laakbaar

Over De LaakSoms lijkt het wel dat in mijn stad regelmatig een ‘politicus’ overloopt van Partij A naar Partij Z. Deze maand is een politica van de VVD naar het CDA overgelopen. De zoveelste overloperij binnen het lokale politieke bestel. Het maakt mij sprakeloos. Maar, ik kan het mij voorstellen: wanneer je op een heldere ochtend bedenkt, op hete moment je overjarige man zich van je afrolt, dat er meer is dan zomaar liberaal te zijn.  En wanneer je een twintigtal minuten later arriveert bij het lokale huis, waar de renovatie van 32 miljoen zojuist begonnen is, en je bedenkt dat de semi-gristenen meer aansluiten bij je verlangens, wensen en behoeften dan de liberalen, ja dat kan.

Prima. Het zij zo. Het volk slikt alles. Kijkt toe. Zucht diep. En gaat door.

De Gemeente straalt elke dag vertrouwen uit. In zichzelf, in de toekomst. Vertrouwen kan ook een vorm van zelfvertrouwen zijn. Een te grote vorm van zelfvertrouwen. Je overziet dan ‘kleinigheden’.

Ergens in een buitenwijk van je periferie heb je nog een stukje grond over. In totaal zo’n 145 hectare. Best veel. De bewoners van deze pas opgerichte wijk heb je door de jaren heen al veel leefgebied ontnomen. Opgejaagd door private partijen (of was het toch één Partij) nam je besluiten die het leefgebied van je melkkoetjes die braaf de WOZ betalen inperkten en inperkten.
Er moest iets ‘anders’ bedacht worden; een zoethoudertje. Het stuk groen aan de buitenkant van de wijk kan prima gebruikt worden voor het uitlaten van de geliefde huisdieren. Een stukje groen terug geven aan hen die het ontnomen is.
Met zijn allen stel je een plan op, je schakelt buurtbewoners in, je laat ze “meedenken” met een nieuw recreatieplan. De burgers zijn blij, enthousiast, doen mee. Meedenken Over De Laak. Een landschapsbureau wordt ingeschakeld. Een website wordt gebouwd, inloopavonden georganiseerd, er wordt geflyerd. Kosten noch moeite wordt gespaard om dit tot een Groot Succes te maken.

2016: een mooi jaar. Een inspirerend moment. Maar de waarheid is hard, meedogenloos. Alsof Frank Underwood zijn kwade genius laat schijnen.
Het blijkt dat de heren van de Gemeente vergeten zijn dat van de 145 hectare zij ‘slechts’ 38 hectare in eigendom hebben (voor een schappelijke prijs afgestaan door het noodlijdende ‘Portaal’). En dan blijkt dat de overige 86 hectare, juist die van de private eigenaren, een struikelblok vormen. De ‘private eigenaren’ willen maar één ding: geld, veel geld, heel-veel-geld.
De Gemeente had daarover even niet nagedacht. En nu? Nu liggen alle plannen in duigen, onder vuur, een impasse. Niks groen, niks bos, niks honden-uitlaat-gebied, niets recreatie-plaats. Nee, huizen, woningen, dat levert geld op. Keiharde fucking euro’s.

En nu komen er twee visies: de ontwikkelingsvisie van de grondeigenaren (huizen maken is geldzaken), en die van de gemeente (groen, groen maar geen poen). Natuurlijk die 86 hectare is te koop: reken maar uit 86duizend vierkante meter maal 100 euro (ongeveer). Gezien de slechte financiële positie van de Gemeente, de jarenlange en voortdurende strijd om het verlieslijdende vinexwijkje; daar komt niets meer uit.

Maar bovenal: Bovenstaand was te voorzien, lijkt mij. De Politiek strooit voor de zoveelste keer zout in de ogen en wonden van de bewoners. De bewoners die iets moois van hun wijk willen maken. Jammer dat telkenmale de ‘politiek’ (met al die overlopers) een kortzichtige visie hebben en op die manier goed voor zichzelf zorgen, maar niet voor de stad waarvoor ze gekozen zijn. Vroeger, heel vroeger (ja, toen alles beter was), toen de politiek dicht bij ‘zijn’ mensen stond had de bevolking spandoeken gemaakt, gemarcheerd naar het dorpshuis: ‘amateurs!’ zou er met dikke vette letters op de hagelwitte lakens gestaan hebben. Maar tegenwoordig, in de razendsnelvibrerendekoelkoeldampende hoge snelheids tijd zijn er ander Problemen. Echte Problemen.
Dus ik ben supervetblij dat vandaag de wielklem die hardnekkig niet te openen was, met een simpel drupje olie zich weer gewillig liet openen. De tenttrailer kan weer rijden! Vette shit man!


http://bit.ly/1pocFxk Vathorst-Noord krijgt natuur, recreatie en volkstuinen (2015)

http://bit.ly/1pLAzUe Over de Laak

vertrouwen is goed, controle is beter

Stel, je bent een beginnend ondernemer in een opkomende markt. Ergo, een nieuwe markt. Of er geld in te verdienen is dat is onbekend maar het idee is er, de basis (lees opleiding, certificaten en diploma’s) zijn aanwezig.
Om enige bekendheid aan je bedrijf te geven is reclame noodzakelijk. Alleen een website is te weinig, alhoewel Google AdWords wonderen doet. Je wilt je toch vooral lokaal profileren.
Op een gegeven dag is er een belletje van een aardige meneer met een leuk idee, dat hij in een andere regio van dit land tot een succes heeft gemaakt: een kaart met een aantal lokale ondernemers en verspreidt in een beperkt gebied. Een simpel idee, maar effectief. De prijs voor een plek op die kaart is niet zo hoog en je doet mee.

Op een bepaalde week zal de kaart met de lokale krant van Vathorst meegenomen worden. Vathorst telt een drie-tal lokale kranten. Twee komen uit de stad, één profileert zich als DE krant van de wijk. In alle gevallen zijn het verkapte advertentiebladen met hier een daar een ‘redactioneel’ stuk. Het woord krant is wel erg ruim ingeschat.

Helaas voor de ondernemende ondernemer en de adverteerders gaat juist die lokale Vathorst krant, voor de zoveelste keer, failliet . Geen krant, geen kaart. Gelukkig is de ondernemende ondernemer op tijd ingelicht en kan hij zijn materiaal veilig stellen van de Computerweg. Hij gaat op zoek naar een nieuwe, betrouwbare partner, binnen Amersfoort.
Hij vindt een andere lokale krant om de advertentie kaart mee te nemen. Maar de goede hoop wordt al snel de bodem ingeslagen omdat ook met deze lokale krant (Amersfoort.NU) het materiaal niet voor alle huishoudens in Vathorst wordt meegenomen.

Is dit uitzonderlijk gedrag van ondernemers in en voor Vathorst? Blijkbaar wel. In dezelfde periode vind ik op straat een pakket kranten van het ‘Sociaal Domein’, met heel veel interessante en belangwekkende informatie voor de wijk, dan wel de stad. De kranten zijn gedumpt. Kranten Langs De Weg
Een belletje naar de producent levert weinig op: ze gaan het doorgeven. Echter de bewuste krant is nooit meer bezorgd.
En dat is jammer. Voor de ondernemende ondernemer die zijn vleugels wil uitslaan; voor de adverteerders die hun, startende, bedrijf meer bekendheid willen geven.

Is het de laksheid van een falende ondernemer van een lokale krant die een bekend spoor van ellende achter zich heeft? Ja.
is het de laksheid van een middelgrote krant, onderdeel van een landelijk bedrijf die te besodemieterd zijn om adequaat op te treden tegen het ‘niet leveren van’. Ja.
En ondertussen is de startende ondernemer druk bezig met het oplossen van een probleem wat eigenlijk geen probleem mag zijn: het simpel leveren van een dienst. Terwijl de lokale startende ondernemer zijn energie liever wil besteden aan hetgeen dat hij het liefste wil: zijn bedrijf runnen. Daarmee is niet alleen financiële schade voor de ondernemende ondernemer maar ook van de lokale ondernemer: het vertrouwen in de lokale media is weg. Dan toch maar ALLES zelf doen.

Is hiermee het vertrouwen in de gedrukte media om zeep geholpen? Zal een ieder überhaupt nog overwegen om in zee te gaan met een stel onbetrouwbare honden?

Vul maar in.

Zaterdag 110415

Bij rotonde 2 staat een kleine file. Vreemd. Zeker op een druilerige zaterdagmiddag. Ik zie een donkere Volvo Stesjon wagen stilstaan met links van hem een groen uitziende Opel. Een rare plek. De rij auto’s loopt snel op. ’t Is immers zaterdag. Dan geeft de Volvo gas en we rijden weer. Maar de spanning hangt in de lucht.
Bij rotonde 5 (er zijn er 18 in onze wijk) gaat de Volvo rechtsaf, gevolgd door de groene Opel. Zou het een marktplaats-date zijn? Op weg naar een afgedankte tv stoel voor de persoon in de groene automobiel.
Nee dus, de Volvo remt bruusk, de groene auto ditto. Ik stuur mijn wagen over de rotonde en zie de grote man uit de Volvo woest uitstappen. Het ventje uit de Opel stapt uit, maar de lange man staat nu al dreigend tegen hem aan te schreeuwen. Zijn vuistjes gebald. Klaar om uit te halen. De Opel-man schreeuwt terug. Ogen spuwen vuur. De donkere wolk van ongecontroleerde haat drijft boven hen.
Ik stuur mijn auto de boulevard. Richting huis. De bomen kleuren groener, de bloesem bloesemt, de vogels fluiten, de meerkoeten krijsen. De vrouwenpolder is afgesloten.
De regen druilt langzaam naar beneden. De zon zal zich vandaag niet meer laten zien.

Zaterdagmiddag 11 april, 12.45. Vathorst: een wereld van verschil.