Mies

Ik wil nog even terugkomen op een mooi televisiemoment vanvrijdag 21 april. De Wereld Draait Doorrrrr. Een programma wat ik, als ik eerlijk ben, nooit kijk. Maar gisteravond, wachtend op het Journaal, zaten daar bij Matthijs en MarcMarie nog een M aan tafel. En niet zo maar 1tje. Mies.

Iemand uit het zwart/wit tijdperk van de NTS, Het Dorp, 1 van de 8. De tijd dat je in een warme mei zon naar school stepte. De tijd van ranja met een rietje, Exota, het defilé op Soestdijk. .
Maar tijd en leeftijd lijken geen vat op de Koningin van de Nederlandse Televisie te hebben gehad. En zelfs Matthijs heeft geen vat op haar. Mies heeft een boekje gemaakt, haar columns uit de “Margriet” (van lang geleden overigens) zijn bij elkaar gezet en je kunt dat kopen. Matthijs begon zijn lange monoloog, wat bij hem een vraag zou moeten zijn, over het marinemannen en meisjes op 1 boot en samen ver weg varen. Zoals gebruikelijk hoort hij zichzelf graag praten en stelt hij geen open of gesloten vraag, maar een ‘Matthijs-vraag’. Een vraag die hij aan een ander stelt, maar die alleen door Matthijs beantwoordt mag worden. Aan het einde van de monoloog keek Mies hem aan: “Ja, Matthijs, maar wat wil je daarmee zeggen?”

Mies neemt het gesprek over en keuvelt lekker door, ook met MarcMarie, die zich, door haar, spontaan laat verleiden om zich een “culturele katholiek” te noemen.

De vrijdagavond kon niet leuker beginnen. Geef Mies een praatprogramma, elke week een half uur. En dan komen weer de tijden van 1 zender terug. Want Mies heeft alles niet wat de huidige generatie praatprogramma luitjes wel hebben: arrogantie (JP), desinteresse (MvN), discussie voeren om het discussie voeren (EJ). Mies heeft juist dat natuurlijke over zich waardoor er altijd wel een leuk gesprek zal en gaat komen. Een gewoon gesprek. 

Want Mies is eigenlijk heel gewoon leuk.