ondertussen in leesland

Drie boeken verder, maar die konden niet echt imponeren:

Renske de Greef  – En Je Ziet Nog Eens Wat.
Hartsvriendinnen Anouk en Guusje gaan na het schoolexamen ‘goed werk doen’ in Afrika. Idealistisch beginnen ze aan hun avontuur in een weeshuis in Tanzania. Les geven aan de aanwezige kinderen. Al snel blijkt dat het geld van het tehuis verdwenen is en de wezen geen wezen blijken te zijn. Rest voor Guus haar zoektocht naar exotische sex om zich verder te storen aan de overdaad aan energie die haar vriendin Anouk aan de dag legt voor de straatkinderen in de stad en aanpapt met een andere vrijwilligster, Amanda. Guus laat zich wel geteld één keer neuken door een zich Masai noemende Tanzaniaan. Hij blijkt getrouwd en 3 kinderen te hebben.
Anouk daarentegen legt het ook aan met straatkind Tito, maar het lijkt er op dat Guusje verlangt naar het lichaam van Anouk.
Guusje gaat met een zeer duidelijke cynische instelling naar Afrika en zodoende wordt al het werk wat ze daar doet, en ook die van de anderen, als nutteloos beschreven.

Is het daarom een boek ‘dat je moet lezen als je vrijwilligerswerk wilt gaan doen’ (lees ik in vele recensies)? Nou nee, de Greef heeft een invalshoek gekozen en daar wordt niet vanaf geweken.
Het verhaal is wel grappig, omdat de Greef gewoon grappig schrijft. Ze is nog erg jong, maar ze is duidelijk op weg een soort van ikoon te worden voor een bepaalde doelgroep.
Boek Twee:

Hans Hogenkamp – Dingen Die Op Liefde Lijken.
De succesvolle internetman Job (dat wil zeggen, hij heeft zijn datingsite voor veel geld verkocht en hoeft nu niet meer te werken) is getrouwd met Karin en hebben twee kinderen.
Job komt Zanne tegen, een iets jongere sensuele maar o zo zoekende vrouw. Ze krijgen een relatie, Job verlaat Karin en gaat op zichzelf wonen.
Helaas voor Job is hij niet vijfmiljoen procent duidelijk naar Zanne of hij voor haar kiest en ze verbreekt de relatie. Zijn leven in die maanden schrijft hij in briefvorm, aan Zanne. De hoofdstukken wisselen elkaar af: een stuk brief vanuit Job, een hoofdstuk waarin de schrijver de gebeurtenissen beschrijft.

In detail beschrijft Job in de brief aan Zanne wat hij meemaakt, hoe hij haar ziet, de vormen van haar lichaam, de sex die ze hebben. Maar ook hoe hij afrekent met zijn jaloersheid en de twijfel over haar trouw zijn.
Als de brief klaar is, stuurt hij deze naar Zanne, die inmiddels met Herman samenwoont. Sommige brieven mag je schrijven maar niet versturen, is mij altijd vertelt.
‘Dingen die op liefde lijken’ is een aardige roman, een moderne zedenschets over het leven in de grote stad, nouveau riche en de hedendaagse stand van zaken met het oog op dating sites, relaties en ouders.
Hogenkamp schrijft luchtig maar kon mij niet altijd boeien.  Job is een onwaarschijnlijke klootzak, een egoïstisch, zonder enige empathie. Het is moeilijk met hem mee te voelen of de reden te accepteren dat hij bij Karin vertrekt.

Marie Hermanson: De Man Onder De Trap.
Een saaie vent koopt met vrouw en kind een oud huis en hij komt ‘s avonds een mannetje tegen die schijnbaar onder de trap woont. Na twintig pagina’s was ik daar klaar mee. Dat in priegelig detail beschrijven van huis, haard, gevoel en theedrinken. En dan ook nog een mannetje onder de trap?!

Ik hou niet van dat soort boeken.

 

En je ziet nog eens wat
Renske de Greef
Uitgever: J.M. Meulenhoff
Prijs: Euro 15,00
269 bladzijden
ISBN 9789029085212

Dingen die op liefde lijken
Hans Hogenkamp
Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
Prijs: 17,50
253 bladzijden
ISBN 9789038831268

De man onder de trap
Marie Hermanson
Uitgever: De Geus
Prijs: 12,50
256 bladzijden
ISBN 9789044511048

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *