rond de tafel

Het is zomerreces voor de duurste presentator van nederland. Matthijs geniet van een welverdiende rust en mag tot september zijn centjes tellen en op zijn boerderij uitrusten. Energie opladen, zijn haren verven. Kortom, druk.
Zijn vervangster, Margriet, moet nog even oefenen en tot die tijd zullen wij het moeten doen met Sybrand en Martine. De omroep van Jan Slagter, beter bekend als Max, mag nu de tijd tussen 1900 en 2000 opvullen.

Tijd voor Max is een vreemd programma. Er zitten veel mensen rond een kleine tafel. De gesprekken (interviewen kun je het niet noemen) komen geforceerd over. Vooral Sybrand zit erbij alsof hij denkt: “wat doe ik hier, welke vraag moet ik nu weer stellen.” Beide presentatoren kijken verloren in de camera en je ziet ze naar het eind van de aflevering verlangen. Lekker naar huis, hoor je ze denken.

Maar het programma scoort goed. De kijkcijfers zullen Jan een warm gevoel geven. Eigenlijk is het een prima niets-aan-de-hand-programma. Je kijkt wanneer het je uitkomt. Je mist niets, als je niet kijkt. Behang televisie zullen we maar zeggen.

Hopelijk dat Margriet weer wat vuurwerk brengt. Zodat het kijken naar een talkshow weer de moeite waard wordt. Immers, we moeten tot september wachten op de presentator die de vraag stelt en zelf beantwoordt.

 

Mies

Ik wil nog even terugkomen op een mooi televisiemoment vanvrijdag 21 april. De Wereld Draait Doorrrrr. Een programma wat ik, als ik eerlijk ben, nooit kijk. Maar gisteravond, wachtend op het Journaal, zaten daar bij Matthijs en MarcMarie nog een M aan tafel. En niet zo maar 1tje. Mies.

Iemand uit het zwart/wit tijdperk van de NTS, Het Dorp, 1 van de 8. De tijd dat je in een warme mei zon naar school stepte. De tijd van ranja met een rietje, Exota, het defilé op Soestdijk. .
Maar tijd en leeftijd lijken geen vat op de Koningin van de Nederlandse Televisie te hebben gehad. En zelfs Matthijs heeft geen vat op haar. Mies heeft een boekje gemaakt, haar columns uit de “Margriet” (van lang geleden overigens) zijn bij elkaar gezet en je kunt dat kopen. Matthijs begon zijn lange monoloog, wat bij hem een vraag zou moeten zijn, over het marinemannen en meisjes op 1 boot en samen ver weg varen. Zoals gebruikelijk hoort hij zichzelf graag praten en stelt hij geen open of gesloten vraag, maar een ‘Matthijs-vraag’. Een vraag die hij aan een ander stelt, maar die alleen door Matthijs beantwoordt mag worden. Aan het einde van de monoloog keek Mies hem aan: “Ja, Matthijs, maar wat wil je daarmee zeggen?”

Mies neemt het gesprek over en keuvelt lekker door, ook met MarcMarie, die zich, door haar, spontaan laat verleiden om zich een “culturele katholiek” te noemen.

De vrijdagavond kon niet leuker beginnen. Geef Mies een praatprogramma, elke week een half uur. En dan komen weer de tijden van 1 zender terug. Want Mies heeft alles niet wat de huidige generatie praatprogramma luitjes wel hebben: arrogantie (JP), desinteresse (MvN), discussie voeren om het discussie voeren (EJ). Mies heeft juist dat natuurlijke over zich waardoor er altijd wel een leuk gesprek zal en gaat komen. Een gewoon gesprek. 

Want Mies is eigenlijk heel gewoon leuk.

Passie 2017

Het “Passion” spektakel trok van Amersfoort naar Leeuwarden en was op witte donderdag, 13 april 2017, “live”  te volgen. Het is een groots opgezette tv show waarin het lijdensverhaal van Christus met moderne Nederlands talige popmuziek wordt omlijst. Door de jaren zijn er wat zekerheidjes in de show geslopen en die is dit jaar omgezet in een heuse ‘bingokaart’.

Ook in 2017 was er weer een bijzonder aantal zangers en acteurs bereid gevonden hun of haar kunnen te vertonen en soms te laten zien. Dwight Dissels als de ‘Black Messias’ is een inkoppertje. Gozer kan zingen en heeft uitstraling, inderdaad van een preacher. Dat is dan ook één van zijn bezigheden, naast financieel analist en voice of holland deelnemer. Van Velzen is in de huid van Judas gekropen: ik heb altijd al een verrader in hem gezien. Verder zagen we nog de halve, overigens vermiste, cast van GTST en een Hemelse Maria, vorm gegeven door Elske De Wal (of Elske DeWall). Een jongedame die al wat jaren aan de weg timmert en precies weet wat ze wil. Misschien dat daarom het grote publiek haar (nog) niet ontdekt heeft. Tot 13 april 2017. Haar vertolking van Liesbeth List’s “Heb Het Leven Lief” is meesterlijk.

En wat kunnen we leren na 90 minuten passionele televisie. De “grappen” van Kemphuis kunnen de makers beter achterwege laten. Wat zou het mooi zijn wanneer het verhaal echt naar het heden wordt gehaald, zonder flauwiteiten als “het kan vriezen en het kan dooien” of andere verwijzingen naar semi bekende Nederlanders als Peter R en andere. Het verhaal zal dan nog meer indruk maken.

Maar er was ook een verassing:  ‘Barabas’.  En daar stond hij op het podium; Yuri van Gelder. Het publiek joelde, voor het eerst die avond. Een mooi moment.