zondag

Van zonsopgang tot zonsondergang wordt er in onze vinex gesport. Hardlopen lijkt wijksport nummero uno te zijn. Ik zie ‘ze’ elke dag langskomen. Ultramagere lange mannen, joggende vrouwen, deinende billen en borsten, iPod aan de arm als een hartslagmeter. Dat is tenminste andere koek dan in een volle klas je uit te leven met body pump. Daar waar deadlifts, lunges, full core body improvement belangrijk zijn voor de komende zomer. Opgezweept door een nog fanatiekere coach. Maar ondertussen jatten je mede pumpers de gewichten van je barbell (nou ja bij wijze van)
Maar fietsen kan men hier ook. Richting polder en weer terug. In flitsende pakjes met zemen kruisjes. Fel gekleurde helmen.

Ook vandaag, zondag. Een mooie dag. Een straf windje. Ik stap op de fiets (met helm en zemeninlegbroek) en trap moeiteloos richting het Laakse Strand. Nooit geweten dat ie daar lag. De stekende horzels vlogen vleugelwrijvend al in het rond. Al dat warme bloed de komende hete zomer, ze worden er nu al gek van. Zo makkelijk als de heen-weg ging, zo moeizaam ging de terug weg. Er bleek een heftige (tegen)wind te staan.

In de sportzaal draai je een beetje gewicht op je spinning-gwiel “tegenwind”, maar dit is toch wel anders. Natuurlijke tegenwind dwingt je tot stevig trappen en balans houden. De techno beat is niet van Armin maar Notos en Zephyros hebben de tijd van hun leven.
De mede-wijkbewoners fietsen je vrolijk tegemoet. Ze hebben geen idee, ook zij moeten straks terug. Dat wordt een lange middag.
Na twee en een half uur, terug op mijn balkon, wijntje in de hand, zie ik op het weiland van de stadsboer een auto aankomen rijden. Hij komt er wel eens vaker. “Verfbus” staat er met gele letters opgeschreven. De stadsboer heeft deze week zijn land lekker klaar gemaakt voor het komende seizoen, misschien wat groeibaars in gestopt. De verfbus-man stapt uit en pakt zijn metaal detector en stapt het vers bewerkte terrein op. Hij zwiept zijn apparaat van links naar rechts. Stopt. Pakt zijn spade, graaft, woelt, voelt en pakt. En zo gaat hij een groot deel van het terrein af. Of hij wat van waarde vind is niet te zeggen of te zien. Maar ik denk wel: hoe zou hij het vinden als iemand zijn tuin zou bepotelen?

Ondertussen lopen de honden vrolijk los op het grote veld, hard hollend, genietend van hun vrijheid. Gezinnen met minimaal vier kinderen fietsen vrolijk voorbij. Een hond springt in de gracht. Een boot vaart langs. De wijn smaakt goed. Mijn benen gloeien van de inspanning. Een file lonkt op de A28 richting Zwolle

Ik kijk naar mijn oranje kleurige vriendjes naast mij. Oortjes omhoog, oogjes dicht. Lekker in het voorjaar zonnetje. Hun witte voetjes blinken in de zon. Zo ontspannen. Zo relaxed. Geen file, geen fiets, geen hardlopen, geen body-pump.

Vathorst: een wereld van verschil

afrekencultuur

Fietsend door de PolderDenkend aan Holland dan zie ik stromende rivieren, zwarte autowegen, fietsende mensen. Ik zie ook viaducten voor verkeer, en dieren. Ik zie uitgestrekte polders, met koeien in de wei en soms een wilde buffel in een kunstmatig natuurgebied. Ik zie mensen op geplaveide fietspaden, vrolijk fietsend in een vroege ochtendzon. Volgepakte parkeerterreinen bij grote blauw-gele gebouwen die zeven dagen in de week open zijn. Iedereen oogt gelukkig. Schijnt het ook uit te stralen.
Maar dat zijn de zichtbare mensen. Er zijn ook een heleboel onzichtbare mensen. Mensen die het voor het zeggen hebben. Die de lijntjes uitzetten. De machthebbers. Meer macht, meer aanzien, meer geld. Limburg is onderhand het Sicilië van Nederland geworden. Capo di tutti capi Jos van R met zijn protegés Mark V en Frans W zijn de verpersonalisering van witteboordencriminaliteit twee punt nul.
De voor-wat-hoort-wat cultuur bloeit in het bourgondische deel van ons land. Voor wat hoort wat. Ik een beetje geld, jij een stuk grond. Voor weinig. Ik een mooie luxe vakantie, jij de toezegging van alleenheerschappij in de plaatselijke horeca.
Ik een afspraak met een boef, jij wat handgeld wat je terug krijgt. Niemand hoeft het te weten, we houden het onder de pet. Beter is het te zwijgen. Het is goed en beter voor het eigen ego. Als het ooit uitkomt, geven we de ander de schuld.

Ik lees over een bestuursvoorzitter die een slim arbeidscontract heeft gemaakt, getekend door een naïef bestuur, gevuld met zijn ‘vrienden’. Een olie man met een klein extraatje van vier en twintig miljoen. Euro.

Denkend aan Holland dan zie ik een verkiezingsdebat. Voor de democratisch gekozen proviciale staten. Ik zie alleen heren die daaglijks onze democratie beschimpen. Een wit gekuifd persoon die ‘jij’ en ‘jouwt’. Andere de schuld geeft van alles en nog wat.
Schuld over en het niet vinden van een bonnetje, een deal met een crimineel. Een deal uit 1998. En wie zat er toen in de VVD fractie. Precies. Het spreekwoordelijke boter, druipt van zijn hoofd.
Politici kijken helaas niet verder dan 4 jaar vooruit. Een lange termijn visie is electoraal gezien zelfmoord. De politiek is bezig pleisters te plakken op wonden die in het verleden gemaakt zijn.

Denkend aan Holland denk zie ik een land in rep en roer om 1 (een) wolf, verdwaald. Hollend door Holland, terug naar Duitsland. Een grote uil, bespot als terror-oehoe, omdat hij slechts zijn eigen gebied verdedigd.

Denkend aan Holland, dan zie ik stromende rivieren, uitgestrekte polders, zeewater dat woest de duinen teistert, koeien in de wei, een kudde schapen schuilend bij elkander, een fietspad met een roedel fietsers, de hei in paarse najaarskleuren, een schelpenpad waar menig wandelaar in alle rust geniet, een kerktoren laat in de verte zijn klok luiden, het zachte geraas van de snelweg vlakbij. Ik zie bossen, landerijen en moestuinen. Ik zie mensen gejaagd door een nieuwbouwwijk hun supermarkt bestormen.
Denkend aan Holland zie ik dat de kloof tussen politiek en volk alleen maar groter wordt. Af en toe komt dat pijnlijk aan het licht.

Een bonnetje.

over een gesloten faceboek

Het is rond tweeduizend en vier dat een Amerikaans ‘social media’ dingetje opstart: Facebook. Een slimme Hollander begon ‘Hyves’. Je had toen al een keuze tussen iets en niets. De bijenkorf heb ik altijd als kinderachtig ervaren. De kleuren, het gekrabbel. Onrustig. Nee het strakke, blauw met witte Facebook, dat had wel wat potentie.

Toen nog in de Engelse taal ben ik eraan begonnen. Die miljarden mensen ‘around da globe’. Onwijs vet.
Schending van privacy, sociale intimidatie: het waren begrippen die ik wel kende maar nooit ervoer als zodanig.
Een account bij Hyves en Facebook, het hoort erbij. Het oranje en kinderachtig ogende Hyves valt snel af: die gaan het niet halen, tenzij één of andere suffe media gigant veel te veel geld zou neertellen voor de slimmen oprichters. Dat is iets voor later.

Facebook is langzaam een belangrijk onderdeel van de sociale media geworden, samen met Twitter zijn zij de exponenten van een ‘nieuwe’ tijd. Delen wat je dacht, wat je ziet, wat je voelde. De schaamte voorbij.
Ja leuk, een spelletje met zijn allen spelen. Farmvile: aan iets bouwen wat je nooit zelf in het echte leven, opeen IRL genoemd, zou kunnen verkrijgen.
Je mag jee lief en leed delen met je vrienden. Je echte vrienden die ook in het echte leven onderdeel van je sociale omgeving vormen. Voordeel dat je niet zo vaak meer af te spreken en heb je meer tijd om andere vrienden te ontmoeten en bezig te houden: via facebook.

Ondanks de goede voornemens om Facebook voor de hardcore internet matties,  familie, vrienden, waar ook ter wereld te houden,  het sluipt het erin: de mensen die geen vrienden zijn maar vage kennissen, kennissen, collega’s , ex-collega’s, scharrels en ex-scharrels. Opeens zijn ook zij onderdeel van je ‘vrienden’.
Woorden hebben sinds Pim Fortuyn al weinig betekenis gekregen, het woord ‘vriend’ op internet is daar geen uitzondering op.

Je neemt de beslissing om een aantal van je ‘vrienden’ uit je netwerk te halen: te ‘ontvrienden’. Ze voegen niets toe, praten poep en horen niet in je ‘tijdlijn’ thuis, vind jij. Maar dan is daar de koude kermis. Een simpel vinkje weghalen bij een willekeurige naam, wordt ervaren als een standrechtelijke executie. Een geslaagde moordaanslag.  Hel en verdoemenis komt over je heen. Mensen blijken tot op het bot beledigt te zijn en vragen je hoe je het in je botte hoofd haalt om de persoon in kwestie te ontvrienden.
Je bezwijkt: de sociale intimidatie is een feit. Je laat de afgewezenen weer toe in je ‘vriendenkring’. Je neemt voor lief dat je tien keer hetzelfde bericht voorbij ziet komen. De zoveelste uitnodiging tot een spelletje: hoe vaak je ook verzoekt dat vooral niet te doen.

En dan blijkt Facebook het niet zo nauw te nemen met de privacy. Alles wat je zegt, doet, aanklikt, bezoekt en leest wordt opgeslagen en bewaard. Handig voor de advertentiemakers, om precies jou die advertentie te geven waar je interesse ligt. Nou ja, zou liggen.

En als je om je heen kijkt zie je op straat, in de trein, in de winkel , op de camping, in het café en de bioscoop iedereen continu kijken op de allernieuwste smartphone.  Geen update mag gemist worden, geen antwoord mag langer dan vijf minuten op zich wachten. Anders wordt er een zoektocht door politie en leger ingezet om jou te zoeken.

Dus ik dacht: ik ontvriendt mijzelf van iedereen. Ik verwijder het account. En dat is niet zo maar 1,2,3 gedaan. De verwijder-mij button is goed verstopt en als je deze eenmaal gevonden hebt dan moet je nog 14 dagen wachten totdat meneer Sukkerberg echt alles  stop zet.

Veertien dagen later. Ik wordt wakker. De zon vindt haar weg door de gordijnen. De nazomer heerst in Nederland. Het facebook account is vanaf vandaag echt dood. Dood als een pier. Ik open mijn ogen. Voorzichtig zweven mijn benen langs het bed. Raken de grond. De vertrouwde grond van mijn eigen huis. Mijn eigen privacy, mijn eigen omgeving.
Langzaam gaan mijn hersenen sneller werken. De wereld draait gewoon verder. Ik hoef niet meer op de telefoon te kijken, mijn computerscherm. Geen updates van facebook vriendjes. Geen ‘dat zou jij wel willen weten’ meldingen van het Facebook HQ.
Buiten waait een warm windje, de eendjes schateren in het water. De konijntjes huppelen met hun witte staartjes rond in het veld. De aarde draait, de lucht beweegt. Wolken vormen kunstzinnige formaties.

Ik maak een ontbijt. Ik adem. Ik heb de tijd. Nuttige tijd.

Het faceboek is gesloten.

Ik leef.