Naar Duinkerken

Op een broeierige zaterdag stap je op de trein naar de Bijlmer. Dat doe je niet voor je plezier. De reden:  Path├ę heeft daar de Imax vertoning van Chris Nolan’s ‘Dunkirk’. Nolan is een talent van slechts 47 jaar met een grote staat van dienst. Zijn weergave, tijdens WOII,  van de terugtrekking van honderdduizenden Britten van het strand van Duinkerken, Operatie Dynamo,  is zijn laatste staaltje van kunde. Samen met de Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema heeft hij een indrukwekkend schouwspel afgeleverd.

Het overweldigende geluid van de Imax zorgt voor een een onvergetelijke ervaring. De snelheid waarmee het water een boot verovert, mensen laat verdrinken: sprakeloos. De luchtgevechten tussen de Spitfires en de moffenvliegtuigen zijn realistisch en zonder opsmuk in beeld gebracht. De honderd duizenden soldaten op het strand van Duinkerken die als ‘sitting ducks’ zitten te wachten: ongelooflijk. Als toeschouwer ben je op een gegeven moment onderdeel van de operatie.

Nolan heeft het verhaal van de miraculeuze redding van 335.000 Britse soldaten realistisch in beeld gebracht. Het gevoel van onmacht, vijandigheid (ja ook tussen Britten en Fransen) is voelbaar bij de jonge soldaten die op het strand, in de boten en in de lucht figureren.

Het verhaal speelt zich af in drie delen: in de lucht (de Spitfires die net genoeg benzine hebben om Duinkerken te bereiken), op het strand (de soldaten), en op het water (de redding door de plezierjachten).  Er zijn weinig woorden in de film om deze verschrikking in beeld te brengen. “Dunkirk” is een document geworden waarin geschiedschrijving in beeld gebracht wordt.

Een aanrader om te ondergaan. En wat is het toch een mooi gezicht als aan het eind van de film staat:
director of cinematography
Hoyte van Hoytema , n.s.c. (Netherlands Society of Cinematographers)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *