martijn

Op 26 augustus 2015 gebeurde er iets opmerkelijks. Zoals gebruikelijk in de moderne tijd, een bericht via de ‘social media’. Een DJ beëindigt zijn contract met platenmaatschappij en management bureau.
Het is niet zo maar een DJ, nee het is een van de bekendste, grootste, meest verdienende jongeman van de wereld. Negentien lentes telt hij, maar hij heeft nu al de status van ‘super’ bereikt.
Een paar jaar geleden heeft hij zijn Amerikaanse management ondergebracht bij een groot buro, Skoeter Braun, die wereldsterren als Justin Bieber, Ariana Grande begeleidt. Ook dat verklaart de enigszins brutale berichtgeving. Op zijn Amerikaans, zeg maar. De DJ is nu zo groot dat alles wat hij doet, hoe dan ook, veel inkomsten zal genereren. Dat geeft hem vrijheid van doen (en laten).

Of hij ook de beste DJ van de wereld is, dat laat ik in het midden.
Interessant is dat hij het einde van de samenwerking via de social media bekend maakt. Dat is, volgens mij, niet eerder voorgekomen. Ook de reden van beëindiging wordt genoemd.
Helaas is er geen enkele journalist in Nederland die ook maar een poging doet de stap van deze jongeman te ‘duiden’. En dat is wat wij als gewone burger graag willen, duiding. Zeker als het gaat om iets vaags en ongrijpbaars als muziek. Verder dan het kopiëren en plakken van het bericht komt men niet. En dat is jammer, omdat het erg interessant is wat zijn reden is geweest. De halve poging van Quote daargelaten, overigens.
De DJ heeft het in zijn bericht over ‘het terugkrijgen van eigendom’. En juist dat is een heel belangrijk gegeven in onze ‘content’ maatschappij.

Eens te meer laat dit voorval zien dat artiesten, componisten en auteurs te laconiek zijn met hun ‘rechten’. Muziek wordt nog teveel als iets vrijblijvends gezien. Er is niet vrijblijvends aan muziek: het gaat nooit weg.
Daarom is het altijd van het grootste belang eigenaar te blijven van hetgeen de artiest/componist/auteur maakt. Als je echt talent hebt en er echt voor wilt gaan, dan zal een “platenmaatschappij” (hoewel er tegenwoordig nooit meer platen worden gemaakt, spreek ik liever van een ‘contentmaatschappij’) het product aan een groot publiek willen en kunnen verkopen. Tegen een bepaalde marge (iedereen mag geld verdienen), natuurlijk.

Dat is één deel van het eigendom, daarnaast is er nog het eigendom van het gemaakte werk: copyright. Ook daarin moet de componist/auteur meer zijn ‘eigen’ baas spelen. Je eigendom beschermen. En zo zijn er nog meer bronnen om inkomsten te genereren: optredens, naburig recht enzovoorts. Reden te meer dat creatieve geesten bewust worden van hetgeen zij ons geven.
Muziek levert altijd wel iets op: zet het op YouTube, Soundcloud of wat dan ook. Iemand in de wereld klikt jou upload aan en zo genereer je (heel er weinig) inkomsten.
De hele moderne content maatschappij staat nog in de kinderschoenen. Er zijn stemmen om alles ‘vrij’ en ‘gratis’ te maken. Maar ‘gratis’ en ‘internet’ zijn twee woorden die niet bij elkaar passen.

Degenen die het hardst roepen dat ‘alles gratis wordt’ zijn het minst te vertrouwen. Dat creatief eigendom (=copyright) helemaal vrij mag zijn, slaat nergens op: iedereen wil geld krijgen voor zijn of haar prestatie(s).
Iedereen die iets creatiefs maakt, heeft recht op zijn eigendom en inkomsten.

Week 35 van 2015 was een opzienbarende week: Dafne en Martijn, twee jonge mensen die de ogen in Nederland opende.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *