sm

27981806_6ba5bf3ca4_m(1)
Elke keer kijk ik in de camera
onecht
straal ik uit
namaak, niet echt, gemaakt
de flits is mijn leven
fotograaf, roddelpers, seks
ik schrijf het altijd verkeerd
opportuniste
maar ik ben het wel
een kamper was de eerste
een clubber de laatste
eerder, tussendoor en later
stelde niet veel voor
gespreid ga ik door het leven
een pop aan een touwtje
neukpoppetje
maar ook ik weet
alles is eindig
de vraag
is
alleen
wanneer
en
hoeveel
nog

selfie

“Hello, hello, selfie? Selfie? Good price,” ik loop op Piazza de Colosseo en wordt om de vier meter aangeklampt door voormalige bootvluchtelingen die wanhopig een selfie-sticks voor de schappelijke prijs van vijf euro proberen te verkopen. Als ik dan wijs naar mijn ‘ouwerwetse’ spiegelreflex en zeg ‘does not fit’, dan blijven ze roepen ‘good price good price’.

Met tientallen tegelijk lopen ze bij elk toeristische attractie rond. Bij het historische witte pand, het Pantheon, het Vaticaan, Piazza Navona. Welke piazza, fontein of park dan ook, er is geen ontkomen aan. De jongemannen die maanden door de woestijn getrokken hebben, duizenden dollars betaald hebben om zich met een gammel bootje de overtocht te wagen. Hopend, of ervanuit gaand, op een beter leven.
En dat betere leven begint met de verkoop van deze laag geprijsde zet-je-phone-op-een-stok-stick in Rome. Toeristen betalen graag het bedrag, omdat ze toch wel inzien dat je met zo’n stick ‘the bigger picture’ kunt maken. En, belangrijker, het thuisfront via insta-face-vine-snap-twittergram kunt laten zien hoe goed en leuk en lekker je het hebt, daar in Rome. Het is soms hilarisch om te zien wat mensen uithalen om het leukste plaatje te kunnen schieten. De meiden op deze pica waren bijvoorbeeld lange tijd bezig met eerst een selfie van zichzelf, daarna met zijn drieën.
Dat haar duurbetaalde iPhone wel eens van de stick dondert, deert niet, ze ging vrolijk verder. Gelukkig zit in de Rome de iPhone Kliniek. Redding is altijd nabij, ook om te beseffen op welk historische plek ze zijn. Na de geslaagde foto vertrokken ze spoorslags. Waarschijnlijk naar de Trevi fontein. Dat gaat op een teleurstelling uitlopen: de Trevi is in revisie.

Voordeel van de stick is dat je geen mede-toerist of lokale inwoner hoeft te vragen een foto te maken van je gezelschap, met het gevaar dat de ‘fotograaf’ er opeens met je duurbetaalde iPhone vandoor gaat. Met de selfie stick heb je beter controle over hoe de foto eruit komt te zien. Beter nog, hoe jij er beter op de foto uit komt te zien. Niet het Colosseum is het middelpunt, nee jij. En zo leer je snel hoe je er het voordeligst uitziet op zo’n selfie-stick pica. De selfie stick wordt ook niet voor niets de narcisten stick genoemd. Nee, de selfie is nog lang niet dood.

Dat een toerist, die alles heeft, zo’n stick koopt van iemand die niets heeft is bizar. Maar van alle tijden. Alleen dagelijks verschijnen er meer en meer en ook op de meest onverwachte plekken. Piazza Navona is onderhand een permanente rommelmarkt geworden met uitgestalde zonnebrillen, hoedjes, tassen, prulletjes.

De (illegale) straatverkoper kan elk moment opgepakt worden door de lokale politie (wat niet gebeurd) en als hij overdag niet genoeg verkoopt dan moet hij ‘s avonds nog aan de bak om verlichte torentjes van Pisa te gaan verkopen. Overnachten doe je maar in het park, of in een gekraakt pand in de buitenwijken van Rome. De honderdduizenden vluchtelingen die Italië binnenkomen moeten toch ergens heen en kunnen toch wel iets doen?

De zwervende Italiaan die niets heeft schuifelt langs de straat met zijn kromme benen, of ligt op straat met een centenbakje voor zijn of haar. En Italianen zijn een sociaal volk, voor die mensen hebben ze altijd wel een eurootje over. De straatverkopers keuren ze geen blik waardig. Die zijn een prooi voor de toeristen.

welkom (vieniks 8)

Mijn vriend Cees (@ceesfotoactua) maakt vaak hele mooie foto’s. Foto’s ook van de mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste).
Het zijn vaak kleine verhaaltjes die het leven en welzijn in deze wijk ‘verbeelden’.

En met de zomer in gedachte komt het dierenrijk in de buurt tot leven. Eendjes, meerkoeten, waterhoentjes, vogeltjes en zwanen. Ze vliegen, zwemmen en zweven overal. Luid tjilperend, fladderend en zo nu en dan krijsend. Immers hun territorium is heilig en daar mag niet iedereen zo maar komen bivakkeren.
De grootste herrieschoppers zijn de meerkoetjes en waterhoentjes. Maar ook de zwanen kunnen er wat van. Als ze aan komen vliegen dan hoor je ze al van verre: luid klapwiekend kondigen ze hun komst aan, om maar te zwijgen van de bruuske landingspogingen in de aangrenzende gracht. Heerlijk!
Maar als het allemaal lukt dan zie je her en der een mooi opgebouwd nest. Van stro, maar ook wel eens van bouwafval, plastic en andere attributen.
Verbaasd kijken de vieniksers naar de vindingrijkheid van onze gevederde vrienden. En, na alle inspanningen is het dan zo ver: het kleine grut klimt en kruipt uit de eitjes en worden liefdevol verzorgt door de pappa en de mamma.
En dan, vol trots en beschermend, gaan de zwanen op pad. Leren de kleintjes om op te letten, en te overleven. Want ook dat moet in deze vieniks.

Peddelend door de gracht wijst de zwaan de weg. Als niemand oplet dan gaat zo’n mooi moment verloren.
Maar niet in de mooiste wijk van Nederland, waar iemand de mooiste foto’s maakt.

(c) 2011 www.fotoactua.com / Cees de Vries