het leven gaat verder

Hoeveel emotie kan een mens tot zich nemen? Is het als een glas half vol en half leeg?

Deze week had ik het genoegen om drie keer een crematie te bezoeken. Geen verplichting, geen hobby. Maar ik weet als geen ander hoezeer medeleven gewaardeerd wordt. En dus toog ik deze week naar Amersfoort, Roosendaal en Amersfoort om de ‘laatste eer’ te bewijzen aan de mannen en vrouw die ons ontvallen is. Drie keer zie ik mijn neven, nichten, ooms en tantes van mijn vaders kant.

Een herdenkingsmis is een vreemd gebeuren. Er heerst een soort van onzichtbare verbondenheid met hen die je nabij staan. En, op de één of andere wijze, is er een klik tussen de neven en nichten. Mensen die je jarenlang niet ziet omdat ze her en der in den lande (zijn gaan) wonen. En het broodje, koffie, thee, wijn en bier na afloop is ‘gezellig’. Dat is een vreemde constatering, maar ik kan er geen ander woord voor vinden. Of is het dat de ‘spanning’ van de emotie wegvalt? Het zou kunnen.
In 2010 had ik al twee crematies en nu drie in één week, ben ik dan ervaringsdeskundige?

Laat ik je één ding vertellen: de vrijkomende emotie in het ophalen van herinneringen, de trillingen in de stem van de spreker, de emotie in de tiener die een gedicht opdraagt aan ‘de beste opa van de wereld.
Om tot slot, lopen langs de kist met de overledene, de kist aanraken: het zal nooit wennen.

En als je dan op een middag te horen krijgt dat je 55-jarige schoonzus ‘zeer slecht nieuws’ van het ziekenhuis te horen krijgt, dan denk je wel eens: en nu is het genoeg.

Een week vol (heftige) emotie, ook dat zal nooit wennen. Je zult nooit kunnen zeggen: doen we effe, done that been there.
No fokking way!

Daarom zal mijn Gossips Shiraz vanavond extra lekker smaken en laat Roué Veveer mij lachen en wie weet Danny Boyle (127 hours) of de Coen Broers (True Grit) mij even vliegen.