joep!

“Wilt u dood,” vraagt de tijdelijke arts aan de oude vrouw.
Ze kijkt op, een kort besef van waar ze is en met wie ze praat. Haar lijf wil niet meer, haar geest des te meer. De oorlog heeft haar een overlevingsdrang meegegeven, die wij niet kunnen bevatten.
“Ja,” zegt ze met een diepe zucht. Door haar hersen-infarct is haar woordenschat tot ja, nee en tu tu tu tu beperkt.
De arts knikt, zij hoort dit dit dagelijks maar toch is het een emotioneel antwoord. De verzorgster die dagelijks bij deze oude vrouw betrokken is, laat een traan. Ze was altijd vol energie, ondanks haar zware beroerte van zes jaar geleden. Tranen staan in haar ogen. Ook zij maakt die meerdere malen per week mee. Het sloopt haar, maar toch blijft ze haar werk met veel liefde en toewijding doen.

Dit is maar slechts een stukje van de dagelijkse werkelijkheid waar velen in de verzorging en of mantelzorg mee te maken hebben.

Ik vraag me af waar Joep het gore lef vandaan haalt om elke week zijn crypto fascistische columns op te baseren, met als summum die van 6 november 2014. Daar waar de moeder van een staats secretaris, dement en al, schijnbaar slecht verzorgd wordt. Heeft de heer van het het Hek ooit zelf meer dan 10 dagen in zo´n tehuis rond gelopen, dagelijks het stront uit luiers, bedden en wc gehaald? Heeft deze brave man, woonachtig in de rijkste buurt van Amsterdam, ooit een dode vrouw of man afgelegd, de familie gebeld met de melding dat hun vader of moeder helaas er niet meer is. Heeft deze heer van het Hek zelf ooit meegemaakt dat hij jarenlang voor iemand heeft gezorgd, lief en leed heeft gedeeld, het eten heeft opgediend, gevoerd, de verdrietjes gedeeld? Voor een salaris waar Hij nog geen eens zich zou willen omdraaien in zijn warme bed.
Nee, deze heer is columnist, mag schrijven wat hij wil. En het erge is; velen papegaaien hem na. Zonder enig besef van realiteit. God god, wat heeft hij gelijk.
Nee, Joep heeft geen gelijk. Joep lult maar wat en weet niet waar hij het over heeft. Hij leest de headlines van de Metro, Telegraaf en Tubantia. En schrijft op basis van loze argumenten zijn stukje.
Maar het gaat niet om vergane glorie. Niet om de vergane glorie van een Joep.

Gelukkig maken we ons met zijn allen druk om het verbieden van Zwarte Piet, het binnenhalen van ´vluchtelingen´ uit verre landen, het betalen van extra geld aan Europa. Laten we ons in de luren leggen door de door ons gekozen politici. Met als gevolg een fikse belasting- naheffing. En daar gaan miljoenen in om. Miljoenen die misschien ook elders besteedt zouden kunnen worden, eventueel misschien. Maar politiek gezien mogen DAT niet met elkaar vergelijken.

De maatschappij, dat ben je zelf. De dag dat Heer van het Hek mantelzorger zal zijn, zal wel nooit komen. Maar die kans heb JIJ wel. Mantelzorger houdt meer in dan boodschappen doen en een rolstoeler door de stad te duwen. De grootste belasting is de emotie. Het verdriet, de huilbuien, de agressie, de stank van pies en poep. Het overlijden van de (oude) vriend of vriendin. Dan komt het besef dat de verzorgingsstaat, waarvan iedereen denkt dat deze nog bestaat, niet meer bestaat.

Opstand? Revolutie? Zoals Joep oproept? Ik zie hem met zijn bleke billen bij lange na niet op de barricaden staan.

Joep is een lafaard.

voor nico d.

(lees ritme: geen intonatie, saai, monotoon)

“het woeste drenter landschap maakt wat ik ben. een rockster. een dichter. een luis in de pels. vind mijzelf te gek. matthijs lacht elke avond om mijn rijmelarijtjes. ik vind het te gek anderen in de zeik te nemen. krijg ik een stijve van. en als giel er aan zuigt. ben ik de koning. spuit ik zijn 30 jaar jongere vriendin ook nog eens onder. gratis. voor niets. lekker. ik ben de nico van de lage landen. het sjagrijn van het waterland. een volksmenner. Het wilderiaanse onderbuik. ooit zal ik verzuipen. het woeste drenter landschap maakt wat ik ben. een rockster, een dichter, een zanger. de performer. eigenlijk ben ik een fokking nobody. Een loser. ik verzin niets, ben niet origineel. non-authentiek. goedkoop amusent per strekkende millimeter. een dijkshoorn in optima forma. dat is wat ik ben. hoe ik zal eindigen.”

politiek twee punt nul

De laatste dagen van het politieke landschap zijn erg interessant. Twee gedreven jonge politieke honden, Diederik en Mark, houden van doorpakken. De oude politieke garde, onder leiding van Hans Wiegel en zijn horde, houden niet van grote veranderingen. Laat staan dat er iets verandert in het land. Alles bij het oude laten. Dat is het beste. Vooral voor zichzelf. Er zijn wel een handvol politici die het grote geheel zien, maar worden overstemt door de waan van de dag.

Mark doet voorkomen of niemand er voor of achteruit gaat. Diederik vertelt hetzelfde maar op een linkse manier.
De stille boodschap is heel simpel: het gaat slechter met Nederland dan ooit. Alleen wij beseffen dat nog niet helemaal.  En dus is het laatste sociale middel van stal gehaald om de al die bezuinigingen een legitiem karakter te geven: nivelleren en salaris-gebonden-zorgpremie.

Dat een heleboel mensen teveel hypotheek betalen wordt niet erg gevonden, maar nu er meer aan de zorgpremie overgemaakt moet worden staan een aantal lieden op hun achterste benen. Met name het journaille van de gezond verstand krant draait op volle toeren. Aangespoord door dit rechtse geluid gaan de televisie journalisten daarin mee. Aangevoerd door Ferry M van het NOS journaal: niet luisteren naar wat de ander zegt, maar zijn eigen gelijk halen.

Voorbeeld:
Nieuwsuur vrijdag 2 november. Ferry ‘live’ met Mark Rutte over zijn uitlegavondje aan VVD-leden.

F: Meneer Rutte zo direkt hebben wij de heer Samsom live in de uitzending, heeft u een boodschap aan hem
M: Ik heb geen boodschap aan de heer Samsom, ons verhaal is hetzelfde
F: dus u heeft in het geheel geen boodschap aan de heer Samsom
M: ???
F: het is dus zijn probleem!
M: ik. euh..

Of: hoe maak ik stemming Ferry!

Onze welvaartstaat staat al jaren onder druk, dat is bekend. Het gaat goed met Nederland, alleen ietsje minder, wist Kees de Kort (beursanalist, commentator bij BNR Radio) te vertellen. Hij wist twee jaar al te melden dat het toen alleen maar het begin was.

En nu zijn de rapen gaar. Het kon niet uitblijven. De wellust van de bankiers, brokers, tussenpersonen en de graai-cultuur eindigde in de huidige crisis. Of het nu banken, huizen, rente, krediet crisis heet maakt nu niets meer uit. De wellust van de gewone burger, geil op weer een LED televisie, een nieuwe appel ei foon, de derde vakantie naar graai paradijs Turkije moest ook eindig zijn. En die eindigheid is nu gekomen.
Met de extra bijdrage aan de almaar duurder wordende zorg is het teken, het ultieme signaal dat dit land aan het eind van de mogelijkheden zit om ergens op te bezuinigen. Immers de hypotheek rente aftrek is een onbespreekbaar onderwerp. Okay, een korting van wel nul komma vijf procent zit in het vooruitzicht. Tjonge! Terwijl iedereen weet dat afschaffen van de hypotheekaftrek de allergrootste bezuiniging oplevert. En ja, zorg zie je niet elke dag, wel je te duur betaalde nieuwbouw-woning.

Momenteel zie je een aantal zaken aan de oppervlakte komen: de generatie kloof in de politiek; de oude politiek van pappen en nathouden tegen de politiek van de twee jonge mannen die met ‘passie’ het pas opgerichte casco huis genaamd ‘regeerakkoord’ vorm gaan geven. En daarnaast de invloed van de nieuwe media. De nieuwe media, met zijn Twitter, Facebook en Internet, waar alles wat er maar gebeurd nieuws is. Of het ‘nieuws’ nu klopt (laat staan grammaticaal juist genoteerd) maakt voor een enkele krant niet uit. De koppen moeten schreeuwen om koppen te laten rollen.

Moeten wij de jonge politici een kans gunnen? Wij die verantwoordelijk zijn voor het huidige kabinet? Zijn wij op weg het Griekenland van het noorden te worden? Staan wij volgend jaar rond november wederom een vakje rood te maken in een bedompt kieslokaal? Zijn dit de vragen die de gemiddelde burger bezig houdt?

Nee.

Wint Ajax de volgende wedstrijd? Hoe vaak moet Sjors uit GTST verkracht worden om tot het besef te komen dat Bing op sterven ligt? Zal boer Ruud voor Yvon kiezen, uiteindelijk? Wanneer zal Prem onder de tafel kruipen bij Matthijs en hem datgene geven waar wij allemaal op wachten? Rijdt mijn trein morgen op tijd?

Dat zijn de vragen waar het omdraait.

(http://bit.ly/WpAfdA)