staal

Lang geleden waren Italiaanse romans vol van wonderlijke lange onbegrijpelijke zinnen. Mooi, maar niet weggelegd voor ons koele noorderlingen. Onder aanvoering van Niccolo Ammaniti (Ik Ben Niet Bang) en Paolo Giordano (Eenzaamheid van de priemgetallen) blijkt opeens de bijna mystieke taal wel aan te slaan.
Avallone doet daar niet voor onder.

Het verhaal speelt zich af in de industrie stad Piombino, waar uitsluitend staal geproduceerd wordt en het leven hard is. Als je erlangs rijdt van Grosetto naar je vakantiebestemming in Punta Ala, zie je de rood wit gestreepte vuurpijpen staan. Om maar te zwijgen van de geur.
De sfeer van Piombino, de uitzichtloosheid op een briljante toekomst, wordt bij vlagen treffend beschreven.
Hoofdpersonen zijn Anna, Francesca, twee 13 jarige meisjes. Zeer bewust van hun eigen sexualiteit (zoals elke Italiaanse ‘bitch’), zorgen ze dat menig jongen en man hun hoofd verliest. Met alle gevolgen van dien. Ze gaan naar school, het strand en vertoeven thuis. Maar met een gewelddadige vader en een apathische moeder is ‘thuis zijn’ geen pretje.

Het Italiaanse arbeidersleven, door de ogen van Avallone, is geen vrolijkheid. ‘Staal’ beschrijft niet alleen het leven van de twee hartsvriendinnen, maar ook het zwoegen en zweten in de staal fabriek van broers en vriendjes. De droom om te ontsnappen aan deze wereld leeft bij iedereen, maar door overdadig drugs gebruik en criminele activiteiten en simpelweg geld gebrek komt het er niet van.
Voor Anna en Francesca is Elba het haalbare, het eiland waar ze op uitkijken en waar de rijke Italianen en vakantiegangers komen. In Piombino heb je als toerist niets maar dan ook niets te zoeken.

‘Staal’ is een geslaagd debuut van de 26-jarige Silvia Avallone. Maar ik vond het hier en daar een nogal onevenwichtig boek. Sommige stukken zijn subliem geschreven. De liefde die Francesca voelt voor Anna, daarmee worstelt en uiteindelijk kenbaar maakt is fijnzinnig en aangrijpend.
Maar Avallone wisselt nogal vaak van perspectief en dat geeft een rommelige indruk. Ook als zij vanuit het niets ineens als auteur je als lezer aanspreekt is op zijn zachtst gezegd vreemd.

Maar, het boek lees je in één ruk uit. Het taalgebruik, de opbouw van de hoofdstukken maken het een prettig leesbaar geheel. De vertaling is verzorgd en de personages zijn zeer levensecht beschreven en je waant je in de druilerige straten en huurkazernes van Piombino. Een realistische roman over het leven in het Italië van Berlusconi. De strijd van een land dat 100 jaar vooral in zichzelf gekeerd was en waar de buitenwereld langzaam maar zeker binnendringt.

In de stroom ‘nieuwe’ Italiaanse auteurs kunnen we ook Silvia Avallone toevoegen.

(Nu lees ik “De Dochter” van Jessica Durlacher. Van het ene uiterste naar het andere. Durlacher is een miljoen keer beter. Cultuurschok om kwart voor acht vrijdagochtend in de trein naar Hilversum.)

Titel: Staal
Auteur: Silvia Avallone
Uitgever: Bezige Bij
Taal: Nederlands
Vertaald uit het: Italiaans (‘Accacio’)
Afmetingen: 137x32x215 mm
Gewicht: 499 gr
Druk: 1
ISBN10: 9023458222
ISBN13: 9789023458227
Digitaal Boek:
ISBN10: 902345698X
ISBN13: 9789023456988

Een gedachte over “staal”

  1. Wie schrijft die blijft, wie leest is er geweest.
    Wederom een heerlijk stuk leesvoer van jouw hand… wat reizen we toch vaak – in ons hoofd – met je mee… iedere keer weer een verrassende ontdekkingstocht.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *