… over een vrouw in de spiegel

Lehane is een bekende thriller schrijver. Mystic River is van zijn hand, verfilmd Clint Eastwood. En daarna Gone Baby Gone en het grootste succes met Shutter Island van Scorsese (ja met DiCaprio)

Zijn nieuwste roman vertelt het verhaal van Rachel, die opgroeit bij haar alleenstaande moeder. Wie de vader van Rachel wil haar moeder niet vertellen. We volgen Rachels jeugd, haar zoektocht naar de onbekende vader, haar werk als journaliste bij een Boston tv-station, haar breakdown na de aardbeving in Haïti en haar eerste huwelijk.

Totnutoe is het een verhaal over een vrouw en haar zoektocht naar haar verleden en vooral, zichzelf. In het tweede deel, wanneer haar nieuwe echtgenoot Brian opduikt komt het thriller element erbij.

Vanaf dan neemt het verhaal een heel andere wending en bouwt de spanning zich op. Het eerste gedeelte van het verhaal krijgt meer zin en het boek is niet meer weg te leggen. Rachel is mooi neergezet, het verhaal is boeiend en in het tweede gedeelte zeer spannend.

Lehane munt uit in show AND tell.  Hij weet heel goed een sfeer neer te zetten en je deelgenoot te maken van de avonturen van Rachel. Strakke dialogen, spanning en interessante personages maken deze eerste kennismaking met Lehane tot een feest.

Dennis Lehane – De Vrouw In De Spiegel

 

Mies

Ik wil nog even terugkomen op een mooi televisiemoment vanvrijdag 21 april. De Wereld Draait Doorrrrr. Een programma wat ik, als ik eerlijk ben, nooit kijk. Maar gisteravond, wachtend op het Journaal, zaten daar bij Matthijs en MarcMarie nog een M aan tafel. En niet zo maar 1tje. Mies.

Iemand uit het zwart/wit tijdperk van de NTS, Het Dorp, 1 van de 8. De tijd dat je in een warme mei zon naar school stepte. De tijd van ranja met een rietje, Exota, het defilé op Soestdijk. .
Maar tijd en leeftijd lijken geen vat op de Koningin van de Nederlandse Televisie te hebben gehad. En zelfs Matthijs heeft geen vat op haar. Mies heeft een boekje gemaakt, haar columns uit de “Margriet” (van lang geleden overigens) zijn bij elkaar gezet en je kunt dat kopen. Matthijs begon zijn lange monoloog, wat bij hem een vraag zou moeten zijn, over het marinemannen en meisjes op 1 boot en samen ver weg varen. Zoals gebruikelijk hoort hij zichzelf graag praten en stelt hij geen open of gesloten vraag, maar een ‘Matthijs-vraag’. Een vraag die hij aan een ander stelt, maar die alleen door Matthijs beantwoordt mag worden. Aan het einde van de monoloog keek Mies hem aan: “Ja, Matthijs, maar wat wil je daarmee zeggen?”

Mies neemt het gesprek over en keuvelt lekker door, ook met MarcMarie, die zich, door haar, spontaan laat verleiden om zich een “culturele katholiek” te noemen.

De vrijdagavond kon niet leuker beginnen. Geef Mies een praatprogramma, elke week een half uur. En dan komen weer de tijden van 1 zender terug. Want Mies heeft alles niet wat de huidige generatie praatprogramma luitjes wel hebben: arrogantie (JP), desinteresse (MvN), discussie voeren om het discussie voeren (EJ). Mies heeft juist dat natuurlijke over zich waardoor er altijd wel een leuk gesprek zal en gaat komen. Een gewoon gesprek. 

Want Mies is eigenlijk heel gewoon leuk.

woensdag

Vandaag ben ik niet alleen. Er zitten mensen in de trein. Forensen, natuurlijk. Een doordeweekse dag, de wolken jagen over het vlakke land. Regen in de lucht. De afstand wordt kleiner, maar ook groter. Het is maar hoe je het bekijkt.

Mijn mede treinlotgenoten. Op weg naar kantoor, school, de stad. Iemand kijkt via zijn telefoon een netflix serie. Een ander luistert naar muziek. Hij naast mij een digitaal boek. Maar ook mensen met een papieren boek. Vaak een bijbel. Een voorteken.

Opvallend dat de velen met een smartfoon, vinnig, kwaad en boos naar hun scherm kijken. Woest met hun vingers over het scherm glijden.

Zij die naast haar zit met een krant, de Metro, leest ontspannen. Geen grimas, geen woestheid. Ontspannen leest zij en reist zij verder.

De trein zegt dat we er zijn. Er overgestapt kan worden. Ik zucht en stap uit. Een nieuwe dag vol arbeidsvreugd wacht.