Naar Duinkerken

Op een broeierige zaterdag stap je op de trein naar de Bijlmer. Dat doe je niet voor je plezier. De reden:  Pathé heeft daar de Imax vertoning van Chris Nolan’s ‘Dunkirk’. Nolan is een talent van slechts 47 jaar met een grote staat van dienst. Zijn weergave, tijdens WOII,  van de terugtrekking van honderdduizenden Britten van het strand van Duinkerken, Operatie Dynamo,  is zijn laatste staaltje van kunde. Samen met de Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema heeft hij een indrukwekkend schouwspel afgeleverd.

Het overweldigende geluid van de Imax zorgt voor een een onvergetelijke ervaring. De snelheid waarmee het water een boot verovert, mensen laat verdrinken: sprakeloos. De luchtgevechten tussen de Spitfires en de moffenvliegtuigen zijn realistisch en zonder opsmuk in beeld gebracht. De honderd duizenden soldaten op het strand van Duinkerken die als ‘sitting ducks’ zitten te wachten: ongelooflijk. Als toeschouwer ben je op een gegeven moment onderdeel van de operatie.

Nolan heeft het verhaal van de miraculeuze redding van 335.000 Britse soldaten realistisch in beeld gebracht. Het gevoel van onmacht, vijandigheid (ja ook tussen Britten en Fransen) is voelbaar bij de jonge soldaten die op het strand, in de boten en in de lucht figureren.

Het verhaal speelt zich af in drie delen: in de lucht (de Spitfires die net genoeg benzine hebben om Duinkerken te bereiken), op het strand (de soldaten), en op het water (de redding door de plezierjachten).  Er zijn weinig woorden in de film om deze verschrikking in beeld te brengen. “Dunkirk” is een document geworden waarin geschiedschrijving in beeld gebracht wordt.

Een aanrader om te ondergaan. En wat is het toch een mooi gezicht als aan het eind van de film staat:
director of cinematography
Hoyte van Hoytema , n.s.c. (Netherlands Society of Cinematographers)

Over een schildpad

Vergeet Pixar. Vergeet Disney. Het is tijd voor een echte tekenfilm. ‘De Rode Schilpad’ (‘La Tortue Rouge’) is een magische tekenfilm van Michael Dudok de Wit. Een Nederlandse cineast die met zijn korte tekenfilm ‘Vader en Dochter’ uit 2000 de aandacht op zich vestigde, omdat hij een Oscar ermee won en nog 21 andere prijzen.

De beroemde Japanse animatie studio Ghibli gaf hem (bijna) carte blanche om een ‘full feature’ te maken. En het resultaat mag er zijn. Het is een samenspel van Japanse animatie met het verfijnde van de Franse tekenfilm.

De film vertelt het verhaal van een man die aanspoelt op een onbewoond eiland. De natuur is weldadig aanwezig en hij probeert keer op keer een vlot te bouwen om te ontsnappen. Maar zijn pogingen lopen op niets uit omdat een reusachtige rode schildpad zijn vlot keer op keer kapotmaakt. Uiteindelijk geeft hij op en berust in zijn lot. De schildpad blijkt meer dan een sta-in-de-weg te zijn. Wat zich in de 80 minuten afspeelt gaat van droom naar werkelijk, van magie naar ontnuchtering. De thema’s des levens komen voorbij in een tekenfilm waarin niet gesproken wordt, zelfs de dieren spreken niet. En toch blijf je geboeid kijken. De rijke kleuren, het verfijnde tekenwerk. Het is een feest om naar te kijken. Het raakt je.

Het verhaal, de muziek, de mystiek en het verhaal zorgen voor een adembenemend avontuur die je tot het eind wil meemaken.

Waar Pixar en Disney groots uitpakken, houdt De Wit het klein en subtiel. En ook dat werkt, misschien zelfs beter.

Gaat hem zien, deze bijzondere niet-te-missen film. En geniet.

de kracht wordt wakker

En dan zit je in het 033 theater van Pathé. De zaal bijna vol met, bijna, leeftijdsgenoten, op zoek naar een stukje nostalgie. De lampen doven, de zaal donker en dan begint de beroemde ‘roll’. Star Wars: The Force Awakens.

Twee uur en vijftien minuten later wandel je van rij 17 naar beneden, terwijl de honderden mensen boven je uit beeld rollen. Zoveel mensen voor zo’n immense productie: het kan niet anders.
De 2015 uitvoering van de Star Wars franchise is door “Lost” bedenker J.J. Abrahams, vernuftig en slim naar een nieuw platform gebracht: a new generation. Hé, dat klinkt bekend, inderdaad, meneer Abrahams heeft ook het stoffige Star Trek weer tot leven gebracht en heeft deze reanimatie succes op het bijna failliete Star Wars verhaal toegepast.
Dat Star Wars op leven na dood was, is natuurlijk volledig te wijten aan George Lucas, de bedenker en koppige heerser over zijn, voormalige, Star Wars imperium. Hij verkocht de boel aan Disney en dit bedrijf vroeg Abrahams, om toch weer ‘iets leuks’ met de film, de merchandise en de toekomst te gaan doen.

Samen met top scenario schrijver Lawrence Kasdan (verantwoordelijk voor de beste uit de serie: The Empire Strikes Back), hebben zij een mengelmoes van herkenbare Star Wars elementen tot één geweldige ervaring weten te breien. Hulde daarvoor, echt waar.
Natuurlijk, de film is vaardig gemaakt, de effecten die zijn weergaloos. Wel erg veel geweld, maar broederschap, kameraadschap, het kwaad (“dark side”) en een ontluikende ‘Force’ bij een aantrekkelijke jongedame maken het ‘sprookje’ van SW compleet en heerlijke entertainment.

Maar, een punt van kritiek tussen alle terechte jubel, soms had ik het idee naar en kopie van twee SW films te kijken. Met andere acteurs en een iets andere setting. Voor de volgende uitvoering van Star Wars (2017) zullen ze echt met een sterker verhaal moeten komen om de saga te kunnen voortzetten. Met de nieuwe cast zal het zeker lukken, en de cliffhanger van TWA, was een echte cliffhanger en kijken we nu al uit naar kerst 2017.
Tot die tijd mogen wij genieten van die kleine lieve droid BB-8, gewoon te koop.