verre vrienden

Geschreven in een melancholische woordenbrij die mij het boek af en toe deed wegleggen. Zoveel mooischrijverij, afstandelijke emotie, ontluikende liefde voor het mooiste meisje uit de buurt.
Dat is ‘verre vrienden’ van Robbert Welagen (1981). Het verhaal van Olivier en Eline geschreven in pastelkleuren aangezet met dikke kleuren en sepia herinneringen.

Na 14 jaar haar niet gezien te hebben komt Olivier zijn eerste jeugdliefde Eline Compier op straat weer tegen. Maar wat eens het mooiste meisje van zijn dromen was is nu een aan lager wal geraakte jongedame die hem nog wel herkend maar het verleden wil rusten.
Blijkbaar is haar fortuin verdwenen na haar studies in Parijs en Amerika. Ze spreken af en hebben twee fijne middagen, de derde ontmoeting loopt anders. De deur van haar appartement wordt door de buurvrouw geopend: Eline heeft zelfmoord gepleegd.

Welagen neemt ons mee naar 14 jaar geleden waar Olivier in de tuin van hun grote huis speelde. In zijn groene pyjama en enigszins wereld vreemd opgevoed wordt door zijn ouders. Als Eline’s moeder naar het ziekenhuis moet, komt ze tijdelijk logeren bij de familie van Olivier.
Eline ontpopt zich als een zeer intelligent en vroegrijpe jongedame van zestien jaar. Olivier denkt, droomt en spreekt alleen maar over haar.
Zij leest alleen boeken over kunst en cultuur en samen organiseren ze een reisje naar Parijs met andere kinderen uit de buurt.
Schijnbaar kinderen van zeer goede komaf die van Eline een soort van kunst en cultuur bijles krijgen.
De reis naar Parijs is een droom voor Olivier. Eline knipt zijn haren, koopt nieuwe kleren en ze lopen dag na dag gearmd door de zon verwarmde tuinen van Parijs.
Terug in Nederland gaat Eline naar huis, haar moeder is terug uit het ziekenhuis. Olivier zal haar veertien jaar niet meer zien.

Robbert Welagen heeft een poëtische stijl. Hij weet op wonderschone wijze de omgeving, de sfeer, de liefde tussen Olivier en Eline te verwoorden. Ook is hij een scherp observator en weet zijn verhaal te vullen met subtiele details:

    ‘De buren hadden paarden. Vanuit het bos kon je ze zien staan in het licht. Veel momenten heb ik gevuld met het luisteren naar die dieren. Er is niets zo stil als slapende paarden.’

De melancholie en verlangen naar ‘toen’ ligt in elk woord gevangen. Soms werd die overdaad mij iets teveel en moest het boek even aan de kant leggen.
Maar er bleven genoeg mooie dingen over om door te lezen. De reis naar Parijs met de andere kinderen die hier en daar zowaar voor een wat luchtigere toon zorgden.
Jammer dat deze personen niet verder zijn uitgewerkt zodat er met name het Parijs verhaal iets meer dimensie gekomen zou zijn. Olivier’s moeder was mee als begeleidster, maar die komt amper in deze korte vakantie voor, wat op zich opmerkelijk is.

Welagen’s filmische en beeldende stijl van schrijven geven de lezer een onuitwisbaar beeld van Olivier’s wereld. Van het heden, werkzaam in een hoedenzaak, tot veertien jaar geleden. Toen hij onbezorgd in de boom kon zitten, ijsjes met Eline mocht eten en in Parijs met haar de liefde mocht bedrijven op de badkamer vloer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *