murder one

Murder One is een tv serie uit 1995.

Het is een serie bedacht door Steven Bochco, de bedenker van LA Law en Hill Street Blues. Dat hij vernieuwende tv kan maken lijkt bekend.
Ook met Murder One weet hij de kijker van begin tot eind te boeien. Om te beginnen is er de verhaallijn waarin alles zit, kinky sex, beroemdheden, een rechtzaak, machtspelletjes en manipulaties.

Maar het is geen succes zonder een goede cast. En de cast van deze Murder One is uitmuntend. Vooral David Benzali die de advocaat Ted Hofmann gestalte geeft, maar ook Stanley Tucci, die op onnavolgbare wijze invulling geeft aan de puissant rijke, en o zo verdachte Richard Cross

Benzali geeft met grandeur Ted Hofmann een gezicht, een gevoel. Lief waar nodig, streng op zijn tijd. En snoeihard als het echt niet anders kan. Maar bovenal, geloof in zijn eigen gelijk en de wil om nooit op te geven. Na de eerste nederlaag als iedereen in zak en as zit, weet hij met een inspirerende speech alle neuzen de juiste kant op te krijgt. “and that is why, ladies and gentlemen, his name is on the frontdoor,” zegt een van zijn medewerkers.

Het gaat om de brute moord op de 15 jarige Jessica. De eerste verdachte is tv ster Neil Avedon die als laatste bij haar geweest is. Alles wijst in zijn richting. Hij is geweldadig op zijn tijd, aan de coke, onder behandeling van een psychiater. Maar is dat ook zo. Ted wordt daarnaast gemanipuleerd door zeer rijke Richard Cross, vriend van Neil, maar ook de minnaar van Jessica’s zuster, Judie.
Cross, gespeeld door Tucci, is een gehaaide kerel. Bescheiden, maar altijd als hij in beeld komt denk je: er klopt iets niet. Als Cross weer eens ongevraagd op kantoor van Ted verschijnt, wordt hij aangekondigd als ‘prince of darkness’.

Er zijn veel sub plots in de serie, sommige geslaagd, sommige die zomaar uit de lucht komen vallen. Maar alles werkt toe naar een spetterende finale, waarin uiteindelijk de echte moordenaar bekend wordt.  En als Cross, aan het einde van zijn leven, nog één keer moet getuigen om Neil vrij te pleiten, laat Tucci zien waarom hij één van s wereld beste acteurs is.

De serie draait op de acteertalenten van Benzali en Cross, maar ook Barbara Bosson, die de Openbaar Aanklager speelt,  Joe Spano en Kevin Tigne die de twee privé detectives spelen van Hofmann geven een fijne performance weg.

De serie gaat niet alleen om de moord en de rechtszaak, ook de persoonlijke problemen van de hoofdrolspelers krijgen genoeg aandacht. Daarom is het zo’n bijzondere serie. Drie en twintig afleveringen blijf je geboeid kijken.

Met een beetje zoeken op internet kom je deze serie nog wel tegen. Je kunt het aanschaffen, maar internet zou internet zijn als je een lekkere peer naar peer gaat gebruiken.

het leven gaat verder

Hoeveel emotie kan een mens tot zich nemen? Is het als een glas half vol en half leeg?

Deze week had ik het genoegen om drie keer een crematie te bezoeken. Geen verplichting, geen hobby. Maar ik weet als geen ander hoezeer medeleven gewaardeerd wordt. En dus toog ik deze week naar Amersfoort, Roosendaal en Amersfoort om de ‘laatste eer’ te bewijzen aan de mannen en vrouw die ons ontvallen is. Drie keer zie ik mijn neven, nichten, ooms en tantes van mijn vaders kant.

Een herdenkingsmis is een vreemd gebeuren. Er heerst een soort van onzichtbare verbondenheid met hen die je nabij staan. En, op de één of andere wijze, is er een klik tussen de neven en nichten. Mensen die je jarenlang niet ziet omdat ze her en der in den lande (zijn gaan) wonen. En het broodje, koffie, thee, wijn en bier na afloop is ‘gezellig’. Dat is een vreemde constatering, maar ik kan er geen ander woord voor vinden. Of is het dat de ‘spanning’ van de emotie wegvalt? Het zou kunnen.
In 2010 had ik al twee crematies en nu drie in één week, ben ik dan ervaringsdeskundige?

Laat ik je één ding vertellen: de vrijkomende emotie in het ophalen van herinneringen, de trillingen in de stem van de spreker, de emotie in de tiener die een gedicht opdraagt aan ‘de beste opa van de wereld.
Om tot slot, lopen langs de kist met de overledene, de kist aanraken: het zal nooit wennen.

En als je dan op een middag te horen krijgt dat je 55-jarige schoonzus ‘zeer slecht nieuws’ van het ziekenhuis te horen krijgt, dan denk je wel eens: en nu is het genoeg.

Een week vol (heftige) emotie, ook dat zal nooit wennen. Je zult nooit kunnen zeggen: doen we effe, done that been there.
No fokking way!

Daarom zal mijn Gossips Shiraz vanavond extra lekker smaken en laat Roué Veveer mij lachen en wie weet Danny Boyle (127 hours) of de Coen Broers (True Grit) mij even vliegen.