Rome (II)

Het voordeel van een verblijf midden in de stad is, onder andere, dat je als eerste bij een trekpleister bent. Het is grappig om te zien hoe toeristisch Italië tussen 9 en 10 uur in de ochtend ontwaakt en met busladingen vol bij het Colosseum arriveert.

De namaak gladiatoren die zich gereed maken voor een dagje poseren. Het kost dan wel vijf euro, maar zij kunnen, naar goed Romeins gebruik, ongegeneerd in menig bil knijpen. Leuk voor het effect op de foto, toch?

De zon straalt genadeloos deze ochtend en we lopen op het gemak route 6 van het ”100 procent Rome” boekje in tegengestelde richting. Laten we het zo zeggen, een aanrader. Rome is bij uitstek een stad om te ‘dwalen’, of ergo, te verdwalen, te verdrinken in de straatjes, steegjes, viccolo’s, piazza’s, palazzo’s, kerken, trattoria’s, barretjes; noem maar op. Altijd is er een punt dat je weer ‘ergens’ komt. Je wordt met de neus op de feiten gedrukt: nergens weet men een cappuccino te maken dan in Italië, geloof me. Zelfs de pizza heb ik tot mij genomen, en ik weet nu: al maak ik die krengen zelf, er valt nog veel te leren!

Maar Rome heeft een keerzijde: de bedelaars zijn opdringeriger geworden; de obers van de restaurants doen meer moeite je binnen te halen, de import afrikanen staan voor je om paraplu’s (als het regent), parasolletjes (als de zon schijnt) of verlichte prullaria (als het donker is) aan te smeren. En als je gebruik wilt maken van een gids voor het Colosseum, wees niet bang, ze zijn er in overvloed. Helaas voor menigeen is het deze week een soort van feestweek en is de toegang gratis in veel “attracties”.

De andere keerzijde: de economische crisis is ook hier zichtbaar:  waar de Italianen vroeger uit principe geen gebruik van maakten, staan ze nu voor in de rij: het openbaar vervoer. De benzine is erg duur geworden en de bus, metro, tram kosten in Rome ‘slechts’ één euro. Met alle andere prijsstijgingen nemen ze het op en elkaar staan in de bus, tram of metro voor lief.

Na afloop van de slentertocht weet je niet meer of je voeten hebt, laat staan dat je nog schoenen hebt. Je doet wat boodschappen bij de buurtJumbo (heet hier Carrefour, ook op zondag tot 19.30 open) koopt wat Italiaanse wijntjes, kazen, spinazie en brood; ach wat is het leven toch fijn, al staan je spieren te schreeuwen om rust.

Het heerlijke bed bied uitkomst, de veel te grote televisie zet je aan en met de klanken van een na gesynchroniseerde Amerikaanse film val je in een (late)middag dut. Met dank aan de WIFI kijk ik nog maar eens naar mijn bankrekening: het ziet er niet naar uit dat de jackpot ook deze maand op mijn lotnummer gevallen is.

Een paar dagen genieten is wat mij rest. En kijk nu al uit naar een heerlijk etentje. Pasta o pesce?

(voor nog meer foto’s kijk op de foto van Rome pagina)

Roma 2012 (I)

Vandaag begon met de vraag: rijdt de NS ja dan nee. Vandaag deden ze dat wel. Hoe fijn was het om het boek van Hanna B. op Schiphol aan te treffen: “Leuk, Zeg, Doei”.  Ondanks E-reader enzo, blijft een boek een boek. En als je deze op Schiphol  vindt, tja dan kan je dan je dag niet meer stuk. Temeer als je als passagier security code:007 meekrijgt. God mag weten wat dat is, maar het klinkt erg James Bond, shaken, not stirred.

Vliegen met Alitalia is ook een ervaring. Veel Italiaanse mededelingen, kort vertaald in het engels; maar wel goed opletten. En natuurlijk leren stoelen, 1 glaasje water en zoete italiaanse koekjes.

En voor ik het weet rolt mijn  van de bagage band van het vliegveld van Rome. De bestelde taxi staat keurig te wachten en brengt mij vet – relaxed naar Rome. De Mercedes zoeft over de Romeinse snelweg. Het is een onbeschrijfelijk gevoel om Rome binnen te komen rijden en als eerste zie ik het Colosseum. De eigenaresse van het appartement ontvangt mij met Italiaanse gezelligheid (ongehuwd, dochtertje van een jaar of 7) en laat de woning zien waar ik de komende dagen vertoef. Tja, dan voel je je pas Romein tussen de Romeinen. Geen hotelkamertje, nee een aardig 3 kamer appartement met keuken, badkamer en slaapkamer, te midden van een palazzo met met zoveel meer mensen, kamers, woningen en een binnentuin. Om van het balkon maar te zwijgen.

Op nog geen tweehonderd meter afstand wandelen zie ik het Colosseum, Via Cavour, het witte pand met de grote paarden. Maar ook een stuk of duizend pizzeria’s, wijnbarren, winkels die ijs verkopen. Verleidelijk en erg Rome. Maar ook de vele toeristen van alle windstreken. Ook hier de vrijgezellen feesten. De fotograferende Japanners. Maar toch, Rome oogt niet massaal, niet grotesk. Eerder Amersfoort maar dan in Italië. Is het een soort van gemoedelijkheid. Is de Italiaanse inslag, voornamelijk het zuid Italiaanse temperament? Het is een gegeven dat de komende dagen nader onderzocht zal worden.

De lange dag zit in de benen en de heerlijke pizza laat zich smaken. De temperatuur in de stad is heerlijk, de sfeer is uitdagend. Boodschappen doen bij de plaatselijke supermarkt is, zoals altijd in Italië, een avontuur.

Terug van pizzeria, Colosseum, Via Cavour, wist ik blindelings de weg terug naar het appartementencomplex te vinden: ik voel me thuis. Al is het maar voor 6 dagen.

(voor het gemak: de foto’s zijn te bewonderen op de Flickr pagina: http://bit.ly/rome2012 )