IV – een vaardig geschreven thriller(tje)

“IV’ is de vierde roman (!) van Arjen Lubach. Tejaterman, muzikant, cabaratier, televisiemaker maar ook auteur. Arjen Lubach is een multitalent. Hij kan heel veel en wellicht dat hij dat ook graag wil laten merken. Ik ben een fan van hem en heb genoten van Magnus. Zijn taal is helemaal van nu. Licht van toon, met een soort van stilzwijgende ironie.

Na de goed ontvangen literaire romans dacht hij misschien, laat ik eens een spannend boek schrijven. Dan Brown lag op zijn nachtkastje en voor het slapen gaan zijn er wat boekelementen bijgebleven. En zo onstond “IV”.

“IV” is een vaardig geschreven thriller. Met de nadruk op ‘vaardig’, het voldoet aan de klassieke opbouw van een Dan Brown achtig (of welke US thriller schrijver dan ook) bestseller. Introductie van de hoofdpersonen, opbouw van verhaal, spanning, vervolg, climax. En natuurlijk zijn de hoofdpersonen welgesteld, superslim en voor niemand bang. Natuurlijk worden ze tegengewerkt dan wel verkeerd begrepen door de ‘instanties’.

Is het daarmee mee ook een ‘goed’ boek? Niet helemaal. Het ontbreekt aan echte spanning, het welbekende  ‘conflict’, het raadsel, het meeleven met de hoofdpersonen. Ook komen de hoofdpersonages niet echt tot leven. Ze blijven woorden op papier. Elsa heeft een kind, maar haar vriend is een nogal sullig ventje en de vraag rijst of Elsa wel echt van de baby houdt, laat staan haar vriend.

Lubach kan schrijven, dat is zeker. Maar IV vind ik meer een kunstje om te bewijzen dat hij ook een thriller van formaat in elkaar kan puzzelen. Het is het net niet. Leuk om te lezen, elk hoofdstuk het standaard aantal woorden om er de vaart in te houden: dan wordt het wel een pageturner.

Hopelijk schrijft Arjen de volgende keer gewoon weer een echt literaire roman zoals hij dat heeft bewezen met “Magnus“.

/Info

Arjen Lubach IV – Uitgeverij Podium – ISBN: 9057595842 – verkrijgbaar als hardcover en e-boek

 

Info

voor haar

Stel: Na een avond stappen met je nog altijd even aantrekkelijke echtgenote, zit je in de ochtend je zoontje het ontbijt te geven. Je vrouw ontdekt iets op haar regenjas, blijkbaar overgehouden aan het avondje uit in het boze Parijs.
Op dat moment valt de politie binnen en arresteert je vrouw op brute (franse) wijze . Verdacht van moord op haar werkgeefster, waar ze de dag daarvoor ruzie mee heeft gehad.

Stel: haar onschuld kan niet bewezen worden en ze verdwijnt voor 20 jaar in het gevang. Je ziet haar gezondheid achteruit gaan, wanneer ze haar medicatie voor diabetes weigert. Dan doe je, als liefhebbende echtgenoot maar één ding: haar bevrijden.

Julien en Lisa zijn zo’n echtpaar. Julien (een rol van Vincent Lindon) vat het plan op zijn vrouw, een rol van Diane Kruger, te bevrijden.
Hij maakt contact met Henri Pasquet die al zeven keer ontsnapt is. Deze Pasquet heeft tal van tips en adviezen (‘ontsnappen is niet moeilijk, ontsnapt blijven is het probleem’) die Julien minutieus in praktijk brengt. En uiteindelijk de zwaartste beslissing: alles achterlaten, familie banden doorsnijden en vertrekken naar een ver land. Dat hij daarvoor ook als echte crimineel van zich af moeten bijten (en schieten) dat heeft hij er voor over.

Om het ultieme doel te bereiken moeten er heel wat hobbels genomen worden: geldgebrek, verkoop van het ouderlijk huis van Lisa, valse papieren, onbetrouwbare onderwereld figuren, hulp uit onverwachte hoek.

Vincent Lindon zet overtuigend zijn rol neer. Met zijn lelijke franse kop vertederd hij en geloof je zijn acties. Zelfs als Lisa zegt dat hij knap is, wil je dat nog wel geloven.

De film is verdeelt in drie delen: de laatste drie jaar, de laatste drie maanden en de laatste drie dagen. Vooral dat laatste geeft de film een psychologische snelheid boost, omdat Julien om meer dan één reden vaart moet maken.
De film is vaardig gemaakt. Over de hele linie overtuigen de acteurs en actrices en leef je mee met de wanhoop van Lisa en de vastberadenheid van Julien. Ook de stroeve relationele verhouding tussen Julien en zijn ouders die in een trieste suburb leven, geven je meer inzicht in de persoon Julien. De muziek van Klaus Badelt (ook van Pirates of the Caribbean) heeft een positieve bijdrage aan de spanning.

Of ze het zal lukken te ontsnappen laat ik in het midden. De film is meer dan de moeite waard. Een absolute aanrader.

Pour Elle
regie: Fred Cavayé
met: Vincent Lindon, Diane Kruger, Lancelot Roch, Olivier Marchal
muziek: Klaus Badelt
release: 2008
officiele site: Mars Distributie