joep!

“Wilt u dood,” vraagt de tijdelijke arts aan de oude vrouw.
Ze kijkt op, een kort besef van waar ze is en met wie ze praat. Haar lijf wil niet meer, haar geest des te meer. De oorlog heeft haar een overlevingsdrang meegegeven, die wij niet kunnen bevatten.
“Ja,” zegt ze met een diepe zucht. Door haar hersen-infarct is haar woordenschat tot ja, nee en tu tu tu tu beperkt.
De arts knikt, zij hoort dit dit dagelijks maar toch is het een emotioneel antwoord. De verzorgster die dagelijks bij deze oude vrouw betrokken is, laat een traan. Ze was altijd vol energie, ondanks haar zware beroerte van zes jaar geleden. Tranen staan in haar ogen. Ook zij maakt die meerdere malen per week mee. Het sloopt haar, maar toch blijft ze haar werk met veel liefde en toewijding doen.

Dit is maar slechts een stukje van de dagelijkse werkelijkheid waar velen in de verzorging en of mantelzorg mee te maken hebben.

Ik vraag me af waar Joep het gore lef vandaan haalt om elke week zijn crypto fascistische columns op te baseren, met als summum die van 6 november 2014. Daar waar de moeder van een staats secretaris, dement en al, schijnbaar slecht verzorgd wordt. Heeft de heer van het het Hek ooit zelf meer dan 10 dagen in zo´n tehuis rond gelopen, dagelijks het stront uit luiers, bedden en wc gehaald? Heeft deze brave man, woonachtig in de rijkste buurt van Amsterdam, ooit een dode vrouw of man afgelegd, de familie gebeld met de melding dat hun vader of moeder helaas er niet meer is. Heeft deze heer van het Hek zelf ooit meegemaakt dat hij jarenlang voor iemand heeft gezorgd, lief en leed heeft gedeeld, het eten heeft opgediend, gevoerd, de verdrietjes gedeeld? Voor een salaris waar Hij nog geen eens zich zou willen omdraaien in zijn warme bed.
Nee, deze heer is columnist, mag schrijven wat hij wil. En het erge is; velen papegaaien hem na. Zonder enig besef van realiteit. God god, wat heeft hij gelijk.
Nee, Joep heeft geen gelijk. Joep lult maar wat en weet niet waar hij het over heeft. Hij leest de headlines van de Metro, Telegraaf en Tubantia. En schrijft op basis van loze argumenten zijn stukje.
Maar het gaat niet om vergane glorie. Niet om de vergane glorie van een Joep.

Gelukkig maken we ons met zijn allen druk om het verbieden van Zwarte Piet, het binnenhalen van ´vluchtelingen´ uit verre landen, het betalen van extra geld aan Europa. Laten we ons in de luren leggen door de door ons gekozen politici. Met als gevolg een fikse belasting- naheffing. En daar gaan miljoenen in om. Miljoenen die misschien ook elders besteedt zouden kunnen worden, eventueel misschien. Maar politiek gezien mogen DAT niet met elkaar vergelijken.

De maatschappij, dat ben je zelf. De dag dat Heer van het Hek mantelzorger zal zijn, zal wel nooit komen. Maar die kans heb JIJ wel. Mantelzorger houdt meer in dan boodschappen doen en een rolstoeler door de stad te duwen. De grootste belasting is de emotie. Het verdriet, de huilbuien, de agressie, de stank van pies en poep. Het overlijden van de (oude) vriend of vriendin. Dan komt het besef dat de verzorgingsstaat, waarvan iedereen denkt dat deze nog bestaat, niet meer bestaat.

Opstand? Revolutie? Zoals Joep oproept? Ik zie hem met zijn bleke billen bij lange na niet op de barricaden staan.

Joep is een lafaard.

is niet meer..

Vrijdagmiddag loopt hij nog vrolijk naar zijn hok, neemt wat te eten en gaat na een drukke dag lekker in het verse stro liggen. Of er toen iets gebeurd is, weet niemand, maar een beetje stilletjes is hij wel geworden, toen. De volgende dag, zaterdag, is er nog weinig beweging in hem te bespeuren. Niks eten, beetje drinken, maar voor de rest schuilen onder zijn schuildakje. Hij heeft wel vaker zo’n dag dus de verwachting was toen: dat komt wel goed.

Maar dat heeft niet mogen gebeuren. Hij verzwakt eigenlijk met het uur. Het lijkt wel een soort verlamming die op zijn achterpoten slaat en moeizaam en ongecontroleerd gaat hij zitten om weer snel gestrekt te gaan liggen. Een beetje zorgen maken we ons. Zondag maar de spoeddienst bellen en kijken wat er aan het handje is.

Even voor twaalf uur, bijna zondag, een paar korte stuiptrekkingen. Ik haal zijn schuildakje weg en streel zijn koude lichaam. Zijn ijskoude oren voelen niet goed aan. Langzaam voel ik zijn hartslag verdwijnen en blijft hij roerloos onder mijn hand liggen. Nog even een stroom bloed en gal stroomt uit zijn bekje en dan is het einde oefening. Net 4 jaar en nu heeft Valentino besloten om over die beruchte regenboog te springen. Wat miljoenen van zijn soortgenoten al hebben gedaan, doet hij op zaterdag 16 juni 2012 om 23.50. Zijn aardse konijnen leven eindigt hier, maar gaat daar verder.

Hij huppelt nu vrolijk rond in het groenere gras, met nog lekkerdere kruiden, met nog mooiere konijnenmeisjes.

Vier jaar is hij onderdeel geweest van ons huishouden. Die kleine rooie rakker, het baasje met zijn stoere pootjes. Ik zie hem nog staan op de leuning van de bank. Parmantig kijken: dat is allemaal van mij. En zo was het ook.

Nooit meer het rammelen aan zijn hek om aandacht te trekken, vijf uur in de ochtend: ik wil eten. Nooit meer ruzie maken met mijn pantoffel. Nooit meer tussen mijn benen door rennen, een achtje maken: daar heeft Valentino geen konijnenfluisteraar voor nodig. Nooit meer de ‘likes’ en de commentaren op zijn foto’s op flickr.  Geen tweets meer van Valentino. Geen vakantie meer met hem. Geen sjans meer met een paard of de zorgzame Belg die hem uit de regen hield: “awel, iek dacht ik trek Valentino een zwembroekske aan, maar toch besloot ik hem onder den vouwwagen te zetten.”
Nooit meer het “voor Valentino heb ik altijd tijd” van de dierenarts die hem zo bijzonder vond.  Nooit meer het nachtelijke gerommel in zijn hok, strootjes goed leggen, knabbelen van het hooi. Nooit meer het slurpen van het water. Het stampen omdat er een muisje op het balkon rondloopt. Of een verdwaalde vogel. Of gewoon zomaar, omdat hij dat leuk vond. Nooit meer het huis verkennen, het balkon, kijkend naar de ruziemakende rietkip.

Maar,  konijnen zijn rare en vooral tere wezens, zo huppelt hij rond, het volgende moment niet meer: dood. Oorzaak? Kan van alles zijn.

Vanochtend hebben we hem begraven. Een mooie plekje midden in de natuur met zon in de namiddag.

Hoe gaat dat versje ook al weer: treur niet om mij, ik ben niet dood, ik ben er nog. Ik ben de plotse windvlaag in je gezicht. De bliksemschicht aan de hemel, de ster die twinkelt. Ik ben niet dood, ik ben er nog. Ik ben er nog. Altijd.

Valentino Rossi, van het ras Thrianta. Levensverwachting vijf tot zeven jaar. Onze Valentino is vier jaar geworden. Het liefst, het liefst had ik hem nog een tiental jaar bij mij gehouden. Het mocht niet zo zijn.

Dag lieve lieve gekke Valentino. Maak er wat moois van.