de dochter

Het lezen van twee boeken naast elkaar is doorgaans makkelijk. Maar toen het eind naderde van “Staal” begon ik alvast aan Jessica Durlachers’ tweede roman ‘De Dochter’.
Fout.

Alsof mijn hoofd ontplofte. De nederlandse taal blijft is een zeer mooie, krachtige taal, als het goed gebruikt wordt. En dat doet Durlacher.

Het verhaal zit technisch gedegen in elkaar: een begin spel, een midden akkoord en eindspel. Het verhaal van Max Lipschnitz die op een gegeven dag Sabine ontmoet in het Anne Frank Huis. Zij werkt daar. Hij niet.
Maar ze weten elkaar te vinden en er ontstaat een onweerstaanbare verhouding. Max en Sabine, Sabine en Max, een twee-eenheid is geboren. Sabine is nieuwsgierig naar het verleden van Max’ vader. De familie Lipschnitz is van joodse afkomst en, je raadt het al, een kamp-verleden. Max’ vader vertelt graag aan Sabine, iets wat Max verschrikkelijk vindt omdat zijn vader hem nooit wat verteld.
Van de één op ander dag verdwijnt Sabine uit het leven van Max. Een kort briefje is wat ze achterlaat en ze laat Max reddeloos verdrietig achter. Niemand weet waar ze heen is gegaan, zelfs niet haar moeder.

Zeventien jaar later komen ze elkaar weer tegen op de Frankfurter Buchmesse. Max is geen schrijver geworden, maar directeur van een uitgeverij. Sabine is daar om haar fotografie boek te promoten en is in gezelschap van de succesvolle, joodse, Hollywood producer Sam.
Sam doet alles voor Sabine, en Sabine alles voor Sam. Maar de liefde tussen Max en Sabine is niet bekoeld en ze beginnen opnieuw een, geheime, verhouding. Max vertrekt naar Hollywood en wordt deelgenoot van Sam’s geheim: zijn memoires moeten uitgegeven worden en Max mag dat doen. Niemand mag het weten, ook Sabine niet.
De avond nadat Sam het manuscript aan Sabine heeft gegeven verdwijnt ze wederom uit ieders leven. In het vliegtuig terug naar Nederland leest Max de memoires en ontdekt een groot geheim, of eigenlijk een verband tussen Sabine, Sam, Max en zijn vader.

“De Dochter” leest als een trein. De persoon Max Lipschnitz komt zeer goed uit de verf en je kunt je goed vereenzelvigen met zijn emoties en gedrag. Het is ook een spannend boek: jongen ontmoet meisje, meisje verdwijnt, zullen ze elkaar ooit weer zien, of weerzien.
Durlacher heeft een een heldere schrijfstijl die dankzij de relatief korte hoofdstukken ervoor zorgen dat je het boek in één ruk doet uitlezen. Natuurlijk is het ‘weer’ een boek over de tweede generatie joden-na-de-tweede-wereldoorlog, maar het is geen boek vol zelfbeklag. Een mooi liefdesverhaal.
Als Max aan het eind door de telefoon tegen Sabine zegt of zij hem wil vergeven, dan hoor je de violen, pauken, en Patti Labelle opklinken.

Het boek kwam uit in 2000, dat is dus elf jaar geleden. In deze moderne tijd zat ik me te bedenken of een boek van elf jaar oud het e-reader tijdperk gaat overleven? Een boek is iets fysieks, dat trek je uit de boekenkast en lees het nog een keer. Een ePub bestand moet al je pc’s in elf jaar maar zien te overleven.
Ik heb mijn twijfels.

De Dochter
Auteur: Jessica Durlacher
Taal: Nederlands
ISBN10: 902344177X
ISBN13: 9789023441779

2 gedachtes over “de dochter”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *