een stil geloof in engelen

Er zit een kleine jongen naast me: Joseph Calvin Vaughan. Hij, amper twaalf jaar oud, vertelt zijn verhaal. Een verhaal over een vader, een moeder, de Dood, Alexandra Webber, meisjes uit zijn klas die op brute wijze vermoordt worden. Maar ook, ontrouw, liefde en ouder ouder worden. Ik hoor zijn stem, ruik zijn adem, voel zijn emotie. Ik ruik Augusta Falls, de bloemen, de lucht, de geur van het land.

Ik lees een boek van Roger Jon Elleroy, wat zeg ik, HET boek van RJ Elleroy. Ik ben nog geeneens op eenderde van het boek en ben nu al tot tranen toe geroerd. De geestelijke aftakeling van Joseph’s moeder wordt zo intens beschreven; dat laat niemand onberoerd. En dat alles met de tweede wereldoorlog op de achtergrond; de snel veranderende tijd; voor jong EN oud.

Het zijn de herinneringen van Joseph Calvin Vaughan die je meeslepen. De taal van Ellory is overweldigend. Het lijkt heel simpel, eenvoudige woorden. Maar elk woord staat, elk woord hakt erin. Elk woord geeft je het gevoel dat jij naast die jongen zit, ligt, loopt, wandelt, kijkt, ruikt, voelt en praat. Je hoort zijn stem. Je ziet het naakte lichaam van juffrouw Webber. Je ruikt het ziekenhuis waar zijn moeder zal eindigen.

Ik moet nog 200 pagina’s en nu al weet ik dat dit één van de beste romans is die ik gelezen heb.

(recensie Volkskrant)
(recensie Leestafel)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *