Openbaar Vuilnisvat

Het smerigste vervoermiddel in Nederland is, op de strontkar na, de trein. Telkens trap ik er weer in. Elke dag de stille hoop een schoon een fris ruikende ‘Sprinter’ aan te treffen waarin ik mijn 30 minuten durende reis prettig kan doorbrengen.

Als ik in de vroege ochtendmist de trein zie staan dan weet ik al. Hoe meer bedolven onder graffiti, hoe muffer de geur binnen. Om maar te zwijgen van de treurnis van zo’n gele dubbeldekker. Deze ijzeren reus mag geen eens het predicaat ‘trein’ hebben. Kleine banken, plastic groene zetels. Daar waar kleine kinderen over plassen omdat ze na een dag met opa en oma te moe zijn om het juiste toilet te vinden.

De iets nieuwere ‘Sprinters’ mogen dan wel ruimer lijken, ze zijn het niet. De stoffen bekleding laat uitbundig het ‘verleden’ herbeleven: zand, poep, braaksel, eten, friet, mayonaise.
Gelukkig, in dezelfde vroege ochtend stappen de frisse en fruitige meisjes in de trein. Fijn ruikend naar Franse korenbloem velden, zuid Spaanse zandstranden of sub tropische palmbomen-olie. Totdat ze een overheerlijke energie drank optrekken. De penetrante zoete geur laat mij keer op keer wakker schudden en laat mij terug keren in de harde realiteit: het nu.

Het is druk in de trein. Zomer, herfst, winter of lente, het maakt niet uit: iedereen is altijd verkouden. Medereizigers blaffen ongegeneerd in het rond. Bacillen zijn erom op te vangen, wij ademen het wel in, we recyclen. Peuteren enthousiast in hun neus en bekijken vol trots het resultaat om het vervolgens weg te schieten of onder de stoel te plakken.

Na vijfentwintig minuten rol ik de oververhitte trein uit. Frisse buitenlucht, nooit gedacht dat Nederland zo fris kon ruiken in de ochtend!

Een uur of acht uur later heb ik, bijna dezelfde trein terug. Wat is er verandert? De prullenbakken zijn overvol met blikjes, papier en andere rommel. De vloer is bezaaid met een plakkerige substantie die ooit uit een koffiekarton of limonadeblikje is komen glijden. Kun je het niet op, dan gooi je het gewoon over de vloer. Het is niet van mij en de maatschappij ben ik, dus waarom zou ik aan de anderen reizigers denken?

Bij het eindpunt trek ik met moeite mijn schoenen los van de grond. Mijn tas haal ik met enig geweld van de vloer. Trekkend, scheurend en schurend win ik het gevecht. Elke voetstap geeft een plak-plak geluid. Ik kan nog net de open en dicht knop herkennen, links en rechts kunnen ze niet zo makkelijk verwisselen.

Thuis neem ik een douche. Daar hoef ik niet in- of uit te checken. Ik bouw een schild om me heen om de volgende dag weerbaar te zijn. Tegen de invloeden van buitenaf.

2 gedachtes over “Openbaar Vuilnisvat”

Laat een antwoord achter aan yvonne Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *