to the max

Op zondag 13 november 2016 was ik getuige van een bijzonder evenement. In Brazilie. Sao Paulo om precies te zijn.
Al heel wat jaartjes volg ik de Formule 1. De tijden van Senna en Schumacher zijn voorbij. De laatste jaren werden vele races een ik-rij-lekker-achter-Mercedes-aan parade.
Maar toen was er een broekie uit Limburg. Zoon van. Jong, brutaal, getalenteerd. En zijn talenten liet hij ons het afgelopen jaar een paar keer zien. Zijn overwinning in Spanje was hysterisch en historisch. Gekscherend wordt vaak gezegd: zet een goeie coureur in een goeie auto en hij wint. Max deed dat. Maar wat er die zondag de dertiende november in Sao Paulo gebeurde was buitengewoon. Het verhaal is bekend: van plaats 16 rijdt hij het hele veld ‘naar huis’ om uiteindelijke een derde positie te behalen.
Maar hoe komt het toch dat hij zo goed rijdt. Ik weet het wel: hij heeft geen bloed in d’aderen, maar benzine. Hij is één met de auto (“machine” zoals Jeroen Pauw het ooit in een interview met hem noemde). Kijk maar eens naar de on-board camera hoe beheerst hij het parcours volgt, de bochten neemt en zijn mede-coureurs inhaalt. En dan vergeten we even dat Herr Vettel de babyfoon weer eens gebruikt om te klagen. En hij houdt zijn wagen op het parcours daar waar anderen het verliezen. Skills? Geluk? Nee hoor: instinct.

Max heeft een ultiem gevoel als het op racen aankomt. Weet precies waar hij rijdt, waar en hoe in te halen. Hij ziet, voelt en ruikt waar hij kan en mag rijden, kan remmen, gas geven (‘exit point’) en zo zijn tegenstanders weet uit te schakelen. Nu heeft hij het geluk in een auto te rijden die ontworpen is door de best denkbare ontwerper ter wereld, Adrian Newey, maar je moet het toch maar even doen. Zijn derde plek, en vooral de manier waarop, is natuurlijk veel mooier dan een eventueel gevecht met ‘pretty boy’ Lewis H. Niemand heeft het meer over het feit dat Lewis zijn eerste victorie in Brazilië haalde.
Natuurlijk is het ook mooi om te zien de bewondering van bijvoorbeeld Martin Brundle. Hij deed de podium interviews en vol bewondering keek hij naar Maxie. En Max is Max. Oer Hollands bij de hand, gevat en rebels.
Waar zijn avontuur gaat eindigen? Hij moet veel leren, zijn races stabieler uitvoeren. Maar waar het zal eindigen? Zijn vader zie het zelf: “Maak me niet uit, als hij maar wereld kampioen wordt.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *