afrekencultuur

Fietsend door de PolderDenkend aan Holland dan zie ik stromende rivieren, zwarte autowegen, fietsende mensen. Ik zie ook viaducten voor verkeer, en dieren. Ik zie uitgestrekte polders, met koeien in de wei en soms een wilde buffel in een kunstmatig natuurgebied. Ik zie mensen op geplaveide fietspaden, vrolijk fietsend in een vroege ochtendzon. Volgepakte parkeerterreinen bij grote blauw-gele gebouwen die zeven dagen in de week open zijn. Iedereen oogt gelukkig. Schijnt het ook uit te stralen.
Maar dat zijn de zichtbare mensen. Er zijn ook een heleboel onzichtbare mensen. Mensen die het voor het zeggen hebben. Die de lijntjes uitzetten. De machthebbers. Meer macht, meer aanzien, meer geld. Limburg is onderhand het Sicilië van Nederland geworden. Capo di tutti capi Jos van R met zijn protegés Mark V en Frans W zijn de verpersonalisering van witteboordencriminaliteit twee punt nul.
De voor-wat-hoort-wat cultuur bloeit in het bourgondische deel van ons land. Voor wat hoort wat. Ik een beetje geld, jij een stuk grond. Voor weinig. Ik een mooie luxe vakantie, jij de toezegging van alleenheerschappij in de plaatselijke horeca.
Ik een afspraak met een boef, jij wat handgeld wat je terug krijgt. Niemand hoeft het te weten, we houden het onder de pet. Beter is het te zwijgen. Het is goed en beter voor het eigen ego. Als het ooit uitkomt, geven we de ander de schuld.

Ik lees over een bestuursvoorzitter die een slim arbeidscontract heeft gemaakt, getekend door een naïef bestuur, gevuld met zijn ‘vrienden’. Een olie man met een klein extraatje van vier en twintig miljoen. Euro.

Denkend aan Holland dan zie ik een verkiezingsdebat. Voor de democratisch gekozen proviciale staten. Ik zie alleen heren die daaglijks onze democratie beschimpen. Een wit gekuifd persoon die ‘jij’ en ‘jouwt’. Andere de schuld geeft van alles en nog wat.
Schuld over en het niet vinden van een bonnetje, een deal met een crimineel. Een deal uit 1998. En wie zat er toen in de VVD fractie. Precies. Het spreekwoordelijke boter, druipt van zijn hoofd.
Politici kijken helaas niet verder dan 4 jaar vooruit. Een lange termijn visie is electoraal gezien zelfmoord. De politiek is bezig pleisters te plakken op wonden die in het verleden gemaakt zijn.

Denkend aan Holland denk zie ik een land in rep en roer om 1 (een) wolf, verdwaald. Hollend door Holland, terug naar Duitsland. Een grote uil, bespot als terror-oehoe, omdat hij slechts zijn eigen gebied verdedigd.

Denkend aan Holland, dan zie ik stromende rivieren, uitgestrekte polders, zeewater dat woest de duinen teistert, koeien in de wei, een kudde schapen schuilend bij elkander, een fietspad met een roedel fietsers, de hei in paarse najaarskleuren, een schelpenpad waar menig wandelaar in alle rust geniet, een kerktoren laat in de verte zijn klok luiden, het zachte geraas van de snelweg vlakbij. Ik zie bossen, landerijen en moestuinen. Ik zie mensen gejaagd door een nieuwbouwwijk hun supermarkt bestormen.
Denkend aan Holland zie ik dat de kloof tussen politiek en volk alleen maar groter wordt. Af en toe komt dat pijnlijk aan het licht.

Een bonnetje.

nog meer dan minder

ArtieekelMaanden zat hij opgesloten. Kreeg geen lucht. Geen vrijheid. Kon niet zeggen wat hij wilde schreeuwen. Er was ook geen echte aanleiding. Af en toe een speldenprik via de sociale media. Laf en zo makkelijk.
Maar nu was IETS ERNSTIGS gebeurd. De oorlog was uitgebroken. De oorlog waar hij al zoveel jaren over rept. Die zijn eigen vrijheid inperkt.

Ongeduldig zit hij te wachten. Zijn voet hipt snel op en neer, zijn pen klikt open en dicht. Zijn mobieltje trilt enthousiast. Spanning in zijn lijf. De vrouw roept zijn naam. Hij zucht. Staat op.

De goudgelokte haan loopt naar het spreekgestoelte en begint aan de voor hem geschreven speech. Woorden als dodelijke kakkerlakken slingert hij de zaal in. De schuldigen zitten daar en daar en daar. Dat hij, als goedgebekte spreker, al zoveel jaren onderdeel van hetzelfde kippenhok is, wordt voor het gemak vergeten. Hij ziet de mannen en vrouwen in de zaal angstig kijken. De vertwijfeling in hun ogen, de vraag om wel of juist niet te reageren op zijn dodelijke woorden. De goudgelokte spreker gaat verder over gevaar, haat, geloof, moord en doodslag. Wijst, via de voorzitter, de schuldigen aan. Als geen ander weet hij hoe het spel te spelen. Hij glimlacht als iemand opstaat. De Gevallen Rode Leider Hij mompelt wat in de microfoon. De spreker, hoort hem niet, weet al wat hij gaat zeggen: het is een zieke geest die dat zegt, voorzitter.

De giftige pijlen zijn nog niet op, hij heeft die zes minuten en die zal hij gebruiken ook. Een gristen staat op, jurist van huis uit, en zegt iets over dat de spreker al 10 jaar boos is en dat zal blijven.

“Uw tijd is voorbij, u telt niet meer mee, u bent niets,” antwoordt de spreker. Tevreden kijkt hij rond. Al die sukkels voor hem zijn stil. De inhoud van zijn onderbuik heeft hij uitgekotst. Vandaag was het zijn dag. Zijn momentum.

Hij doet een stap terug, bedankt de voorzitter voor de tijd en waggelt terug naar zijn stoel, die hij al zoveel jaren koestert. Een high-five met zijn speech-schrijver. Zo dodelijk waren zijn woorden nog nooit geweest. Zo succesvol. De kanslozen zullen weer op hem stemmen, al is het maar in de peilingen. Hij laat de anderen uit de zaal spreken en spreken. Hij doet niets, reageert niet op hun woorden. Niet nodig. Ze zijn te min. Niet de moeite waard.
Hij weet dat De Media zijn bijdrage uitgebreidt zal weergeven. Hij grimlacht. Wat de anderen in de zaal ook gaan zeggen, zij zullen geen Radio of Televisie tijd krijgen.

Maar één ding weet hij zeker: echte verantwoordelijkheid zal hij nooit nemen. Gepokt en gemazeld door het systeem weet hij dat hem dat niets zal opleveren.

politiek twee punt nul

De laatste dagen van het politieke landschap zijn erg interessant. Twee gedreven jonge politieke honden, Diederik en Mark, houden van doorpakken. De oude politieke garde, onder leiding van Hans Wiegel en zijn horde, houden niet van grote veranderingen. Laat staan dat er iets verandert in het land. Alles bij het oude laten. Dat is het beste. Vooral voor zichzelf. Er zijn wel een handvol politici die het grote geheel zien, maar worden overstemt door de waan van de dag.

Mark doet voorkomen of niemand er voor of achteruit gaat. Diederik vertelt hetzelfde maar op een linkse manier.
De stille boodschap is heel simpel: het gaat slechter met Nederland dan ooit. Alleen wij beseffen dat nog niet helemaal.  En dus is het laatste sociale middel van stal gehaald om de al die bezuinigingen een legitiem karakter te geven: nivelleren en salaris-gebonden-zorgpremie.

Dat een heleboel mensen teveel hypotheek betalen wordt niet erg gevonden, maar nu er meer aan de zorgpremie overgemaakt moet worden staan een aantal lieden op hun achterste benen. Met name het journaille van de gezond verstand krant draait op volle toeren. Aangespoord door dit rechtse geluid gaan de televisie journalisten daarin mee. Aangevoerd door Ferry M van het NOS journaal: niet luisteren naar wat de ander zegt, maar zijn eigen gelijk halen.

Voorbeeld:
Nieuwsuur vrijdag 2 november. Ferry ‘live’ met Mark Rutte over zijn uitlegavondje aan VVD-leden.

F: Meneer Rutte zo direkt hebben wij de heer Samsom live in de uitzending, heeft u een boodschap aan hem
M: Ik heb geen boodschap aan de heer Samsom, ons verhaal is hetzelfde
F: dus u heeft in het geheel geen boodschap aan de heer Samsom
M: ???
F: het is dus zijn probleem!
M: ik. euh..

Of: hoe maak ik stemming Ferry!

Onze welvaartstaat staat al jaren onder druk, dat is bekend. Het gaat goed met Nederland, alleen ietsje minder, wist Kees de Kort (beursanalist, commentator bij BNR Radio) te vertellen. Hij wist twee jaar al te melden dat het toen alleen maar het begin was.

En nu zijn de rapen gaar. Het kon niet uitblijven. De wellust van de bankiers, brokers, tussenpersonen en de graai-cultuur eindigde in de huidige crisis. Of het nu banken, huizen, rente, krediet crisis heet maakt nu niets meer uit. De wellust van de gewone burger, geil op weer een LED televisie, een nieuwe appel ei foon, de derde vakantie naar graai paradijs Turkije moest ook eindig zijn. En die eindigheid is nu gekomen.
Met de extra bijdrage aan de almaar duurder wordende zorg is het teken, het ultieme signaal dat dit land aan het eind van de mogelijkheden zit om ergens op te bezuinigen. Immers de hypotheek rente aftrek is een onbespreekbaar onderwerp. Okay, een korting van wel nul komma vijf procent zit in het vooruitzicht. Tjonge! Terwijl iedereen weet dat afschaffen van de hypotheekaftrek de allergrootste bezuiniging oplevert. En ja, zorg zie je niet elke dag, wel je te duur betaalde nieuwbouw-woning.

Momenteel zie je een aantal zaken aan de oppervlakte komen: de generatie kloof in de politiek; de oude politiek van pappen en nathouden tegen de politiek van de twee jonge mannen die met ‘passie’ het pas opgerichte casco huis genaamd ‘regeerakkoord’ vorm gaan geven. En daarnaast de invloed van de nieuwe media. De nieuwe media, met zijn Twitter, Facebook en Internet, waar alles wat er maar gebeurd nieuws is. Of het ‘nieuws’ nu klopt (laat staan grammaticaal juist genoteerd) maakt voor een enkele krant niet uit. De koppen moeten schreeuwen om koppen te laten rollen.

Moeten wij de jonge politici een kans gunnen? Wij die verantwoordelijk zijn voor het huidige kabinet? Zijn wij op weg het Griekenland van het noorden te worden? Staan wij volgend jaar rond november wederom een vakje rood te maken in een bedompt kieslokaal? Zijn dit de vragen die de gemiddelde burger bezig houdt?

Nee.

Wint Ajax de volgende wedstrijd? Hoe vaak moet Sjors uit GTST verkracht worden om tot het besef te komen dat Bing op sterven ligt? Zal boer Ruud voor Yvon kiezen, uiteindelijk? Wanneer zal Prem onder de tafel kruipen bij Matthijs en hem datgene geven waar wij allemaal op wachten? Rijdt mijn trein morgen op tijd?

Dat zijn de vragen waar het omdraait.

(http://bit.ly/WpAfdA)