rome (fine)

De nederlandse meteorologen zaten er elke dag naast. Voor wat betreft het weer in Rome. Ik weet, het is ver weg en die foutmarge stijgt dan ook naar 95%. Maar toch.

Het is nu donderdagmiddag en de zon straalt als nooit tevoren. Een anderhalf uur geleden zate wij nog heerlijk aan de kust van Castel Fusano te genieten van de golven, de wind en het Italiaanse landschap. De belangrijkste vraag is al dagen niet meer, blijft het droog? Nee, de vraag is waar gaan we eten, en hoe laat. En moeten we nog een lekker wijntje halen bij de Carrefour, vergezeld van een Italiaanse hammetje.

Ik zit nu een aantal dagen in een appartement, bijna in het midden van Rome. Wat maakt deze plek zo anders als een ‘gewone’ hotelkamer. De keuken met wasmachine? Of is het toch de permanente lucht van ‘dat er iets gekookt wordt’ als je het complex binnenkomt? Ook zeer charmant zij de piano klanken op de late middag die klinken. De stemmen in de gang, de serene rust in de nacht. Het felle tl licht in de keuken. De IKEA spulletjes (alsof je thuis bent).

De avondlijke wandeltocht die je brengen op plekken die overdag onzichtbaar zijn. De ogenschijnlijke homo oppikplaats in de buurt van het Colosseum, het militaire hospitaal om de hoek. De meer dan lekkere pizza boer, die elke dag bommetje bommetje vol zit. En dichter bij zit dan je denkt: kwestie van de juiste straat nemen. En het ijs van Matteis, op nog geen 10 stappen. De bekendste ijsmaker van de wijk, strak om de hoek. Met smaken waarvan je in Nederland alleen maar kunt dromen.

De geur van jasmijn, of sinaasappelbloesem die de wijk opfleurt. Maar is Rome ook de stad waar een zwerver een kopje koffie krijg van een restaurant eigenaar, of een maaltijd, maar net zo makkelijk zijn restaurant wordt uitgezet als het even niet uitkomt.

Is Rome ook de stad waar, vooral, Amerikanen 3 dagen zijn en alles willen zien en beleven. Van de Trevi tot de trappen van Spanje tot het huis van Borghese. En waar de Amerikaanse blonde Barbie zich gewillig laat nemen door een echte Italiaan (of 2,3,4) omdat dat ook bij het ‘european adventure’  hoort.

Is Rome dan een stad waar je ook ’s avonds laat kunt slenteren over onbekende straten en pleinen?  Jazeker. Er zullen echt wel wijken zijn waar je ’s avonds niet wilt zijn, maar het oude centrum, gevuld met de ontelbare politiekorpsen, oogt veilig. Waar niet meer de honderdduizenden toeristen in de weg lopen. Met de marsleider voorop met een parasolletje, en tegenwoordig een microfoontje voor haar mond met draadloos de rest van haar kudde achter haar haan. Alleen, de Duitser: die loopt nog rond met een megafoon.

D aar waar eerst de Japanners liepen, kom je nu Chinezen en Koreanen tegen: de nieuwe rijken. Maar ook, verassend, Fransen, zelfs bij oude opgravingen als Ostia Antica komen schoolkinderen uit Frankrijk op excursie. En dan aan mij vragen wat HORREA betekend.

Het Rome wat ik (of de toerist) te zien krijgt is slechts een klein deel. De wijk Garbatella, Palasport, Aivicia, daar wonen de echte Romeinen, de jongelui die daar de metro uitstappen. De vrouwen die vrolijk en druk pratend elkaar het leven vertellen. Elkaar strelen en kussen. De jongens, of mannen, die hun macho zijn niet kunnen en mogen verbloemen en zich er dus ook naar gedragen. Wonderlijk, maar ook fascinerend.

De toerist in Rome laat zich beledigen met vies eten, slechte pasta en idiote souvenirs. Die souvenirs zijn wel aan mij besteedt. Italianen houden van eten dus is het zaak een goed restaurant te vinden. Vooral in de achteraf straatjes kom je ze tegen: daar waar de mensen uit de buurt komen, daar moet je zijn. Het maakt niet uit wat je eet, alles is vers en met liefde en passie bereidt.

Ach, de toerist, rugzak, Nike Air, wandelschoenen, camera. Duidelijk herkenbaar. Laat in de middag de narrige man, de vermoeide vrouw die om de twee minuten wil zitten, plassen of koffie drinken.  Voor hem lonkt het zachte warme bed lonkt, het bad, de birra al spina. Nog even en het zoveelste romeinse cultuurgoed is bezocht.

De italiaan bekijkt het allemaal glimlachend, zijn glimmende schoenen, haar oversized zonnebril. De donkere ogen. Voor hem en haar, de modieuze kleding, fijn van snit. Flirten begint bij het opstaan en de laatste trede voor hun eigen deur. “Ciao bella!”

Morgen is het klaar, finito. En nog heb ik niet alles gezien. Ik zeg tegen Valentina, de eigenaresse van dit appartement: tot volgend jaar. Zij zegt, bel me.

En dat zal ik dan zeker ook doen. Wie weet zelfs al in september. Maar eerste even een hapje doen in ‘La Taverna Dei Quarante”. Hier om de hoek.

(Wat overigens Naumachia is geworden, maar dit terzijde)

(laatste fotootjes zijn hier te bekijken)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *