welkom (vieniks 8)

Mijn vriend Cees (@ceesfotoactua) maakt vaak hele mooie foto’s. Foto’s ook van de mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste).
Het zijn vaak kleine verhaaltjes die het leven en welzijn in deze wijk ‘verbeelden’.

En met de zomer in gedachte komt het dierenrijk in de buurt tot leven. Eendjes, meerkoeten, waterhoentjes, vogeltjes en zwanen. Ze vliegen, zwemmen en zweven overal. Luid tjilperend, fladderend en zo nu en dan krijsend. Immers hun territorium is heilig en daar mag niet iedereen zo maar komen bivakkeren.
De grootste herrieschoppers zijn de meerkoetjes en waterhoentjes. Maar ook de zwanen kunnen er wat van. Als ze aan komen vliegen dan hoor je ze al van verre: luid klapwiekend kondigen ze hun komst aan, om maar te zwijgen van de bruuske landingspogingen in de aangrenzende gracht. Heerlijk!
Maar als het allemaal lukt dan zie je her en der een mooi opgebouwd nest. Van stro, maar ook wel eens van bouwafval, plastic en andere attributen.
Verbaasd kijken de vieniksers naar de vindingrijkheid van onze gevederde vrienden. En, na alle inspanningen is het dan zo ver: het kleine grut klimt en kruipt uit de eitjes en worden liefdevol verzorgt door de pappa en de mamma.
En dan, vol trots en beschermend, gaan de zwanen op pad. Leren de kleintjes om op te letten, en te overleven. Want ook dat moet in deze vieniks.

Peddelend door de gracht wijst de zwaan de weg. Als niemand oplet dan gaat zo’n mooi moment verloren.
Maar niet in de mooiste wijk van Nederland, waar iemand de mooiste foto’s maakt.

(c) 2011 www.fotoactua.com / Cees de Vries

prioritietten (vieniks 7)

Prioriteiten. Iedereen heeft ze. Iedereen kent ze. Sommigen gebruiken ze. Velen veranderen ze.
Ook in de vieniks zijn er prioriteiten. In den beginne is er de huizenkoper, de toekomstige vienikser. Zijn prioriteit is een leuke woning, wijk en toegankelijkheid. Na het tekenen van het koopkontrakt (broddelwerk doorgaans) is het lange lange wachten aangebroken en moeten de prioriteiten enigszins aangepast worden. De kosten van de keuken, badkamer en dergelijke. Blijkbaar krijg je niets voor niets.
Na 336 werkbare dagen wordt je woning opgeleverd (doorgaans is dat in gewone-mensen-termen 30 maanden) en moet je door blubber en modder werken, omringt door dikke bouwvakkers, oost-europese stukadoors en rode auto’s die vuil, zand en modder af voeren.
Eerst waan je je nog in de romantiek van een nieuwbouwwijk, maar na 2,5 jaar in de ellende begint het toch een beetje te kriebelen.

Je schrijft een ‘open brief’: en dappere poging. De zoveelste.
Inderdaad het is een open brief, er gebeurd niets mee. Immers de prioriteiten van het Ontwikkelbedrijf, de gemeente en de bouwmaffiaondernemingen liggen opeens anders: rekken tot het volgende project en rente trekken van reeds gestorte gelden voor diverse werkzaamheden.
Ooit, ooit is een vieniks klaar, maar dan wel wanneer het aller allerlaatste huis opgeleverd is. In deze vieniks is nu ruim 60% klaar, dus 40% moet nog worden ‘afgewerkt’.
Wachten dus.

Naast de eerder genoemde ‘open brief’ weet ik ook nog een leuk verhaal. Niet ver van mijn vienikswoninkje wordt de wijk middels een zandwal verbonden met een ‘tijdelijke weg’ (tijdelijk is een ruim begrip).
In de direkte omgeving van deze verbindende zandwal moet een loopbrug komen. Deze brug staat al sinds 2002 gepland en de doorlopende gracht ook. Het geld om deze gracht uit te graven is al ruim twee jaar geleden gestort en nu opeens blijkt het ontwikkelbedrijf nog een brug te moeten ontwikkelen.

Als vienikser heb je niets, ben je niets. Maar we blijven positief en optimistisch, immers het woord ‘ooit’ heeft bij ons wel een belofte in zich. Ooit zijn de hard rijdende, niet uitkijkende, ruftende en in de buitenlucht pissende bouwvakkers opgesodemieterd en kunnen wij, de vieniksers, heerlijk genieten van wat we ooit gehoopt hebben te bereiken: woongenot. Met een pilsje van de buurt super, een pizza van de buurt pizzaboer, een gebakje van de banketbakker om de hoek en een supersnelle internetglasvezel verbinding. Zoals mijn buurman altijd zegt: het duurt effe, maar dan heb je ook wat. In deze mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste)

Prioriteiten, het is een woord zonder betekenis. In de vieniks. Wat zegt het online woordenboek? Prioriteiten stellen (= vaststellen wat het belangrijkste is van de dingen die je wilt doen).
Blijkbaar is dat laatste een rekbaar begrip.

Gelukkig: het wordt is zomer en de chica’s lopen weer in leuke zomerjurkjes, blote ruggen, micro jurkjes, bh-bandjes die speels over de blote rug lopen en mini-jumpsuits met transparante lijfjes en lange, doorzichtige rokken die het sexy silhouet van de benen tonen.

Prioritietten!

vastberaden (vieniks 6)

vastberaden (vieniks 6)

Het broeit, het borrelt, het suist in Vathorst. Ik zie nesten in en om de Laak, in bomen en struiken. Fluitende, krijsende en dreigende dieren.
Vasteberaden zijn ze met zijn allen, vooral in de broedtijd: in mei leggen alle vogels een ei. Je moet ook niet met ze sollen: de zwaan die met veel geblaas en vliegend gepiep zijn territorium bewaakt en beschermd, de rietkip (meerkoet en waterhoen) die met veel piepend kabaal de eenden de stuipen op het lijf jagen. Beide zitten op hun zelfgemaakte nesten van huisvuil (rietkip) en gedroogde planten (zwaan).

Vastberaden broeden ze de eieren en laten zich niet gek maken. Een mooi voorbeeld zie je nu bij het bijna opleverbare Caisson, in de gracht zit een zwaan prinsheerlijk te broeden. Het pleit voor de bouwvakkers dat ze met het gereed maken van de beschoeiing zijn/haar nest ontzien.
Een bijzonder tafereel.

Vastberaden worden er ook worden er plannen gemaakt en zelfs het tweede winkelcentrum gloort aan het eind van 2013!

En zelfs Vathorsters zijn hier en daar vastberaden: na jarenlange strijd, wachten en onzekerheid is het er dan eindelijk: Medisch Centrum Vathorst.
Je kan er nog net niet geopereerd worden, maar bijna alle medische voorzieningen zijn onder één dank aanwezig. Hulde!

Voor elk wat wils: voel je je grieperig: de huisarts. Wil je bloedgeven: de prikpost. WIl je weten hoe je je kinderen moet opvoeden: Centrum voor Jeugd En Gezin. WIl je weer eens wat anders dan Verhage: Liv Voedings en Leefstijladvies.
En als je alles gehad hebt (ook je spataderen heb laten verwijderen), zie je het niet meer zitten dan is er nog een kundig stel psychologen om je toch de zonnige kant van deze mooie wijk in te laten zien.
Je kunt zelfs met een bepaalde therapie iets kunstig maken. Dit laatste schept perspectieven, mocht het kunstwerk bij Hammetje er niet komen, wellicht dat het via deze weg toch nog iets grotesk geproduceerd kan worden.