Over een schildpad

Vergeet Pixar. Vergeet Disney. Het is tijd voor een echte tekenfilm. ‘De Rode Schilpad’ (‘La Tortue Rouge’) is een magische tekenfilm van Michael Dudok de Wit. Een Nederlandse cineast die met zijn korte tekenfilm ‘Vader en Dochter’ uit 2000 de aandacht op zich vestigde, omdat hij een Oscar ermee won en nog 21 andere prijzen.

De beroemde Japanse animatie studio Ghibli gaf hem (bijna) carte blanche om een ‘full feature’ te maken. En het resultaat mag er zijn. Het is een samenspel van Japanse animatie met het verfijnde van de Franse tekenfilm.

De film vertelt het verhaal van een man die aanspoelt op een onbewoond eiland. De natuur is weldadig aanwezig en hij probeert keer op keer een vlot te bouwen om te ontsnappen. Maar zijn pogingen lopen op niets uit omdat een reusachtige rode schildpad zijn vlot keer op keer kapotmaakt. Uiteindelijk geeft hij op en berust in zijn lot. De schildpad blijkt meer dan een sta-in-de-weg te zijn. Wat zich in de 80 minuten afspeelt gaat van droom naar werkelijk, van magie naar ontnuchtering. De thema’s des levens komen voorbij in een tekenfilm waarin niet gesproken wordt, zelfs de dieren spreken niet. En toch blijf je geboeid kijken. De rijke kleuren, het verfijnde tekenwerk. Het is een feest om naar te kijken. Het raakt je.

Het verhaal, de muziek, de mystiek en het verhaal zorgen voor een adembenemend avontuur die je tot het eind wil meemaken.

Waar Pixar en Disney groots uitpakken, houdt De Wit het klein en subtiel. En ook dat werkt, misschien zelfs beter.

Gaat hem zien, deze bijzondere niet-te-missen film. En geniet.

stoner van john williams

StonerHet verhaal van William Stoner is aangrijpend. Het mooie, warme en ingetogen taalgebruik van WIlliams zorgt ervoor dat je naast Stoner zit. Je hoort zijn stem, je drinkt met hem een biertje. Je voelt de liefdeloosheid en eenzaamheid die zijn leven kenmerkt. Het verhaal speelt zich in een roerige westerse periode: de eerste wereldoorlog, de beurskrach en de tweede wereldoorlog. Williams weet een mooi tijdsbeeld te schetsen. Hoe de mensen met elkaar omgingen, welke impact de oorlogen ook in de USA hadden.

Een mooi en ontroerend verhaal, dat nog vaak herlezen mag worden.

Jammer dat uitgeverij Lebowski het nodig vind om in (de door mij aangeschaft e-book versie) eerst 6 pagina’s ‘aanbevelingen’  te zetten van (on)bekende Nederlanders. Wat is dat voor waanzin? Ik zit daar niet op te wachten en vind dat Lebowski hier een ernstige steek laat vallen. Ook het nawoord mocht ook wel iets duidelijker gesteld worden als een soort essay over het verhaal van Stoner.

Het had 3 sterren kunnen kosten, maar het gaat uiteindelijk om het verhaal, en dus de volle mep.

Stoner / John Williams

dit zijn de namen

Natuurlijk waren er ooit de grote drie: Hermans, Reve, Mulisch. En wie weet ook Wolkers.

Maar de tijden veranderen en ook het andere schrijven, andere schrijvers, andere auteurs. Ik geloof dat de laatste jaren er niet zoveel boeken zijn uitgekomen als ooit te voren.

Maar ja als mensen als Daphne Deckers opeens ook een roman gaan schrijven, dan is het hek van de dam. En hou je hart vast.

Gelukkig blijft er genoeg keuze over: aan Nederlandse auteurs natuurlijk. Zij de het nederlandse taalgebied verrijken, omarmen, aanpassen.
Eén daarvan is Tommy Wieringa. Zijn weergaloze en onnavolgbare Joe Speedboot heb ik meerdere malen gelezen en elke keer dacht ik ‘kan hij dat ooit beter’.

Zijn ‘Caesarion’ was een groots boek: groots taalgebruik, internationale verwikkelingen. Beetje over de top en daardoor, voor mij dan, niet zo aangrijpend.

Gelukkig. Revanche is hem niet onbekend: ‘Dit zijn de namen’ is een roman om van te smullen. Het is een mix van mooie volzinnen, klein, intiem en het raakt je. De thematiek, het verweven van gebeurtenissen in fictie en de realiteit, dat maakt dit boek tot een waar fenomeen.
Het menselijke aspect komt ten volle in het voetlicht, van zeer duister tot heroïsch.  Met humor en vaart weet hij het verhaal van Pontus Beg te vertellen, commissaris te Michailopol, een stad in een onbekend land, maar grenzend aan Israel.
Daarnaast het verhaal van de groep vluchtelingen die de bittere koude van de steppe doorstaan en met steeds minder mensen weten te overleven. Maar ten koste van wat?

“Dit zijn de namen”  is het beste boek van 2012, geschreven door een Nederlander. Nee, Wieringa schrijft niet moeilijk, niet ingewikkeld. Hij weet de woorden te brengen, technisch goed geschreven, maar ook vernieuwend weet hij mij weer te verbazen en te overtuigen van zijn kwaliteiten.

Volgens mij is hij dat zelf ook.

Lezen!

Auteur:  Tommy Wieringa – Dit zijn de namen 

ISBN10: 9023472691
ISBN13:9789023472698

E-ISBN10: 9023475712
E-ISBN13: 9789023475712
Uitgevert: de bezig bij