is niet meer..

Vrijdagmiddag loopt hij nog vrolijk naar zijn hok, neemt wat te eten en gaat na een drukke dag lekker in het verse stro liggen. Of er toen iets gebeurd is, weet niemand, maar een beetje stilletjes is hij wel geworden, toen. De volgende dag, zaterdag, is er nog weinig beweging in hem te bespeuren. Niks eten, beetje drinken, maar voor de rest schuilen onder zijn schuildakje. Hij heeft wel vaker zo’n dag dus de verwachting was toen: dat komt wel goed.

Maar dat heeft niet mogen gebeuren. Hij verzwakt eigenlijk met het uur. Het lijkt wel een soort verlamming die op zijn achterpoten slaat en moeizaam en ongecontroleerd gaat hij zitten om weer snel gestrekt te gaan liggen. Een beetje zorgen maken we ons. Zondag maar de spoeddienst bellen en kijken wat er aan het handje is.

Even voor twaalf uur, bijna zondag, een paar korte stuiptrekkingen. Ik haal zijn schuildakje weg en streel zijn koude lichaam. Zijn ijskoude oren voelen niet goed aan. Langzaam voel ik zijn hartslag verdwijnen en blijft hij roerloos onder mijn hand liggen. Nog even een stroom bloed en gal stroomt uit zijn bekje en dan is het einde oefening. Net 4 jaar en nu heeft Valentino besloten om over die beruchte regenboog te springen. Wat miljoenen van zijn soortgenoten al hebben gedaan, doet hij op zaterdag 16 juni 2012 om 23.50. Zijn aardse konijnen leven eindigt hier, maar gaat daar verder.

Hij huppelt nu vrolijk rond in het groenere gras, met nog lekkerdere kruiden, met nog mooiere konijnenmeisjes.

Vier jaar is hij onderdeel geweest van ons huishouden. Die kleine rooie rakker, het baasje met zijn stoere pootjes. Ik zie hem nog staan op de leuning van de bank. Parmantig kijken: dat is allemaal van mij. En zo was het ook.

Nooit meer het rammelen aan zijn hek om aandacht te trekken, vijf uur in de ochtend: ik wil eten. Nooit meer ruzie maken met mijn pantoffel. Nooit meer tussen mijn benen door rennen, een achtje maken: daar heeft Valentino geen konijnenfluisteraar voor nodig. Nooit meer de ‘likes’ en de commentaren op zijn foto’s op flickr.  Geen tweets meer van Valentino. Geen vakantie meer met hem. Geen sjans meer met een paard of de zorgzame Belg die hem uit de regen hield: “awel, iek dacht ik trek Valentino een zwembroekske aan, maar toch besloot ik hem onder den vouwwagen te zetten.”
Nooit meer het “voor Valentino heb ik altijd tijd” van de dierenarts die hem zo bijzonder vond.  Nooit meer het nachtelijke gerommel in zijn hok, strootjes goed leggen, knabbelen van het hooi. Nooit meer het slurpen van het water. Het stampen omdat er een muisje op het balkon rondloopt. Of een verdwaalde vogel. Of gewoon zomaar, omdat hij dat leuk vond. Nooit meer het huis verkennen, het balkon, kijkend naar de ruziemakende rietkip.

Maar,  konijnen zijn rare en vooral tere wezens, zo huppelt hij rond, het volgende moment niet meer: dood. Oorzaak? Kan van alles zijn.

Vanochtend hebben we hem begraven. Een mooie plekje midden in de natuur met zon in de namiddag.

Hoe gaat dat versje ook al weer: treur niet om mij, ik ben niet dood, ik ben er nog. Ik ben de plotse windvlaag in je gezicht. De bliksemschicht aan de hemel, de ster die twinkelt. Ik ben niet dood, ik ben er nog. Ik ben er nog. Altijd.

Valentino Rossi, van het ras Thrianta. Levensverwachting vijf tot zeven jaar. Onze Valentino is vier jaar geworden. Het liefst, het liefst had ik hem nog een tiental jaar bij mij gehouden. Het mocht niet zo zijn.

Dag lieve lieve gekke Valentino. Maak er wat moois van.

3 gedachtes over “is niet meer..”

  1. Jeetje Gerard……wat vind ik dit verschrikkelijk voor jullie.. Valentino was zo’n onderdeel van jullie gezin.. Wat zullen jullie dat grappige beestje gaan missen. Ik zal ook de grappige tweets, foto’s en verhaaltjes missen! Heel veel sterkte!

    Esther

  2. Nou…. dit wist ik nog niet. Wat zielig! Ik was stiekem een beetje verliefd op die mooie rooie van jullie! Die kleine hartenbreker! Traantjes nu hoor en inderdaad, je hebt ‘t heel mooi opgeschreven!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *