over een dagje weg.

De spoorwegen proberen hun treinkaarten zo nu en dan met een speciale actie onder de mensen te brengen.
Aldus stapten wij op de trein naar Maastricht. Voor dat geld plus een koffie en een vlaai wilden wij  graag een keer in 1ste klas reizen. Met een broodje van de ‘broodzaak’ van Utrecht CS gingen wij verder op pad.
De rit naar Maastricht duurt wel even, maar we zaten heerlijk in de rode stoelen te chillen. Het halve land over, rivieren oversteken, het hoorde er allemaal bij.

Wij waren niet de enige die op die dag naar het zuiden afreisden. Drommen mensen liepen door de winkelstraat naar het bekendste plein van Maastricht: Het Vrijthof.

Daar was de traditionele kerstmarkt de hele maand aanwezig. En wij ook. Althans, voor één dag dan. Een paar uur. Er stonden veel kramen. In klassieke houten uitvoering. En ze verkochten typische kerstspullen: truien, petten, Nutella wafels, een 3-beeld van jezelf. En o ja, er was ook een reuzenrad en een rups. We moesten even zoeken, maar hij stond er echt. Een hut met kerststerren, een hut met gerookte zalm. Een kraam waar je glühwein kon kopen. Of moest je een mok van €4,50 kopen om daar de wijn ingeschonken te krijgen.

De schaatsbaan was ook aanwezig, druk bezocht. Net als het huis van de kerstman, gesponsord door Q-Music. Ja echt, gezelligheid ten top. Ondertussen bikkelde de muziek over de markt. Stampende disco, techno en underground. Geen kerstbellen, geen white christmas. Nee. Het was een braderie 4.0

Maar gezellig was het wel. De mensenmenigte bleef maar komen. Een ieniemienie hond werd bijna onder de voet gelopen.
Wij keerden terug naar de winkelstraat en vergaapten ons aan de dure uitstraling van de merkenwinkels: Bijenkorf, Hudson Bay, Hilfiger om er een paar te noemen.
We waren wel toen aan een heerlijke glühwein. Helaas voor ons was het net etenstijd, iets wat in het zuiden des lands heilig is. Geen drank te krijgen, alleen als je ‘lekker kwam eten’. Helaas hadden wij geen honger. Het broodje van even tevoren was meer dan voldoende.
Uiteindelijk kwamen wij in ‘Falstaff’ terecht. Een kroeg. Met muziek en bier. Geen glühwein, maar gluhbier!

En ook dat smaakten ons zeer. Zeker na een aantal uren in de frisse buitenlucht gewandeld te hebben.

Moe geslenterd gingen wij weer terug naar huis. De trein hobbelde terug. Het werd donker buiten. De regen sloeg op de ramen, maar wij zaten lekker binnen. De conducteur kwam zowaar langs, een unicum in onze reishistorie.

We wilden nog een patatje nemen op Amersfoort CS, maar helaas de Smullers zit buiten de poortjes: daar hadden wij geen zin an.
Tegen de principes in haalden wij een verse pizza bij de Appie. En, eerlijk is eerlijk, die smaakte heerlijk. Naar meer en vaker, zeg maar.

En zo werd het toch een leerzame dag.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *