rome (iv)

Huur een scooter, huur een scooter. Hoor ik vaak. Nee, ik huur een fiets. Met gids. En dan niet dwars door Rome, maar dwars door de buitenkant van Rome: Via Appia Antica.  Je hoeft het niet te bedenken maar het is er echt: www.fietseninrome.nl. Huur een fiets , een  gids en je krijgt een leuke leerzame tocht voor de voeten.

De geschiedenis van de Via Appia Antica kun je googlen, daar val ik je niet mee lastig. De fietstocht begon om een uur of twee, “just around the corner” en met zijn vieren gingen we op pad. De zon scheen, het jasje kon uit. Laten we zeggen dat het een graad of 20 was. Fijn fietsweer. We bezoeken de catacomben. Iets gristelijks van heel lang geleden en dus was er een Vlaams sprekende gids bij. Waar God is, is en Nederlandstalig iemand. Maar leuk was deze Vlaming wel: ‘zoals gebruikelijk in den vreemde, vangt de Vlaming den  Ollander op”.

Na een tocht, 15 meter onder de grond, honderden catacomben verder, kwamen wij weer boven. Het was ander weer: donkere wolken, koude temperatuur.

Gelukkig het fietsen zorgde voor wat warmte en daar waren de zware kasseien van de Via Appia Antica. Ik dacht er even aan om een “Tom Boonen” te doen: handen op het stuur en met 40 in het uur over die kasseien razen. Dat ging echt niet. Een oplettende tocht ‘langs’ de kasseien, met hier en daar een uitleg over het park, de weg, het verleden.

Na de Via Appia kwamen we in een ander Romeins park terecht: ongerept, ruig, maar toch in Rome. De kikkers, de schapen, de vogels waren het enige dat wij hoorden. Okay, op de krijsende ambulance na dan, die hoor je zelfs ver buiten de stadsgrens van Rome.

Aan het eind van de tocht een flesje wijn en schapenkaas met brood bij de schapenboer die het park met zijn duizend schapen onveilig maakt. We fietsen terug Rome in. Zien de termen van Caracalla, en weer het Colosseum, maar weer van een andere invalshoek.

De gids stuurt ons door straatjes en steegjes, klimmen en dalen. Het is net spinning, maar dan anders. Het eindpunt.
Van twee tot acht uur zijn we in de weer geweest en ook dit was een unieke ervaring. De rust, de natuur, het totaal andere beeld van Rome: de arbeiderswijken (waar de ‘gewone hedendaagse’ romein woont).  De golfbaan gesitueerd voor en aquaduct, het lijkt mij een geweldige ervaring.

De italiaanse jeugd die kirrend in het park roep; ‘i am iengliesch’, waarop ik alleen maar roep: ‘ey, sono olandese, bastardo’. Respect daar gaat het toch om? Wie zei het ook weer: ik zeg wat ik denk? O ja. Pimmetje Fortuyn.

Terug in het appartement, de regendouche in de badkamer doet zijn helende werk. Ik heb zin in iets lekkers. Zijn winkel zit om de hoek, en ik trek mijn Aussie aan en loop er heen: “Due gelati per favore.”

“Subito, Gerardo,’ antwoordt Matteis, ijskoning van Rome.

(fotos? tuurlijk die zijn hier te vinden).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *