Toer de Force

Het zit er weer op. Het spektakel dat Tour de France heet.
Wat levert 3 weken Tour de France op? Wat kom je als kijker te weten? Als wielerliefhebber? Het is duidelijk dat Nederland van boven gezien een heerlijk land is, maar toch: Frankrijk is mooier. Diepgroen van kleur, dalen, pieken, zon, warmte, wijn.
Als kijker is het soms meer dan vaak meeslepend, de strijd der titanen. Froome, Nibali, Contador. Je hoeft me er niet voor wakker te maken, maar fietsen kunnen ze wel. Hoe mooi is het dat het talent van Gesink eindelijk zichtbaar wordt. De onverzettelijkheid van Mollema. De fantastische Poels, een paar jaar geleden voor dood in de berm, nu van onschatbare ware voor Froome. Terwijl de Grote Froome nog glashard beweerde dat het ‘meenemen van Poels een beslissing was van het management’, oftewel, het maakte hem niet uit. Daar zal de bespuugde en uit ge boegeroepte Chrissie wel iets anders hebben over gedacht, de laatste dagen.

Als kijker moet je het, in Nederland, doen met de Bep en Toos van de televisie: Herbert en Maarten.
Het is natuurlijk een prestatie op zich om vier tot vijf uur aan elkaar te praten. Over kastelen, renners, anekdotes toen hun nog op de race fiets meededen. En het halen van hun eigen gelijk.
Hoe vaak hebben ze niet verteld dat heel Eritrea in de bioscoop zat om hun ‘held’ (tour de france kent louter helden) Teklahaimanot vooraan reed. Hebben ze in Eritrea wel bioscopen? Hoeveel mensen zitten daar dan te kijken? Hebben ze het geld er wel voor? Zijn ze niet te druk met het vluchten naar West Europa of elkaar de hersens in hakken?
Hoe vaak heeft Herbert vertelt over de tweeling broertjes Yates. Dat elke wielrenner die een meer dan tien minuten vooraan reed een standbeeld mocht hebben.
Om maar te zwijgen dat Bep en Toos meer dan eens feiten verdraaiden. Ging Nibali nu naar de bus van Froome om verhaal te halen of andersom? Was het niet Froome die boos naar Nibali liep omdat hij dacht dat er Vincenzo een beetje onsportief was geweest? En als Bep en Toos weer eens met elkaar lagen te bakkeleien zien ze een belangrijke demarrage niet, of een schijnbaar belangrijk moment in de wedstrijd.
Ik ben altijd erg blij dat de wedstrijd ten einde is. Zowel voor de winnaar als voor de kijken. Verlost van die twee.

De after etappe mogen we ook niet te vergeten. Geen Mart Smeets, maar Gert en Dione. De meer journalistieke aanpak van de NOS. Gert moet nog veel leren en Dione giechelt als een klein meisje om alles wat er gebeurd. Die glimlach mag soms wel eens van haar gezicht verdwijnen.
En Tour du Jour? Wilfred kan het niet nalaten om elke avond over doping te beginnen. Je zou bijna denken dat hij stijf staat van de pillen.
Maar wordt hierdoor meneer Smeets gemist? Nee dat ook weer niet.

Wat blijft hangen in het collectieve geheugen is de mooie strijd tussen de toprenners. De tactiek, de aanvalslust, het doorzettingsvermogen. Het gegeven met welke onwaarschijnlijke snelheid zij een berg op fietsen om vervolgens met gemiddeld 70 kilometer per uur de berg weer af te denderen. Aan het eind was de verslaggever en mag je doodleuk vertellen dat je een goeie dag hebt gehad en dat je nu lekker wilt slapen.
Mag hij dat zeggen? Ja dat mag hij zeggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *