schrijf

ik draai muziekjes
ik lees boeken
ik ga naar kantoor
ik doe aan spinnin en rpm (3 x in de week)
ik drink wijn
ik maak pasta en pizza
ik zie de wereld in een recessie
maar iedereen zegt dat het goed gaat
ik stap op de trein naar 035
acht uur later stap ik op de trein naar 033
ik doe heel veel
eigenlijk
behalve mijn blog bijhouden

tja..

vieniks

Bloggen over je werk is een doodzonde. Doen we dus niet. Bloggen over je woonwijk, dat kan. Dat mag. Laat ik dat dan maar doen.

Ik woon in de ‘Gelukkigste Wijk’. Althans dat denken sommigen. En eigenlijk is dat ook wel zo. Immers in deze nieuwbakken Vinex locatie is alles aanwezig wat een eenvoudige buurtbewoner kan wensen: Appie, Etos, Gall, Bruna, trein, bus. Om maar te zwijgen van de verscheidenheid in huizenbouw wat ‘mijn’ wijk zo plezierig maakt om rond te lopen. En dan de natuur, waar je in een handomdraai bent. Tien meter van mijn huis, hoor ik de vogeltjes fluiten, ruik ik de mest van varkens en koeien. Het oorlogsgeweld van de rietkippen. De vrije natuur.
Ik vraag me af, welke Vinex heeft dit alles?

Toch zijn er dan nog luitjes die het lef hebben om te zeuren. Om kleinigheden. Om het plaatsen van een (door iedereen afgewezen) kunstwerk. ‘De Slak’ bijvoorbeeld. In alles het synoniem voor deze wijk. Om beloften die gedaan zijn maar nooit uitgevoerd zijn. En ja de vette worst was jarenlang Glasvezel, want in LaptopCity zijn mijn mede-wijkbewoners bijna allemaal ZZP’ers en dus afhankelijk van een goede internet verbinding. En in de hoogtij-dagen van de economie, toen alles kon, kon het ook. Echter, toen men (lees het bedrijfsleven) dat men moest investeren (lees KPN, Ziggo enzovoorts) toen bleek opeens hun schatkist wel erg leeg. Maar ja, deze vette worst was slechts één van de ballonnetjes die opgelaten werden om toekomstige bewoners te lokken.

Als nieuwbakken bewoners moet je in een Vinex nu eenmaal geduld moet hebben zodat het ooit (lees binnenkort) een fijne wijk gaat worden. Dat alleen de zon voor niks opgaat. De economie ook een handje meespeelt. De gemeente faalt, en dan met name de lokale partijen. Dat je de maffia praktijken van de bouwwereld en het ontwikkelings bedrijf voor lief moet nemen?
En als de infrastructuur er eenmaal ligt, zwijg over het gebrek aan basale verkeerskennis van de mede wijkbewoners. Eén richtings-verkeer? Ken ik niet? Parkeren? Gewoon, op de hoek. Wordt het dan een onoverzichtelijk kruispunt? Hé, niet mijn probleem.

Nee, heden ten dage wil iedereen in een gespreid bedje terecht komen. Dat (te dure) huizen in een mum van tijd verkocht worden. Dat, wanneer je als starter met je lief een huis koopt en daar twee jaar op moeten wachten. Een lange tijd voor jonge hitsige carrière tijgers. Als dan e i n d e l i j k dat felbegeerde huis van tussen de vier en zes ton de jouwe wordt, blijkt dat de smaken van jou en je lief toch wel erg ver uit elkaar liggen en dat de net zo jonge buuf er net zo lekker uit ziet als je eigen lief, twee jaar geleden.

Geduld. Dat is het sleutelwoord tot geluk. Als je dat op kunt brengen is zelfs Vathorst een hele fijne wijk om in te wonen. Echt. Geloof me. Wat is die wijsheid van toen ook al weer: verlang niet naar datgene wat je niet hebt, maar geniet van datgene waar je ooit naar verlangde.

Zoiets.