woensdag

Vandaag ben ik niet alleen. Er zitten mensen in de trein. Forensen, natuurlijk. Een doordeweekse dag, de wolken jagen over het vlakke land. Regen in de lucht. De afstand wordt kleiner, maar ook groter. Het is maar hoe je het bekijkt.

Mijn mede treinlotgenoten. Op weg naar kantoor, school, de stad. Iemand kijkt via zijn telefoon een netflix serie. Een ander luistert naar muziek. Hij naast mij een digitaal boek. Maar ook mensen met een papieren boek. Vaak een bijbel. Een voorteken.

Opvallend dat de velen met een smartfoon, vinnig, kwaad en boos naar hun scherm kijken. Woest met hun vingers over het scherm glijden.

Zij die naast haar zit met een krant, de Metro, leest ontspannen. Geen grimas, geen woestheid. Ontspannen leest zij en reist zij verder.

De trein zegt dat we er zijn. Er overgestapt kan worden. Ik zucht en stap uit. Een nieuwe dag vol arbeidsvreugd wacht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *