Doe Maar een Rosso voor mij

Het veld ligt buiten te genieten van de regendruppels die gestaag uit de hemel komen vallen. Binnen is het rood en roze.

Gelredome, 13 oktober 2012. Symfonica in Rosso featuring Doe Maar.
Opgewarming door DVDJ  Harry de Winter met zijn weergeloze 40up video show. Een ouwerwetse TV in de lucht met al die ouwerwetse clips. Maar wel met DE Harry de Winter, de man van IDTV. Leroy Gomez, Earth Wind & Fire, Tina Turner. Zwart wit en nostalgisch.
De perfecte opmaat naar DE avond met Henny Vrienten, Ernst Jansz, Jan Hendriks en Jan Pijnenburg. Zij die in de jaren tachtig de nederpop een oplawaai gaven: Doe Maar.
De Gelredome stroomt langzaam voller dan voller, liever dan lief en dan begint het. Alle hits, alle tracks van al hun albums komen voorbij. Voorzien van wat violen, trommels en trompetten en bugels.
Het publiek zingt alles mee, drinkt alle glazen bier, wijn, fris leeg. En is vooral rood van opwinding. Iedereen voelt zich weer jong en geil en heet. En geniet weer van de mannen die hun vaders had kunnen zijn. Toen al. Nu ook. Bizar.

Gasten zijn er ook: Henkie Westbroek en Henk Temming. Je merkt: zij zingen nooit meer. Matig van stem, matige performance. Maar de nostalgie wint: vriendschap is een illusie (dat gaat voorbij), een pakketje schroot… Ach vul maar in.
Frank Boeijen komt komt ook nog langs: zijn stem is krachtig en weet het einde te halen. En Nol. Nol Havens met zijn Suzanne: alsof de tijd heeft stil gestaan.
En dan natuurlijk, het kan niet anders: Gers Pardoel. Is het alleen maar omdat Top Notch, de maatschappij van Gers, de Doe Maar tracks heeft opgepoetst en Pardoel pardoes ‘Liever dan lief’ gaan rappen/zingen. Leuk. Hollands, knus.

Wat kun je van zo’n nostalgische avond zeggen? Doe Maar doet een kunstje, weet niet echt de zaal te boeien of in te pakken. Tja we zingen mee, we schreeuwen mee. Het is meer de herinnering dan de emotie. Het is: zij staan daar, wij staan en zitten hier. Ik mis de spontaniteit, de interactie tussen de bandleden. Je kijkt naar een stel ouwe mannen die hun pensioen veilig stellen.
Niets op tegen, zeker niet: ik heb een onwijs leuke avond gehad. Maar als muziekliefhebber zie ik toch ook heel graag een keer Coldplay met een verfrissende moderne show die je de strot pakt en aan het eind van het concert in de hoek sodemietert.

Zoiets.

Maar voor degeen die nog kunnen en moeten: Doe Maar in de Gelredome, en ook de tournee daarna: doen!
(nu het nog kan)

3 gedachtes over “Doe Maar een Rosso voor mij”

  1. Klinkt gezellig. Zo stond ik daar een keer nostalgisch te swingen op EWF. Enerzijds top. Anderzijds… Je staat toch te kijken en te vergelijken: kunnen ze het nog? Tja, wel en ook weer niet. Maar een mooie avond was het.

  2. Lang geleden gezien toen ze voor de 1ex op re-tournee waren. Dit zal ongetwijfeld een herhaling van een herhaling zijn geweest. Niks mis met sentiment, maar dan wel graag écht. Als het inderdaad voor het veiligstellen van hun pensioen is. Wat ik niet denk overigens, ze beitelen allemaal nog aardig bij, hetzij als muzikant of als liedjesschrijver. Frank Boeijen wordt wél mooier met de jaren, of zijn dat míjn ogen en oren die dat zien en horen… Questionmark. Zoute groeten, Salty

Laat een antwoord achter aan Gerard Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *