zondag

Van zonsopgang tot zonsondergang wordt er in onze vinex gesport. Hardlopen lijkt wijksport nummero uno te zijn. Ik zie ‘ze’ elke dag langskomen. Ultramagere lange mannen, joggende vrouwen, deinende billen en borsten, iPod aan de arm als een hartslagmeter. Dat is tenminste andere koek dan in een volle klas je uit te leven met body pump. Daar waar deadlifts, lunges, full core body improvement belangrijk zijn voor de komende zomer. Opgezweept door een nog fanatiekere coach. Maar ondertussen jatten je mede pumpers de gewichten van je barbell (nou ja bij wijze van)
Maar fietsen kan men hier ook. Richting polder en weer terug. In flitsende pakjes met zemen kruisjes. Fel gekleurde helmen.

Ook vandaag, zondag. Een mooie dag. Een straf windje. Ik stap op de fiets (met helm en zemeninlegbroek) en trap moeiteloos richting het Laakse Strand. Nooit geweten dat ie daar lag. De stekende horzels vlogen vleugelwrijvend al in het rond. Al dat warme bloed de komende hete zomer, ze worden er nu al gek van. Zo makkelijk als de heen-weg ging, zo moeizaam ging de terug weg. Er bleek een heftige (tegen)wind te staan.

In de sportzaal draai je een beetje gewicht op je spinning-gwiel “tegenwind”, maar dit is toch wel anders. Natuurlijke tegenwind dwingt je tot stevig trappen en balans houden. De techno beat is niet van Armin maar Notos en Zephyros hebben de tijd van hun leven.
De mede-wijkbewoners fietsen je vrolijk tegemoet. Ze hebben geen idee, ook zij moeten straks terug. Dat wordt een lange middag.
Na twee en een half uur, terug op mijn balkon, wijntje in de hand, zie ik op het weiland van de stadsboer een auto aankomen rijden. Hij komt er wel eens vaker. “Verfbus” staat er met gele letters opgeschreven. De stadsboer heeft deze week zijn land lekker klaar gemaakt voor het komende seizoen, misschien wat groeibaars in gestopt. De verfbus-man stapt uit en pakt zijn metaal detector en stapt het vers bewerkte terrein op. Hij zwiept zijn apparaat van links naar rechts. Stopt. Pakt zijn spade, graaft, woelt, voelt en pakt. En zo gaat hij een groot deel van het terrein af. Of hij wat van waarde vind is niet te zeggen of te zien. Maar ik denk wel: hoe zou hij het vinden als iemand zijn tuin zou bepotelen?

Ondertussen lopen de honden vrolijk los op het grote veld, hard hollend, genietend van hun vrijheid. Gezinnen met minimaal vier kinderen fietsen vrolijk voorbij. Een hond springt in de gracht. Een boot vaart langs. De wijn smaakt goed. Mijn benen gloeien van de inspanning. Een file lonkt op de A28 richting Zwolle

Ik kijk naar mijn oranje kleurige vriendjes naast mij. Oortjes omhoog, oogjes dicht. Lekker in het voorjaar zonnetje. Hun witte voetjes blinken in de zon. Zo ontspannen. Zo relaxed. Geen file, geen fiets, geen hardlopen, geen body-pump.

Vathorst: een wereld van verschil

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *