zondag

Van zonsopgang tot zonsondergang wordt er in onze vinex gesport. Hardlopen lijkt wijksport nummero uno te zijn. Ik zie ‘ze’ elke dag langskomen. Ultramagere lange mannen, joggende vrouwen, deinende billen en borsten, iPod aan de arm als een hartslagmeter. Dat is tenminste andere koek dan in een volle klas je uit te leven met body pump. Daar waar deadlifts, lunges, full core body improvement belangrijk zijn voor de komende zomer. Opgezweept door een nog fanatiekere coach. Maar ondertussen jatten je mede pumpers de gewichten van je barbell (nou ja bij wijze van)
Maar fietsen kan men hier ook. Richting polder en weer terug. In flitsende pakjes met zemen kruisjes. Fel gekleurde helmen.

Ook vandaag, zondag. Een mooie dag. Een straf windje. Ik stap op de fiets (met helm en zemeninlegbroek) en trap moeiteloos richting het Laakse Strand. Nooit geweten dat ie daar lag. De stekende horzels vlogen vleugelwrijvend al in het rond. Al dat warme bloed de komende hete zomer, ze worden er nu al gek van. Zo makkelijk als de heen-weg ging, zo moeizaam ging de terug weg. Er bleek een heftige (tegen)wind te staan.

In de sportzaal draai je een beetje gewicht op je spinning-gwiel “tegenwind”, maar dit is toch wel anders. Natuurlijke tegenwind dwingt je tot stevig trappen en balans houden. De techno beat is niet van Armin maar Notos en Zephyros hebben de tijd van hun leven.
De mede-wijkbewoners fietsen je vrolijk tegemoet. Ze hebben geen idee, ook zij moeten straks terug. Dat wordt een lange middag.
Na twee en een half uur, terug op mijn balkon, wijntje in de hand, zie ik op het weiland van de stadsboer een auto aankomen rijden. Hij komt er wel eens vaker. “Verfbus” staat er met gele letters opgeschreven. De stadsboer heeft deze week zijn land lekker klaar gemaakt voor het komende seizoen, misschien wat groeibaars in gestopt. De verfbus-man stapt uit en pakt zijn metaal detector en stapt het vers bewerkte terrein op. Hij zwiept zijn apparaat van links naar rechts. Stopt. Pakt zijn spade, graaft, woelt, voelt en pakt. En zo gaat hij een groot deel van het terrein af. Of hij wat van waarde vind is niet te zeggen of te zien. Maar ik denk wel: hoe zou hij het vinden als iemand zijn tuin zou bepotelen?

Ondertussen lopen de honden vrolijk los op het grote veld, hard hollend, genietend van hun vrijheid. Gezinnen met minimaal vier kinderen fietsen vrolijk voorbij. Een hond springt in de gracht. Een boot vaart langs. De wijn smaakt goed. Mijn benen gloeien van de inspanning. Een file lonkt op de A28 richting Zwolle

Ik kijk naar mijn oranje kleurige vriendjes naast mij. Oortjes omhoog, oogjes dicht. Lekker in het voorjaar zonnetje. Hun witte voetjes blinken in de zon. Zo ontspannen. Zo relaxed. Geen file, geen fiets, geen hardlopen, geen body-pump.

Vathorst: een wereld van verschil

afrekencultuur

Fietsend door de PolderDenkend aan Holland dan zie ik stromende rivieren, zwarte autowegen, fietsende mensen. Ik zie ook viaducten voor verkeer, en dieren. Ik zie uitgestrekte polders, met koeien in de wei en soms een wilde buffel in een kunstmatig natuurgebied. Ik zie mensen op geplaveide fietspaden, vrolijk fietsend in een vroege ochtendzon. Volgepakte parkeerterreinen bij grote blauw-gele gebouwen die zeven dagen in de week open zijn. Iedereen oogt gelukkig. Schijnt het ook uit te stralen.
Maar dat zijn de zichtbare mensen. Er zijn ook een heleboel onzichtbare mensen. Mensen die het voor het zeggen hebben. Die de lijntjes uitzetten. De machthebbers. Meer macht, meer aanzien, meer geld. Limburg is onderhand het Sicilië van Nederland geworden. Capo di tutti capi Jos van R met zijn protegés Mark V en Frans W zijn de verpersonalisering van witteboordencriminaliteit twee punt nul.
De voor-wat-hoort-wat cultuur bloeit in het bourgondische deel van ons land. Voor wat hoort wat. Ik een beetje geld, jij een stuk grond. Voor weinig. Ik een mooie luxe vakantie, jij de toezegging van alleenheerschappij in de plaatselijke horeca.
Ik een afspraak met een boef, jij wat handgeld wat je terug krijgt. Niemand hoeft het te weten, we houden het onder de pet. Beter is het te zwijgen. Het is goed en beter voor het eigen ego. Als het ooit uitkomt, geven we de ander de schuld.

Ik lees over een bestuursvoorzitter die een slim arbeidscontract heeft gemaakt, getekend door een naïef bestuur, gevuld met zijn ‘vrienden’. Een olie man met een klein extraatje van vier en twintig miljoen. Euro.

Denkend aan Holland dan zie ik een verkiezingsdebat. Voor de democratisch gekozen proviciale staten. Ik zie alleen heren die daaglijks onze democratie beschimpen. Een wit gekuifd persoon die ‘jij’ en ‘jouwt’. Andere de schuld geeft van alles en nog wat.
Schuld over en het niet vinden van een bonnetje, een deal met een crimineel. Een deal uit 1998. En wie zat er toen in de VVD fractie. Precies. Het spreekwoordelijke boter, druipt van zijn hoofd.
Politici kijken helaas niet verder dan 4 jaar vooruit. Een lange termijn visie is electoraal gezien zelfmoord. De politiek is bezig pleisters te plakken op wonden die in het verleden gemaakt zijn.

Denkend aan Holland denk zie ik een land in rep en roer om 1 (een) wolf, verdwaald. Hollend door Holland, terug naar Duitsland. Een grote uil, bespot als terror-oehoe, omdat hij slechts zijn eigen gebied verdedigd.

Denkend aan Holland, dan zie ik stromende rivieren, uitgestrekte polders, zeewater dat woest de duinen teistert, koeien in de wei, een kudde schapen schuilend bij elkander, een fietspad met een roedel fietsers, de hei in paarse najaarskleuren, een schelpenpad waar menig wandelaar in alle rust geniet, een kerktoren laat in de verte zijn klok luiden, het zachte geraas van de snelweg vlakbij. Ik zie bossen, landerijen en moestuinen. Ik zie mensen gejaagd door een nieuwbouwwijk hun supermarkt bestormen.
Denkend aan Holland zie ik dat de kloof tussen politiek en volk alleen maar groter wordt. Af en toe komt dat pijnlijk aan het licht.

Een bonnetje.

joep!

“Wilt u dood,” vraagt de tijdelijke arts aan de oude vrouw.
Ze kijkt op, een kort besef van waar ze is en met wie ze praat. Haar lijf wil niet meer, haar geest des te meer. De oorlog heeft haar een overlevingsdrang meegegeven, die wij niet kunnen bevatten.
“Ja,” zegt ze met een diepe zucht. Door haar hersen-infarct is haar woordenschat tot ja, nee en tu tu tu tu beperkt.
De arts knikt, zij hoort dit dit dagelijks maar toch is het een emotioneel antwoord. De verzorgster die dagelijks bij deze oude vrouw betrokken is, laat een traan. Ze was altijd vol energie, ondanks haar zware beroerte van zes jaar geleden. Tranen staan in haar ogen. Ook zij maakt die meerdere malen per week mee. Het sloopt haar, maar toch blijft ze haar werk met veel liefde en toewijding doen.

Dit is maar slechts een stukje van de dagelijkse werkelijkheid waar velen in de verzorging en of mantelzorg mee te maken hebben.

Ik vraag me af waar Joep het gore lef vandaan haalt om elke week zijn crypto fascistische columns op te baseren, met als summum die van 6 november 2014. Daar waar de moeder van een staats secretaris, dement en al, schijnbaar slecht verzorgd wordt. Heeft de heer van het het Hek ooit zelf meer dan 10 dagen in zo´n tehuis rond gelopen, dagelijks het stront uit luiers, bedden en wc gehaald? Heeft deze brave man, woonachtig in de rijkste buurt van Amsterdam, ooit een dode vrouw of man afgelegd, de familie gebeld met de melding dat hun vader of moeder helaas er niet meer is. Heeft deze heer van het Hek zelf ooit meegemaakt dat hij jarenlang voor iemand heeft gezorgd, lief en leed heeft gedeeld, het eten heeft opgediend, gevoerd, de verdrietjes gedeeld? Voor een salaris waar Hij nog geen eens zich zou willen omdraaien in zijn warme bed.
Nee, deze heer is columnist, mag schrijven wat hij wil. En het erge is; velen papegaaien hem na. Zonder enig besef van realiteit. God god, wat heeft hij gelijk.
Nee, Joep heeft geen gelijk. Joep lult maar wat en weet niet waar hij het over heeft. Hij leest de headlines van de Metro, Telegraaf en Tubantia. En schrijft op basis van loze argumenten zijn stukje.
Maar het gaat niet om vergane glorie. Niet om de vergane glorie van een Joep.

Gelukkig maken we ons met zijn allen druk om het verbieden van Zwarte Piet, het binnenhalen van ´vluchtelingen´ uit verre landen, het betalen van extra geld aan Europa. Laten we ons in de luren leggen door de door ons gekozen politici. Met als gevolg een fikse belasting- naheffing. En daar gaan miljoenen in om. Miljoenen die misschien ook elders besteedt zouden kunnen worden, eventueel misschien. Maar politiek gezien mogen DAT niet met elkaar vergelijken.

De maatschappij, dat ben je zelf. De dag dat Heer van het Hek mantelzorger zal zijn, zal wel nooit komen. Maar die kans heb JIJ wel. Mantelzorger houdt meer in dan boodschappen doen en een rolstoeler door de stad te duwen. De grootste belasting is de emotie. Het verdriet, de huilbuien, de agressie, de stank van pies en poep. Het overlijden van de (oude) vriend of vriendin. Dan komt het besef dat de verzorgingsstaat, waarvan iedereen denkt dat deze nog bestaat, niet meer bestaat.

Opstand? Revolutie? Zoals Joep oproept? Ik zie hem met zijn bleke billen bij lange na niet op de barricaden staan.

Joep is een lafaard.