palermo

Voor een verhaal en/of roman over italie of Sicilie kun je me altijd wakker maken. Maar Philip Snijder heeft meer strepen verdient dan deze tweede roman. Zijn debuut ‘Zondagskind’, welke min of meer zijn jeugd beschrijft op Bickerseiland (da’s Amsterdam) maakte mij nieuwsgierig naar zijn tweede roman.
Snijder heeft een heldere schrijfstijl. Als geen ander weet hij een wereld te creeeren die je kunt voelen, ruiken en aanraken.

In ‘Retour Palermo’ gaan twee tieners in de jaren zeventig met de trein naar Palermo. Hoe deze reis wordt beschreven is op zich als een meesterwerk. Je voelt de onzekerheid, de naïviteit van de twee pubers met als absolute hoogtepunt de overtocht per boot waar de trein in zijn geheel op gaat. Geniaal.

Maar dan begint het pas: de rauwe en rechtdoorzee Sicilianen tegenover de naïeve en onvolwassen Nederlanders. Al zijn de Sicilianen zeer gastvrij (en dat is echt waar) de twee Nederlanders blijven een buitenbeentje en ook door het gebrek aan taalkennis bezien ze alles van verre.
Ze maken kennis met Sandro, een soort van journalist maar ook revolutionair die de hoofdpersoon en zijn vriendin Ingrid in zijn familie en vriendenkring opneemt. Het warme weer in Sicilië, de broeierige sfeer in Palermo en zeker ook in het buitenhuis in Menfi (het mooiste plekje van Sicilië) geeft aanleiding tot allerlei erotische fantasieën.
De hoofdpersoon en Ingrid zijn al een leven lang bij elkaar en gedragen zich ook als een (te) lang getrouwd stel. De lichamelijk ingestelde Sandro lijkt vooralsnog geen interesse in de blonde Ingrid te hebben. Lijkt. Want, de ik-persoon laat uiteindelijk haar achter bij Sandro. Al is het maar voor een nacht als hij met andere Sicilianen gaat vissen. Het lichamelijk verlangen, de erotische fantasieën zijn bij de verteller meer dan eens aanwezig. Het bedrijven van de liefde met Ingrid is een grote tegenstelling met de doortastendheid van de Siciliaanse mannen (en vrouwen)

Jaren later is de hoofdpersoon weer terug in Palermo, voor één dag en gaat op zoek naar het borstbeeld van Sandro, die later een gevierd journalist werd. Drie jaar geleden is hij overleden en bij het aanzien van de buste kan de hoofdpersoon zich niet meer inhouden en vertelt zijn verhaal.

‘Retour Palermo’ duurt slecht 192 pagina’s. De naïeve pubers en de naar mid life crisis neigende veertiger worden helder en vol overtuiging neergezet. Snijder heeft oog voor detail, zonder dat het gaat vervelend. De culturele tegenstellingen tussen de stramme Hollanders en de uitbundige Siclianen zijn treffend weergegeven.

“Retour Palermo” is een overtuigende roman geworden die het lezen meer dan waard is. Maar die ook mijn persoonlijke heimwee naar Sicilië doet opbloeien.