Een westerling in Wommels (1)

“Jij krijgt nooit meer post,” sprak een collega toen ik het adres van ons huis in Wommels vertelde. De meeste reactie was wel “waar ligt Wommels”. Friesland zei ik dan. Voor veel westerlingen is Friesland het einde van de wereld. Associaties met zeilen, schaatsen en de Sneekweek.

In januari 2019 had ook ik niet kunnen bedenken dat ik in november 2019 een huis in Wommels zou betrekken.

Het kan verkeren.

Wonen in Wommels is wonderlijk. Een terpdorp van ruim tweeduizend zielen. Maar wel met een sterke sociale structuur. Een bus zorgt voor de verbinding met Bolsward en Leeuwarden. De oude rijksweg om de hoek. Binnen 10 minuten voorbij Sneek en op de snelweg richting ‘het westen’.

Maar binnen Wommels: een supermarkt, een bar, een slager, een warenhuis, kleine ondernemers, een chinees, een snackbar. Je kunt denken: hebben wij in het westen ook. Maar de slager met zijn eigen vlees, zelfgemaakte erwtensoep (ja rijk gevuld). Een warenhuis van d’oude stempel. Daar waar alles te koop is. Een kleine ondernemer met ‘vintage’ artikelen. Bier uit Bolsward. Koffielikeur van de ‘stiekeme stoker’.

We zeggen ‘hoi’ en ‘goeie’ tegen mekaar, hier in Wommels. De buurman maakt een praatje. De buurman van 10 huizen verderop ook. De tuinman om de hoek ‘sprokkelt materialen’. De kassabon bij de supermarkt krijg je pas wanneer je alle boodschappen in je tas zitten.

De schilder die trots is op zijn vak en ook vakwerk aflevert. De details maken het verschil. De elektra man die het huis al kent en zich al vriend voelt.

FryskFM in de keuken op de DAB+ radio. Anneke Douma, Twarres, Gaatze en Aafke Zuiderma die over ‘Minsk fan Waerde’ zingt. Wie kent ze niet. En natuurlijk de nationale trots: Syb van der Ploeg.

En zo dompel ik mijzelf onder in het Friese leven, het landschap en de mensen.