het waanzinnige van sneeuw

het-waanzinnige-van-sneeuw-e-10-editie---alex-boogers[0]De roman begint met de ziekenhuisopname van Remy. Gebroken rug na een nachtelijke vechtpartij. Hoe dat zover gekomen is en wie daar schuldig aan is wordt verder in het verhaal duidelijk.

Na de zelfgekozen dood van zijn zus Estee (lees eerst “Het Boek Estee” van Alex Boogers) weet Remy even niet meer wat hij moet doen. Wat hij wel weet is dat hij vechtkunstenaar wil worden. Hij gaat naar een taekwondo school om de kunst te leren. Maar dan valt zijn oog op Nadia, de zus van Said, een thaibokser, die hij ziet op een vechtgala in de stad.

Remy sluit zich aan bij Said’s (een andere, maar wel beruchte) “sportschool” en komt in de wereld van het thaiboksen terecht. Hij krijgt ‘iets’  met Nadia (wat niemand mag weten) en doet mee met de andere sportschool jongens op hun nachtelijke schop en vechtpartijen.

De kracht van Boogers is zijn taalgebruik. Remy is kwaad op zijn zus, zeg maar woedend. En die woede voel je door het hele boek. Maar Remy is ook een romanticus, een stylist, een zachtaardige jongen die zijn verdriet opkropt en eruit slaat, schreeuwt en vloekt. En die balans maakt deze roman zo bijzonder aangrijpend.

Het verhaal ontroert, maakt blij en boos en is gewoon weergaloos geschreven.

Alex Boogers verdient een veel groter publiek en behoort tot de beste Nederlandse schrijvers van dit moment.

Schaf aan: Alex Boogers – Het Waanzinnige van Sneeuw

een stil geloof in engelen

Er zit een kleine jongen naast me: Joseph Calvin Vaughan. Hij, amper twaalf jaar oud, vertelt zijn verhaal. Een verhaal over een vader, een moeder, de Dood, Alexandra Webber, meisjes uit zijn klas die op brute wijze vermoordt worden. Maar ook, ontrouw, liefde en ouder ouder worden. Ik hoor zijn stem, ruik zijn adem, voel zijn emotie. Ik ruik Augusta Falls, de bloemen, de lucht, de geur van het land.

Ik lees een boek van Roger Jon Elleroy, wat zeg ik, HET boek van RJ Elleroy. Ik ben nog geeneens op eenderde van het boek en ben nu al tot tranen toe geroerd. De geestelijke aftakeling van Joseph’s moeder wordt zo intens beschreven; dat laat niemand onberoerd. En dat alles met de tweede wereldoorlog op de achtergrond; de snel veranderende tijd; voor jong EN oud.

Het zijn de herinneringen van Joseph Calvin Vaughan die je meeslepen. De taal van Ellory is overweldigend. Het lijkt heel simpel, eenvoudige woorden. Maar elk woord staat, elk woord hakt erin. Elk woord geeft je het gevoel dat jij naast die jongen zit, ligt, loopt, wandelt, kijkt, ruikt, voelt en praat. Je hoort zijn stem. Je ziet het naakte lichaam van juffrouw Webber. Je ruikt het ziekenhuis waar zijn moeder zal eindigen.

Ik moet nog 200 pagina’s en nu al weet ik dat dit één van de beste romans is die ik gelezen heb.

(recensie Volkskrant)
(recensie Leestafel)

palermo

Voor een verhaal en/of roman over italie of Sicilie kun je me altijd wakker maken. Maar Philip Snijder heeft meer strepen verdient dan deze tweede roman. Zijn debuut ‘Zondagskind’, welke min of meer zijn jeugd beschrijft op Bickerseiland (da’s Amsterdam) maakte mij nieuwsgierig naar zijn tweede roman.
Snijder heeft een heldere schrijfstijl. Als geen ander weet hij een wereld te creeeren die je kunt voelen, ruiken en aanraken.

In ‘Retour Palermo’ gaan twee tieners in de jaren zeventig met de trein naar Palermo. Hoe deze reis wordt beschreven is op zich als een meesterwerk. Je voelt de onzekerheid, de naïviteit van de twee pubers met als absolute hoogtepunt de overtocht per boot waar de trein in zijn geheel op gaat. Geniaal.

Maar dan begint het pas: de rauwe en rechtdoorzee Sicilianen tegenover de naïeve en onvolwassen Nederlanders. Al zijn de Sicilianen zeer gastvrij (en dat is echt waar) de twee Nederlanders blijven een buitenbeentje en ook door het gebrek aan taalkennis bezien ze alles van verre.
Ze maken kennis met Sandro, een soort van journalist maar ook revolutionair die de hoofdpersoon en zijn vriendin Ingrid in zijn familie en vriendenkring opneemt. Het warme weer in Sicilië, de broeierige sfeer in Palermo en zeker ook in het buitenhuis in Menfi (het mooiste plekje van Sicilië) geeft aanleiding tot allerlei erotische fantasieën.
De hoofdpersoon en Ingrid zijn al een leven lang bij elkaar en gedragen zich ook als een (te) lang getrouwd stel. De lichamelijk ingestelde Sandro lijkt vooralsnog geen interesse in de blonde Ingrid te hebben. Lijkt. Want, de ik-persoon laat uiteindelijk haar achter bij Sandro. Al is het maar voor een nacht als hij met andere Sicilianen gaat vissen. Het lichamelijk verlangen, de erotische fantasieën zijn bij de verteller meer dan eens aanwezig. Het bedrijven van de liefde met Ingrid is een grote tegenstelling met de doortastendheid van de Siciliaanse mannen (en vrouwen)

Jaren later is de hoofdpersoon weer terug in Palermo, voor één dag en gaat op zoek naar het borstbeeld van Sandro, die later een gevierd journalist werd. Drie jaar geleden is hij overleden en bij het aanzien van de buste kan de hoofdpersoon zich niet meer inhouden en vertelt zijn verhaal.

‘Retour Palermo’ duurt slecht 192 pagina’s. De naïeve pubers en de naar mid life crisis neigende veertiger worden helder en vol overtuiging neergezet. Snijder heeft oog voor detail, zonder dat het gaat vervelend. De culturele tegenstellingen tussen de stramme Hollanders en de uitbundige Siclianen zijn treffend weergegeven.

“Retour Palermo” is een overtuigende roman geworden die het lezen meer dan waard is. Maar die ook mijn persoonlijke heimwee naar Sicilië doet opbloeien.