over twee meisjes

En dan hoor ik op eens een nummer van Raymond. Onze belgische troubadour, bekend van dat hij liefde wil,  zijn ode aan Zjoske, zotte meisjes, Vlaanderen boven.

Henk Spaan heeft heimwee naar een oranje in een EK. Als ondersteunende klanken gebruikt hij het nummer “Twee Meisjes” van Raymond. En wat een mooi klein schoon werk is dat toch.

Maar wat maakt dit lied zo bijzonder? Waarom wil ik daar zo vaak mogelijk naar luisteren.

“Twee meisjes op het strand
ze lezen modebladen
ze kijken in het rond
ze dromen van een prins

twee meisjes op het strand
ze lezen modebladen
ze kijken in het rond
ze dromen van een prins

ze zoeken in hun tas
ze wijzen naar de foto’s
ze schudden met hun haar
ze praten met een vriend

twee meisjes op een plank
gedragen door de golven
het branden van de zon
de wijzers houden op

de dag brengt ouderdom
de nacht brengt vreemde uren
de deken is zo zwaar
een bladzijde slaat om”

Het zijn maar 5 strofes, geen refrein. Al lijkt het soms wel. Dat er een refrein is, of dat er een rijm in zit. Niets van dit alles. Een parel van een verhaal. Intiem en vol gevoel gezongen door Raymond.
Hij ziet twee meisjes op het strand. Het is zomer, ze lezen modebladen. Maar wat lezen ze? Ze dromen van een prins. Welke? Maar ze wijzen wel naar de foto’s. Wat zien ze, wat voelen ze, wat denken ze? Maar dan surfen ze weg, over de golven, ze weerstaan de zon.
En bij strofe vijf is de ouderdom toegeslagen. Ze zijn ergens aangekomen, met een nacht met vreemde uren.

De melodie is eenvoudig, de opbouw krachtig naar het einde. Als de bladzijde omgeslagen is voel je wat Raymond wil zeggen. Het zijn de kleine details die hij meegeeft, het gevoel in zijn stem, de pianoklanken dat je meedragen met dit wondermooie nummer en zo het leven van deze twee meisjes in zes minuten aan je voorbij laten gaan.
En dat van een een LP genaamd “ik ben God niet”. Maar Raymond is God.

verwerking

‘Ik geloof er heilig in, dat de doden niet zomaar weg zijn. Ze laten een bepaalde energie voor ons achter.’

Zegt Jenny tegen de door verdriet overmande ouders van Tonio van der Heijden. Zij was het meisje dat Tonio een paar dagen voor zijn overlijden een portfolio liet maken.
Met die gebeurtenis komt, volgens mij, een eind aan de bodemloze put waar de ouders van Tonio zich al een aantal weken, cq maanden in bevinden.
Dat de vader van Tonio, A.F.Th. van der Heijden, kan schrijven dat weet ik. Menig roman van hem heb ik verslonden. Van ‘een gondel op de herengracht’ naar ‘de slag om de blauwbrug’ en verder. Allen kundig en verantwoordde literatuur.
Met het overlijden van zijn enige zoon, vond van der Heijden het nodig (op aanraden van zijn redactrice) over zijn rouwproces te schrijven om zo ‘klaar’  te zijn voor het nieuwe werk.

‘Tonio’ is een imponerend boek geworden. Zonder enige schroom wordt je als lezer deelgenoot van het onbenoembare verdriet van Adri en Mirjam van der Heijden. De zoektocht naar de laatste dagen en uren van Tonio’s leven zijn op indrukwekkende en soms hartverscheurende wijze in beschreven.
Soms lijkt het om de autobiografie van AFTH te gaan, andere momenten over het immense verdriet en hulpeloosheid die hij (en zijn vrouw) voelen.

Ongewild kwam bij mij de vergelijking op met de film “la stanza del figlio’  waarin de zoon ook komt te overlijden, maar door een brief van een ‘vakantievriendinnetje’ de zoektocht voor deze ouders naar haar begon. Pas met de ontmoeting van dit meisje konden de ouders accepteren dat hun zoon er niet meer was.

‘Tonio’ blijft in alle opzichten een literaire roman. Van der Heijden schrijft als een groot auteur (en laat dat ook ongeneerd blijken).
Een indrukwekkende roman, dat wel. Gedurfd om ruim 600 pagina’s gevoelens, emoties, verdriet en ‘hoe-nu-verder’ te verwoorden.
Geeft hoop voor de toekomst dat AFTH ook voor later mooie boeken zal gaan schrijven.

 

Tonio – Een Requiemroman

ISBN 109023459547
ISBN 139789023459545