Verboden Vruchten

De stoel is warm en zacht. Ongewoon voor een bioscoop, denk hij. Maar ja, hij is al in geen jaren in zo’n zaal geweest. Jaren illegaal downloaden van films en series hebben hem nooit de behoefte gegeven een kaartje te kopen.

Maar zij wel, Belle. Vriendin. Ze zijn een maand of vijf samen. Hij kijkt naar haar en ziet hoe het flikkerende licht van het filmdoek de zachte vormen van haar gezicht accentueren. Ze kijkt naar hem en het licht weerkaatst in haar donkerblauwe ogen. Hij laat zijn ogen langs haar lichaam glijden. De contouren van haar decolleté. Haar borsten gevangen in een modieuze blouse van de Zara.

Zij is veel te jong voor hem, dat weet hij. Maar sommige gebeurtenissen in het leven heb je nu eenmaal niet in de hand. Liefde bijvoorbeeld. Of dood. Zijn vrouw, Myryam, is drie jaar geleden overleden. De liefde van zijn leven heeft de strijd tegen een ziekte die niet te genezen is verloren. En Belle is langs gekomen. Om voor haar te zorgen. En hem te ontzorgen. En Belle is gebleven. Vaker. Langer. En na het overlijden en een periode van intens verdriet is Belle blijven slapen. “Ze is een verboden vrucht, kerel. Alleen maar kijken, niet aanraken,” hebben zijn ze vrienden in koor gezegd.

Maar de zon is weer toen weer gaan schijnen. Niet meer zo uitbundig, maar toch. Hij voelt hoe haar vingers zijn vingers omhelzen. Hij kijkt naar het filmdoek en ziet een tekenfilm. Een man op een eiland. Met een rode schildpad. Belle houdt van kunst en hij heeft deze film uitgekozen. Niet omdat de film hem zo aanspreekt, maar omdat het lekker kort duurt. Negentig minuten.

De zaal is halfvol en iedereen kijkt geconcentreerd hoe het verhaal zijn einde nadert. De aftiteling begint en hij wil opstaan. Belle houdt hem tegen en fluistert dat ze toch echt de aftiteling wil zien. “Om de sfeer van de film helemaal de mijne te maken,” fluistert ze in zijn oor. Hij glimlacht en laat zich terug zakken in het rode pluche.

Langzaam gaan de lampen aan en het publiek slentert naar de uitgang. Zij loopt voor hem en hij ruikt haar subtiele parfum. Hij snuift haar verleiding en hij verlangt naar haar naakte zachte lichaam. Hij denkt aan de woorden van Joost Zwagerman: mijn tong trekt lijntjes langs je lippen, totdat ik mij zachtjes vastzuig aan waar jij het liefste wil.

In de lobby laat ze hem los en loopt achter de andere dames naar het voor hun ingerichte toilet. Eindelijk, denkt hij, eindelijk kan ik naar buiten. De draaideuren brengen hem in de koele april avondlucht. Trillend glijdt zijn hand in de rechter jaszak en haalt het pakje tevoorschijn. Het donkerblauwe pakje met de helm en vleugels. Behendig brengt hij het naar zijn mond en haalt er zijn papieren vriend eruit. De sigaret. Het ultieme nicotine verslavende genot waar hij de hele avond zo naar verlangd heeft. De aansteker brengt het uiteinde in vuur en vlam. Hij inhaleert diep en zuigt de nicotine naar binnen. Door zijn mond, zijn keel. Zijn lichaam. De rust keert weer, het verlangen is voor even gestild. Als we het over verboden vruchten hebben, dan is dit er zeker één, denkt hij tevreden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *