prioritietten (vieniks 7)

Prioriteiten. Iedereen heeft ze. Iedereen kent ze. Sommigen gebruiken ze. Velen veranderen ze.
Ook in de vieniks zijn er prioriteiten. In den beginne is er de huizenkoper, de toekomstige vienikser. Zijn prioriteit is een leuke woning, wijk en toegankelijkheid. Na het tekenen van het koopkontrakt (broddelwerk doorgaans) is het lange lange wachten aangebroken en moeten de prioriteiten enigszins aangepast worden. De kosten van de keuken, badkamer en dergelijke. Blijkbaar krijg je niets voor niets.
Na 336 werkbare dagen wordt je woning opgeleverd (doorgaans is dat in gewone-mensen-termen 30 maanden) en moet je door blubber en modder werken, omringt door dikke bouwvakkers, oost-europese stukadoors en rode auto’s die vuil, zand en modder af voeren.
Eerst waan je je nog in de romantiek van een nieuwbouwwijk, maar na 2,5 jaar in de ellende begint het toch een beetje te kriebelen.

Je schrijft een ‘open brief’: en dappere poging. De zoveelste.
Inderdaad het is een open brief, er gebeurd niets mee. Immers de prioriteiten van het Ontwikkelbedrijf, de gemeente en de bouwmaffiaondernemingen liggen opeens anders: rekken tot het volgende project en rente trekken van reeds gestorte gelden voor diverse werkzaamheden.
Ooit, ooit is een vieniks klaar, maar dan wel wanneer het aller allerlaatste huis opgeleverd is. In deze vieniks is nu ruim 60% klaar, dus 40% moet nog worden ‘afgewerkt’.
Wachten dus.

Naast de eerder genoemde ‘open brief’ weet ik ook nog een leuk verhaal. Niet ver van mijn vienikswoninkje wordt de wijk middels een zandwal verbonden met een ‘tijdelijke weg’ (tijdelijk is een ruim begrip).
In de direkte omgeving van deze verbindende zandwal moet een loopbrug komen. Deze brug staat al sinds 2002 gepland en de doorlopende gracht ook. Het geld om deze gracht uit te graven is al ruim twee jaar geleden gestort en nu opeens blijkt het ontwikkelbedrijf nog een brug te moeten ontwikkelen.

Als vienikser heb je niets, ben je niets. Maar we blijven positief en optimistisch, immers het woord ‘ooit’ heeft bij ons wel een belofte in zich. Ooit zijn de hard rijdende, niet uitkijkende, ruftende en in de buitenlucht pissende bouwvakkers opgesodemieterd en kunnen wij, de vieniksers, heerlijk genieten van wat we ooit gehoopt hebben te bereiken: woongenot. Met een pilsje van de buurt super, een pizza van de buurt pizzaboer, een gebakje van de banketbakker om de hoek en een supersnelle internetglasvezel verbinding. Zoals mijn buurman altijd zegt: het duurt effe, maar dan heb je ook wat. In deze mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste)

Prioriteiten, het is een woord zonder betekenis. In de vieniks. Wat zegt het online woordenboek? Prioriteiten stellen (= vaststellen wat het belangrijkste is van de dingen die je wilt doen).
Blijkbaar is dat laatste een rekbaar begrip.

Gelukkig: het wordt is zomer en de chica’s lopen weer in leuke zomerjurkjes, blote ruggen, micro jurkjes, bh-bandjes die speels over de blote rug lopen en mini-jumpsuits met transparante lijfjes en lange, doorzichtige rokken die het sexy silhouet van de benen tonen.

Prioritietten!

ijkpunten (vieniks 5)

IJkpunten, we zijn er dol op in de mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste). De “slak” op rotonde 9 is één van laatste ijkpunten, naast de 4 torens van de Foortse Brug, de periscoop woningen aan de boulevard, een bestelbus met de kreet: help ik ga scheiden en natuurlijk de IKEA aan de andere boulevard.
Een laatste ijkpunt, een kunstwerk bij Hammetje, zal er helaas niet komen. Als het aan een enkeling ligt. Ergens schijnt deze enkeling een droom te hebben dat met het uitsparen van honderdvijftigduizend euro een complete nieuwe wijk met 48 twee onder een kap woningen, plus meertje, glasvezel, satellietverbinding en ondergronds parkeerdek gerealiseerd kan worden.
Een droom, dat is het inderdaad, voor ieder een patatje met bij Verhage en een pizza bij de Chinees Italiaan in het winkelcentrum.
Ik ben voor een extra stukje kunst in de wijk.

Maar ‘we’ hebben meer ijkpunten.

Ondanks de slechte gesteldheid van de economie wordt er driftig doorgebouwd, of anders druk plannen gemaakt. Het nieuwe gedeelte van de Laak komt in beeld. En wat kun je als stedenbouwkundige anders bedenken voor een moderne hippe wijk: oer hollands (wens) wonen. Eindelijk gaan de aannemers met hun zzp’ers luisteren naar de klant. Het laatste bolwerk der arrogantie is door de economische malaise eindelijk geslecht. De klant is aan het woord. Dit wenswonen ziet er voor de klant veelbelovend uit.
De banken hadden ook eeuwenlang zo’n houding, de laatste jaren hebben zij een tik op de neus gekregen en krabbelden terug. Helaas duurde deze ‘bankklantvriendelijkheid’ maar kort en zijn ze weer terug bij af.
Het zal mij benieuwen hoe lang de bouwondernemingen het volhouden, deze wenswonen en ‘o we zijn zo klantvriendelijk bezig’ houding.

IJkpunten daar hadden we het over. De zomer is in aantocht en dat merk je meteen in en om de wijk. Blauwe en roze vaantjes voorzien van exotische namen. Piet, Gijs, Kees, Henk, Cees, Truus, Miep; ik zie die namen nooit met het woordje HOERA ervoor. Wel zie ik zwanen broeden, eendjes ronddobberen met ietsiepietsie kleine eendjes, meerkoetjes met hun gebroed, dat desgewenst nog harder schreeuwt dan de rietkip mamma en pappa bij elkaar. wat wil je. De meerkoet jaagt op eenden die te dicht in de buurt komen, zijn niet bang voor hond of kat.
Deze huisdieren, of wijkhuisdieren, zijn voor het leven bij elkaar. Zwanen die altijd met zijn tweetjes zijn, eendjes laten elkaar ook niet snel los. Meerkoetjes; trouw tot in den doed.
Ook dat is een ijkpunt.

Jammer het contrast, als je de wijk binnenrijdt vanaf de A28, de eerste de beste bestelbus ziet met de kreet: help ik ga scheiden!

zomer in de bol (vieniks 4)

De mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste) is aan het veranderen is, dat is duidelijk.

De zon hoeft maar even te stralen, de gure oostenwind maar even af te zwakken en dan zie je het gebeuren. Laptop city verandert in barbecue dorp. In allerlei soorten, vormen en maten komen de op kolen, gas en stroom voortgestuwde eet-fabriekjes te voorschijn.

Kelders, bergingen, garages en zolders worden overhoop gehaald op zoek naar wellicht nog bruikbare, maar vooral brandbare kooltjes. Zo niet, snel naar de lokale super (Praxis) om daar alles van de firma W. in te slaan.De slager word belaagt en sinds mensenheugenis staan we met zijn allen buiten te wachten op het bbq schoteltje voor 10 personen.
Natuurlijk in gepaste kledij, korte broek met bloemen en slippers. Blackberry en iPhone in de hand. Je hoort er helemaal bij.

Na het verorberen van wat heerlijke roze bubbels mag het eindelijk gebeuren. De bbq mag aan en dat zullen we weten.
De wijk hangt eerst in een heerlijke walm van benzine-achtige luchtjes veroorzaakt door de overdaad aan aanmaakblokjes. Immers de bbq moet fikken.
Gelukkig het vlees, al ruim van te voren buiten neergelegd, mag er op en voor je het weet hap je in een zwartgeblakerd stuk biefstuk, of was het toch die dure tonijnfilet?
Ach, er is nog een lange hete zomer om de kunst van het barbecueën te leren. En de dokter is met zijn moderne pand goed bereikbaar, morgen.

Niet voor niets heeft de PvdA, de Partij Voor De Arbeiders, een voorstel ingediend om de brandweerkazerne in Vathorst te plaatsen. Logisch, met de vuurgevaarlijke zomerse buitenactiviteiten zou dat de aanrijdtijden binnen de wijk goed doen.
Helaas, dat is niet de reden: de discussie schijnt al eerder te zijn geweest, de kazerne te verplaatsen van Kattenbroek naar Vathorst. Er moest (of er is) gekeken worden naar de aanrijdtijden van de brandweer naar de andere wijken. En de lokale politiek is dol op ‘onderzoeken naar de mogelijkheden’ zeker in als de combinatie in beeld komt: iets nieuws en Vathorst.
Met alle drempels, rotondes, dubbelgeparkeerde automobielen, lijkt me Vathorst niet zo’n goede keuze om de aanrijd tijden buiten de wijk te verbeteren.
De noodzaak van de brandweer binnen, of bij, de wijk geldt natuurlijk niet alleen voor de zomerse barbecue activiteiten; nee er komt ook een benzinestation.
Althans, dat schijnt te gaan gebeuren. Ik dacht dat de benzinestations in handen waren van een aantal benzinemannen; shell, esso en bp. Maar in de mooiste wijk van Nederland gaat het om een heuse europese aanbesteding. Dat stemt mij vrolijk. Misschien dat wij zo’n heerlijk smoezelig AGIP station krijgen, die je uitsluitend in het diepe zuiden van Italië tegenkomt. Compleet met een ouwe italiaan die naast het volgooien van de automobiel ook je ramen lapt en je ruitenwissers vervangt. En als het uitkomt ook nog vraagt of er olie vervangen of ververst moet worden. En van carta di credito of pinnen nog nooit gehoord heeft.
Helaas zal het bij een droom blijven. Het zal wel een Tango, of een Express of een ander Tank-To-Go station worden.

Ik vraag mij de haalbaarheid van dit alles af: waar is de schaatsbaan? Waar is de overdekte golfbaan? Waar is het tenniscomplex? Of het Sport en Recreatie Leisure Centrum? Het tweede winkelcentrum? Het gescheiden watersysteem? Al die andere geweldige suggesties om de wijk nog gelukkiger te maken.

Gezien de snelle toename van de vathorster bevolking is een politiepost wellicht gewenster dan een brandweer, of tankstation. Maar ja ook zij rijden op diesel, dus dat wordt een lastige keuze.

Ik gooi nog een lekker stukje biefstuk op mijn webertje, met wat overheerlijke pesto abruzziani met daarbij een heerlijke Nero d’avola in het glas en geniet van het zwoele weer.