Een westerling in Wommels (3)

Terwijl Steve Winwood door de speaker zingt, bedenk ik mij opeens dat de tijd snel gaat. In november 2019 van Amersfoort naar Wommels verhuisd. Van het midden in het land naar het Fryske Gea. En doordat de corona perikelen langzaam opdrogen en wij met zijn allen op weg zijn naar een soort van nieuw normaal, hoor ik op Waterstad FM, de lokale Friese radio zender, de file informatie.

Dat doet mij beseffen wat ik hier in Friesland mis, of juist niet. De file informatie. Onwerkelijk om te horen dat de file lengte op een dag 300 kilometer is.
Was in Amersfoort de dichtstbijzijnde aan de overkant van het veld, de A28 richting Nijkerk of naar Utrecht, het was om het even.
De dichtstbijzijnde file hier in de buurt is die op de Afsluitdijk. En die zal verdwijnen zodra de werkzaamheden daar gereed zijn. Het was een rare gewaarwording om te merken dat de file geen aandachtspunt voor mij (meer) zijn.

En zo zijn er nog meer verschillen met het wonen in het Midden Van Het Land en het wonen in Friesland. Wat te denken van de rust en de ruimte. De sterrenhemel die elke heldere nacht indrukwekkend is. De schonere lucht die ik elke dag inadem. Maar ook de saamhorigheid in een kleine gemeenschap als Wommels. De kaatsclub, de fanfare, het buurthuis waar altijd wel wat te doen is.
Maar ook de bedrijvigheid, het werk aan de tuinen dat met veel maaien gepaard gaat, de tractoren die met hoge balen stro door het dorp rijden. En o ja, niet te vergeten de F 35 die van vliegbasis Leeuwarden soms over komen vliegen.
Om tot de ontdekking te komen dat de F35 toch een bak meer herrie produceren dan de afgedankte F 16’s.

Natuurlijk merken wij ook hier dat de huizenprijzen stijgen. Dat huizen in de verkoop snel van de hand gaan. Vooral in steden als Leeuwarden en Sneek. Door het thuiswerken en de bereikbaarheid van het midden van het land komen meer westerlingen erachter dat wonen in het Noorden, zo gek nog niet is.
Maar wennen zal het wel zijn. De notaris in Bolsward zei ons, toen wij de overdracht deden, dat hij wel meer westerlingen zag komen.
“Dan gaan ze in Pingjum wonen, in de middle of nowhere, om er later achter te komen dat er niets te beleven valt. Om vervolgens gillend terug te keren naar Amsterdam.”

Dat zal ons niet gebeuren.

Een westerling in Wommels (2)

Wommels is onderdeel van de gemeente Sudwest Fryslan. Het ligt langs de oude snelweg naar Sneek en in principe ben je binnen anderhalf uur in, bijvoorbeeld, Amersfoort. Kortom: het hoge noorden: dat valt wel mee.

En wat kom je hier tegen? Jaren tachtig auto’s met gele koplampverlichting. Opel Ascona’s, Daf 66. Soms lijkt het wel of ik in een tijdmachine ben gaan staan. Maar dan is daar een Dodge Ram 1500 om weer terug te keren in 2020.

Wij hebben een woning dat gebouwd is in 1955. Oud dus. En het heeft onderhoud nodig. Ik zeg: welkom in de wondere wereld van de professionele klussers. En ook het verschil met waar wij vandaan komen (033). “Je hebt het niet nodig, dus ga ik het niet verkopen,” krijgen wij te horen als we iets opperden dat naar teveel luxe riekte.

Geen fontein in de de kleine wc. Maar wel praktisch meedenken om verbeteringen aan te brengen. Maar ook wanneer de installateur belt: “Zeg ik sta bij de groothandel, maar welke cv ketel had ik op de offerte gezet?” Om vervolgens dat apparaat vakkundig op te monteren. Of dat hij zonder enige moeite de hart maat ziet van de douche kraan: “12 centimeter” (ik kan beschaamd de rolmaat opbergen).
Ook het dak heeft enige verbetering nodig. We willen graag geglazuurde dakpannen.
“O ja, VDV’tjes dus,” zegt de de vakman die dat voor ons gaat regelen.

Voordat wij in de woning gingen wonen waren de schilder en de parket boer al bezig geweest. Tot groot genoegen van de buurt: het huis had al lang genoeg leeg gestaan.

En zo liepen er een tijd lang allerlei mannetjes rond die de woning weer aanzien gaven. En, niet onbelangrijk, woongenot.

Met de aanschaf van het Wommelse huis kregen wij er ook een tuinman bij. Hij komt een paar keer per maand met zijn draadloze grasmaaier, heggenschaar en kantjesknipper langs om de tuin weer strak in het groen te zetten.

Wij wonen hier nog wel een tijdje.

Een westerling in Wommels (1)

“Jij krijgt nooit meer post,” sprak een collega toen ik het adres van ons huis in Wommels vertelde. De meeste reactie was wel “waar ligt Wommels”. Friesland zei ik dan. Voor veel westerlingen is Friesland het einde van de wereld. Associaties met zeilen, schaatsen en de Sneekweek.

In januari 2019 had ook ik niet kunnen bedenken dat ik in november 2019 een huis in Wommels zou betrekken.

Het kan verkeren.

Wonen in Wommels is wonderlijk. Een terpdorp van ruim tweeduizend zielen. Maar wel met een sterke sociale structuur. Een bus zorgt voor de verbinding met Bolsward en Leeuwarden. De oude rijksweg om de hoek. Binnen 10 minuten voorbij Sneek en op de snelweg richting ‘het westen’.

Maar binnen Wommels: een supermarkt, een bar, een slager, een warenhuis, kleine ondernemers, een chinees, een snackbar. Je kunt denken: hebben wij in het westen ook. Maar de slager met zijn eigen vlees, zelfgemaakte erwtensoep (ja rijk gevuld). Een warenhuis van d’oude stempel. Daar waar alles te koop is. Een kleine ondernemer met ‘vintage’ artikelen. Bier uit Bolsward. Koffielikeur van de ‘stiekeme stoker’.

We zeggen ‘hoi’ en ‘goeie’ tegen mekaar, hier in Wommels. De buurman maakt een praatje. De buurman van 10 huizen verderop ook. De tuinman om de hoek ‘sprokkelt materialen’. De kassabon bij de supermarkt krijg je pas wanneer je alle boodschappen in je tas zitten.

De schilder die trots is op zijn vak en ook vakwerk aflevert. De details maken het verschil. De elektra man die het huis al kent en zich al vriend voelt.

FryskFM in de keuken op de DAB+ radio. Anneke Douma, Twarres, Gaatze en Aafke Zuiderma die over ‘Minsk fan Waerde’ zingt. Wie kent ze niet. En natuurlijk de nationale trots: Syb van der Ploeg.

En zo dompel ik mijzelf onder in het Friese leven, het landschap en de mensen.