reizen met de tijd – en verder – en terug

Christopher Nolan met zijn 44 jaar niet bepaald een veteraan in filmregisseur-land noemen. Maar toch heeft hij is hij nu al een wereldberoemd menneke. Met films als ‘Memento’, ‘Insomnia’ werd zijn naam gevestigd.
De ‘Batman’ trilogie bracht hem weer wat treden hoger. Hoger dan het heelal kan haast niet, maar met zijn ‘Interstellar’ neemt hij de kijker mee naar de grenzen van ons zonnestelsel en zelfs verder.

Zijn laatste ‘blockbuster’ vertelt het verhaal over een aarde die op sterven na dood is. Welk jaartal het afspeelt is onduidelijk, maar het is wel de ‘nabije toekomst’. De man die ons meeneemt heet Cooper (magistraal neergezet door Matthew McConnaughey), een voormalig NASA piloot die nu zijn leven als graan boer slijt. Door toedoen van zijn slimme dochter Murph komt hij bij een geheime Nasa basis terecht vanwaar ruimte reizen worden gemaakt, op zoek naar een ‘nieuwe aarde’.

Wetenschappers hebben bij Saturnus een ‘wormhole’ ontdekt, waarbij aan de andere kant van dat ‘wormhole’ een drietal planeten zijn, waar nieuw leven mogelijk. De missies die totnutoe daarheen waren gestuurd zijn niet meer teruggekomen. Cooper krijgt de opdracht zo’n missie te leiden en op zoek te gaan naar de drie ‘verdwenen’ eerdere missies. Er is één probleempje. Het interstellaire reizen heeft effect op tijd. Zoveel minuten in of achter het wormhole betekent zoveel aardse jaren.

Cooper neemt de missie aan en gaat samen met een aantal anderen op weg, to boldly go where no man has gone before, om maar een sci-fi kreet te gebruiken.

‘Interstellar’ neemt de kijker ook mee op deze spectaculaire reis. Nolan heeft met deze film een sterk produkt afgeleverd. De balans tussen emotionele scenes en spektakel zijn keurig in balans. Mag bij gezegd worden dat het geheel uitstekend in beeld is gebracht door ‘onze’ Hoyte van Hoytema, die als ‘director of photography’ een duidelijke stempel op de film heeft kunnen drukken. Door gebruik te maken
van film materiaal in plaats van digitaal heeft hij de kleur van de film bepaald.

Natuurlijk is de science zo nu en dan teveel science en de quasi intellectuelen zullen bij veel stellingen hun vraagtekens zetten.
Gelukkig ga ik naar de bioscoop om vermaakt te worden en dat is in de 169 minuten die de film duurt meer dan gelukt. De periode op aarde is zeer realistisch in beeld gebracht, maar ook het onmetelijke van het heelal, alsook de ‘nieuwe werelden’ komen geloofwaardig over.
Nolan heeft weinig gebruik gemaakt van special effects zoals gebruikelijk in dit soort films, en dat komt de geloofwaardigheid ten goede.

Krijgt deze film daarmee een 10? Nou nee, kritiekpuntjes van mijn kant zijn dat er hier en daar hiaten of sprongen in het scenario zijn waar je je vraagtekens kunt stellen. Hans Zimmer, verantwoordelijk voor de muziek, bewijst weer eens goed naar andere componisten te hebben geluisterd. Wanneer gaat hij iets echt origineels maken? Nu had ik het idee naar de intrigerende ‘score’ van ‘Koyaaniqaatsi’ te horen van Philip Glass. Een 8,2 kan het krijgen.

Maar, de conclusie mag zijn dat ‘Interstellar’ een zeer imponerende film is geworden die het bezoeken meer dan waard is, en zeker in Imax of de bioscoop. En dat deze nog lang in het brein blijft doorsudderen. Indrukwekkend door beeld, geluid en acteerprestaties. En het verhaal, dat heel dicht bij de huidige mensheid staat.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *