welkom (vieniks 8)

Mijn vriend Cees (@ceesfotoactua) maakt vaak hele mooie foto’s. Foto’s ook van de mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste).
Het zijn vaak kleine verhaaltjes die het leven en welzijn in deze wijk ‘verbeelden’.

En met de zomer in gedachte komt het dierenrijk in de buurt tot leven. Eendjes, meerkoeten, waterhoentjes, vogeltjes en zwanen. Ze vliegen, zwemmen en zweven overal. Luid tjilperend, fladderend en zo nu en dan krijsend. Immers hun territorium is heilig en daar mag niet iedereen zo maar komen bivakkeren.
De grootste herrieschoppers zijn de meerkoetjes en waterhoentjes. Maar ook de zwanen kunnen er wat van. Als ze aan komen vliegen dan hoor je ze al van verre: luid klapwiekend kondigen ze hun komst aan, om maar te zwijgen van de bruuske landingspogingen in de aangrenzende gracht. Heerlijk!
Maar als het allemaal lukt dan zie je her en der een mooi opgebouwd nest. Van stro, maar ook wel eens van bouwafval, plastic en andere attributen.
Verbaasd kijken de vieniksers naar de vindingrijkheid van onze gevederde vrienden. En, na alle inspanningen is het dan zo ver: het kleine grut klimt en kruipt uit de eitjes en worden liefdevol verzorgt door de pappa en de mamma.
En dan, vol trots en beschermend, gaan de zwanen op pad. Leren de kleintjes om op te letten, en te overleven. Want ook dat moet in deze vieniks.

Peddelend door de gracht wijst de zwaan de weg. Als niemand oplet dan gaat zo’n mooi moment verloren.
Maar niet in de mooiste wijk van Nederland, waar iemand de mooiste foto’s maakt.

(c) 2011 www.fotoactua.com / Cees de Vries

ijkpunten (vieniks 5)

IJkpunten, we zijn er dol op in de mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste). De “slak” op rotonde 9 is één van laatste ijkpunten, naast de 4 torens van de Foortse Brug, de periscoop woningen aan de boulevard, een bestelbus met de kreet: help ik ga scheiden en natuurlijk de IKEA aan de andere boulevard.
Een laatste ijkpunt, een kunstwerk bij Hammetje, zal er helaas niet komen. Als het aan een enkeling ligt. Ergens schijnt deze enkeling een droom te hebben dat met het uitsparen van honderdvijftigduizend euro een complete nieuwe wijk met 48 twee onder een kap woningen, plus meertje, glasvezel, satellietverbinding en ondergronds parkeerdek gerealiseerd kan worden.
Een droom, dat is het inderdaad, voor ieder een patatje met bij Verhage en een pizza bij de Chinees Italiaan in het winkelcentrum.
Ik ben voor een extra stukje kunst in de wijk.

Maar ‘we’ hebben meer ijkpunten.

Ondanks de slechte gesteldheid van de economie wordt er driftig doorgebouwd, of anders druk plannen gemaakt. Het nieuwe gedeelte van de Laak komt in beeld. En wat kun je als stedenbouwkundige anders bedenken voor een moderne hippe wijk: oer hollands (wens) wonen. Eindelijk gaan de aannemers met hun zzp’ers luisteren naar de klant. Het laatste bolwerk der arrogantie is door de economische malaise eindelijk geslecht. De klant is aan het woord. Dit wenswonen ziet er voor de klant veelbelovend uit.
De banken hadden ook eeuwenlang zo’n houding, de laatste jaren hebben zij een tik op de neus gekregen en krabbelden terug. Helaas duurde deze ‘bankklantvriendelijkheid’ maar kort en zijn ze weer terug bij af.
Het zal mij benieuwen hoe lang de bouwondernemingen het volhouden, deze wenswonen en ‘o we zijn zo klantvriendelijk bezig’ houding.

IJkpunten daar hadden we het over. De zomer is in aantocht en dat merk je meteen in en om de wijk. Blauwe en roze vaantjes voorzien van exotische namen. Piet, Gijs, Kees, Henk, Cees, Truus, Miep; ik zie die namen nooit met het woordje HOERA ervoor. Wel zie ik zwanen broeden, eendjes ronddobberen met ietsiepietsie kleine eendjes, meerkoetjes met hun gebroed, dat desgewenst nog harder schreeuwt dan de rietkip mamma en pappa bij elkaar. wat wil je. De meerkoet jaagt op eenden die te dicht in de buurt komen, zijn niet bang voor hond of kat.
Deze huisdieren, of wijkhuisdieren, zijn voor het leven bij elkaar. Zwanen die altijd met zijn tweetjes zijn, eendjes laten elkaar ook niet snel los. Meerkoetjes; trouw tot in den doed.
Ook dat is een ijkpunt.

Jammer het contrast, als je de wijk binnenrijdt vanaf de A28, de eerste de beste bestelbus ziet met de kreet: help ik ga scheiden!

De smaak van kunst (vieniks 3)

In de mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste) is er altijd wat. Er zijn heel wat activiteiten waar menig Medelander jaloers op zou kunnen zijn. De maandelijkse open dagen huizen-routes van de lokale makelaardij, bijvoorbeeld. Er zijn zoveel borden ‘te koop’ in de wijk dat het tot kunst verheven is. En nu we het toch over kunst hebben; de mooiste wijk van Nederland ontbeert kunst. De gemeente heeft een aardig bedrag beschikbaar gesteld (naar verluidt honderd vijftig duizend euro) om iemand, die gestudeerd heeft om iets te bedenken wat niemand snapt of juist wel en het daarom Kunst mag noemen, mag ontwerpen.

Zoals altijd in deze vieniks mogen wij meebeslissen. Net zoals wij meebeslist hebben over het parkeerbeleid, de telecommunicatie, het openbaar vervoer, het winkelcentrum. De bewoners mogen een kunstwerk aanwijzen. Het zijn er wel drie ter hoogte van ‘het Hammetje’, een idyllisch waterpartijtje, natuurgebiedje wat door de gemeente voor (vermoedelijk) miljoenen euro’s opgekocht is door een weerbastige eigenaar. De honderdvijftigduizend euro kostende kunstwerk staat dan in schril contrast.

De vaste columnist van het lokale blaadje heeft aan deze vorm van democratie een stukje gewijd. Hij vind de kunstwerken oerlelijk en stelt voor om nog een keuze te geven: geen kunstwerk. Deze gedachte is door Trots Op Nederland, afdeling 033, overgenomen. De lokale politiek heeft hier serieus over gedebatteerd, op zich al schandelijk, en het voorstel werd aangenomen. Omdat de lokale oppositie tot op het bot verdeeld is viel de beslissing in het voordeel van TON uit. Met andere woorden de vieniks kan kiezen uit drie keer niets of helemaal niets: de lokale politiek in optima forma.
Jammer dat de lokale politiek niet snapt dat, wanneer er niets wordt geplaatst, het bedrag gewoon weer in de algemene middelen verdwijnt.

De drie kunstwerken zijn op zich niet slecht. Een groot groen bord, een huis van buizen en een soort van creatieve uitvoering van het onderwerp ‘nederzetting’. Oordeel zelf. En maak je keuze.
Elke kunstenaar heeft zijn eigen omschrijving waarin hun ideeën over het landschap en de wijk tot uitdrukking komen.
Het is een mooi initiatief en met name de inzendingen van Florentijn (alleen om haar naam al) en André spreken mij als vieniks pionier aan.

Maar kunst is smaak, dat heb je of dat heb je niet. De vieniks heeft smaak, want ook dit jaar is er weer ‘de smaak van Vathorst’. De vieniks heeft niet één smaak, maar wel zes. Inderdaad, zes keer per jaar kun je de smaak van de vieniks proeven. Daar waar het merendeel zijn fastfood haalt bij de chinees, McDonald’s of de patatboer, probeert een ander comité je warm te maken voor de culinaire geheimen van de wijk. En die smaak kun je proeven bij vier eetgelegenheden die mijn vieniks biedt. Niets gesubsidieerd, dit keer betaal je alles uit eigen zak. Eten is namelijk geen kunst aan.

Kunst krijg je gratis bij, voor smaak moet je betalen.

Ik zeg: vrolijk Pasen!