murder one

Murder One is een tv serie uit 1995.

Het is een serie bedacht door Steven Bochco, de bedenker van LA Law en Hill Street Blues. Dat hij vernieuwende tv kan maken lijkt bekend.
Ook met Murder One weet hij de kijker van begin tot eind te boeien. Om te beginnen is er de verhaallijn waarin alles zit, kinky sex, beroemdheden, een rechtzaak, machtspelletjes en manipulaties.

Maar het is geen succes zonder een goede cast. En de cast van deze Murder One is uitmuntend. Vooral David Benzali die de advocaat Ted Hofmann gestalte geeft, maar ook Stanley Tucci, die op onnavolgbare wijze invulling geeft aan de puissant rijke, en o zo verdachte Richard Cross

Benzali geeft met grandeur Ted Hofmann een gezicht, een gevoel. Lief waar nodig, streng op zijn tijd. En snoeihard als het echt niet anders kan. Maar bovenal, geloof in zijn eigen gelijk en de wil om nooit op te geven. Na de eerste nederlaag als iedereen in zak en as zit, weet hij met een inspirerende speech alle neuzen de juiste kant op te krijgt. “and that is why, ladies and gentlemen, his name is on the frontdoor,” zegt een van zijn medewerkers.

Het gaat om de brute moord op de 15 jarige Jessica. De eerste verdachte is tv ster Neil Avedon die als laatste bij haar geweest is. Alles wijst in zijn richting. Hij is geweldadig op zijn tijd, aan de coke, onder behandeling van een psychiater. Maar is dat ook zo. Ted wordt daarnaast gemanipuleerd door zeer rijke Richard Cross, vriend van Neil, maar ook de minnaar van Jessica’s zuster, Judie.
Cross, gespeeld door Tucci, is een gehaaide kerel. Bescheiden, maar altijd als hij in beeld komt denk je: er klopt iets niet. Als Cross weer eens ongevraagd op kantoor van Ted verschijnt, wordt hij aangekondigd als ‘prince of darkness’.

Er zijn veel sub plots in de serie, sommige geslaagd, sommige die zomaar uit de lucht komen vallen. Maar alles werkt toe naar een spetterende finale, waarin uiteindelijk de echte moordenaar bekend wordt.  En als Cross, aan het einde van zijn leven, nog één keer moet getuigen om Neil vrij te pleiten, laat Tucci zien waarom hij één van s wereld beste acteurs is.

De serie draait op de acteertalenten van Benzali en Cross, maar ook Barbara Bosson, die de Openbaar Aanklager speelt,  Joe Spano en Kevin Tigne die de twee privé detectives spelen van Hofmann geven een fijne performance weg.

De serie gaat niet alleen om de moord en de rechtszaak, ook de persoonlijke problemen van de hoofdrolspelers krijgen genoeg aandacht. Daarom is het zo’n bijzondere serie. Drie en twintig afleveringen blijf je geboeid kijken.

Met een beetje zoeken op internet kom je deze serie nog wel tegen. Je kunt het aanschaffen, maar internet zou internet zijn als je een lekkere peer naar peer gaat gebruiken.

veel geluk

Wat doet het met je, wanneer je ouders, vol van hippie idealen, naar Zweden trekken en daar leven van wat de natuur te bieden heeft? Liaan heeft er zowel voordeel aan, maar ook nadelen.
De voordelen zijn dat ze snel volwassen is geworden, brutaal is en haar mening niet onder stoelen of banken durft te steken. Maar ze is ook nog een puber. Onzeker over haar zelf, haar ouders, vriendjes, vriendinnetjes, God en Boeddha.

Jacob en Klarissa emigreren met hun dochter Liaan en zoon Thor naar Zweden. Naarmate het boek vordert lijkt het erop dat het meer Jacob’s idee is dan Klarissa’s, haar hang naar een ‘eigen omgeving’ stroken niet met de vrijheid blijheid van de in de jaren zestig en zeventig heersenden hippie cultuur.

Klarissa keert terug naar Nederland, alleen met Liaan, waar ze in diverse kraakpanden wonen om te eindigen in de achterbuurt van Scheveningen.  Liaan kan met geen van de ouders een echte band ontwikkelen, maar dat wil ze wel graag. Een telefoongesprek met Jacob, aan het eind van het boek, is veelzeggend. Hier laat Loontjes haar ware talent bijna zien.

Verhaaltechnisch zit het goed in elkaar, als lezer reis van je het nu naar het toen in bondig geschreven hoofdstukken. Het karakter van Liaan komt goed naar voren, haar gedachten en gevoelens komen zomaar aanwaaien alsof jezelf weer puber bent.

Wat blijft zijn egoistische ouders, die de kinderen redelijk aan hun lot overlaten. Immers de vrije wil wint. Of je de ouders waardeert? Ik niet in iedergeval. Hun grote ego is duidelijk merkbaar en heeft een negatieve invloed op de opgroeiende Liaan.

Het boek boeit van begin tot eind, maar mist net even dat scherpje randje waar je eigenlijk op hoopt dat gaat komen. Het midzomernachtfeest waar naar toe wordt geleefd, laat niet de verwachting uitkomen die je wellicht als lezer verwacht.

Onlangs is Jannah’s tweede roman uitgekomen ‘Hoe Laat Eigenlijk’. En daar ben ik wel nieuwsgierig naar.

Veel geluk
Jannah Loontjes
Uitgever: Prometheus
Prijs: € 16,95
214 bladzijden
ISBN 9789044609561
website Jannah Loontjes