over een gesloten faceboek

Het is rond tweeduizend en vier dat een Amerikaans ‘social media’ dingetje opstart: Facebook. Een slimme Hollander begon ‘Hyves’. Je had toen al een keuze tussen iets en niets. De bijenkorf heb ik altijd als kinderachtig ervaren. De kleuren, het gekrabbel. Onrustig. Nee het strakke, blauw met witte Facebook, dat had wel wat potentie.

Toen nog in de Engelse taal ben ik eraan begonnen. Die miljarden mensen ‘around da globe’. Onwijs vet.
Schending van privacy, sociale intimidatie: het waren begrippen die ik wel kende maar nooit ervoer als zodanig.
Een account bij Hyves en Facebook, het hoort erbij. Het oranje en kinderachtig ogende Hyves valt snel af: die gaan het niet halen, tenzij één of andere suffe media gigant veel te veel geld zou neertellen voor de slimmen oprichters. Dat is iets voor later.

Facebook is langzaam een belangrijk onderdeel van de sociale media geworden, samen met Twitter zijn zij de exponenten van een ‘nieuwe’ tijd. Delen wat je dacht, wat je ziet, wat je voelde. De schaamte voorbij.
Ja leuk, een spelletje met zijn allen spelen. Farmvile: aan iets bouwen wat je nooit zelf in het echte leven, opeen IRL genoemd, zou kunnen verkrijgen.
Je mag jee lief en leed delen met je vrienden. Je echte vrienden die ook in het echte leven onderdeel van je sociale omgeving vormen. Voordeel dat je niet zo vaak meer af te spreken en heb je meer tijd om andere vrienden te ontmoeten en bezig te houden: via facebook.

Ondanks de goede voornemens om Facebook voor de hardcore internet matties,  familie, vrienden, waar ook ter wereld te houden,  het sluipt het erin: de mensen die geen vrienden zijn maar vage kennissen, kennissen, collega’s , ex-collega’s, scharrels en ex-scharrels. Opeens zijn ook zij onderdeel van je ‘vrienden’.
Woorden hebben sinds Pim Fortuyn al weinig betekenis gekregen, het woord ‘vriend’ op internet is daar geen uitzondering op.

Je neemt de beslissing om een aantal van je ‘vrienden’ uit je netwerk te halen: te ‘ontvrienden’. Ze voegen niets toe, praten poep en horen niet in je ‘tijdlijn’ thuis, vind jij. Maar dan is daar de koude kermis. Een simpel vinkje weghalen bij een willekeurige naam, wordt ervaren als een standrechtelijke executie. Een geslaagde moordaanslag.  Hel en verdoemenis komt over je heen. Mensen blijken tot op het bot beledigt te zijn en vragen je hoe je het in je botte hoofd haalt om de persoon in kwestie te ontvrienden.
Je bezwijkt: de sociale intimidatie is een feit. Je laat de afgewezenen weer toe in je ‘vriendenkring’. Je neemt voor lief dat je tien keer hetzelfde bericht voorbij ziet komen. De zoveelste uitnodiging tot een spelletje: hoe vaak je ook verzoekt dat vooral niet te doen.

En dan blijkt Facebook het niet zo nauw te nemen met de privacy. Alles wat je zegt, doet, aanklikt, bezoekt en leest wordt opgeslagen en bewaard. Handig voor de advertentiemakers, om precies jou die advertentie te geven waar je interesse ligt. Nou ja, zou liggen.

En als je om je heen kijkt zie je op straat, in de trein, in de winkel , op de camping, in het café en de bioscoop iedereen continu kijken op de allernieuwste smartphone.  Geen update mag gemist worden, geen antwoord mag langer dan vijf minuten op zich wachten. Anders wordt er een zoektocht door politie en leger ingezet om jou te zoeken.

Dus ik dacht: ik ontvriendt mijzelf van iedereen. Ik verwijder het account. En dat is niet zo maar 1,2,3 gedaan. De verwijder-mij button is goed verstopt en als je deze eenmaal gevonden hebt dan moet je nog 14 dagen wachten totdat meneer Sukkerberg echt alles  stop zet.

Veertien dagen later. Ik wordt wakker. De zon vindt haar weg door de gordijnen. De nazomer heerst in Nederland. Het facebook account is vanaf vandaag echt dood. Dood als een pier. Ik open mijn ogen. Voorzichtig zweven mijn benen langs het bed. Raken de grond. De vertrouwde grond van mijn eigen huis. Mijn eigen privacy, mijn eigen omgeving.
Langzaam gaan mijn hersenen sneller werken. De wereld draait gewoon verder. Ik hoef niet meer op de telefoon te kijken, mijn computerscherm. Geen updates van facebook vriendjes. Geen ‘dat zou jij wel willen weten’ meldingen van het Facebook HQ.
Buiten waait een warm windje, de eendjes schateren in het water. De konijntjes huppelen met hun witte staartjes rond in het veld. De aarde draait, de lucht beweegt. Wolken vormen kunstzinnige formaties.

Ik maak een ontbijt. Ik adem. Ik heb de tijd. Nuttige tijd.

Het faceboek is gesloten.

Ik leef.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *