tien jaar later

Nederland staat vandaag even stil bij de dood van PimF. De terugkerende vraag is ‘waar was jij toen?’ Ik heb daarover nagedacht en eigenlijk weet ik het niet meer zo duidelijk. Ongetwijfeld thuis of op kantoor. Het was immers een uur of zes ’s avonds dat ‘het’ gebeurde.

Wat ik mij wel heel goed kan herinneren is de dag daarna. Zeven mei 2002 was een warme, zonnige dag. Ik fiets door Hilversum, Emmastraat, en wat mijn toen is opgevallen is de onaardse stilte. Onwezenlijk eigenlijk. Alsof het land even stil staat bij een gebeurtenis die niet zo zeer diepe wonden slaat maar wel het besef geeft dat het veilige suffige Nederland met één geweerschot ‘volwassen’ is geworden.

De stille hoop dat alles ‘anders’ zou worden. Maar nee, het land is voor een tijd verdoofd. Staat stil en pakt dan de draad gewoon weer op. Blijkt later. Natuurlijk PimF heeft geroepen: ik zeg wat ik denk. En opeens denkt iedereen te moeten zeggen wat hij of zij denkt. En daar gaat het, soms, een beetje fout. Het hangt er erg vanaf wie er zegt wat hij of zij denkt.

Tien jaar later zitten wij met een soort halfbakken erfenis van PimF en zijn flamboyante wind. Is DiederikS de linkse uitvoering van PimF? Waarom niet. Zie ik DiederikS dan zie ik een losgeslagen zeehondje die nerveus zijn puntjes probeert te scoren. De ervaren zeehondencoach geeft niet thuis. Wordt wellicht niet door DiederikS getolereerd. Immers, nu is zijn momentum, nu is de tijd om toe te slaan.

Tien jaar geleden stond Nederland één dag stil. De politieke zorgen zijn nu omgeslagen in economische zorgen. En de politiek durft nog altijd niet die maatregelen te nemen om de economie echt uit de recessie te halen. Wie zegt er tegenwoordig nog wat hij of zij denkt?

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *