Rond de Noordzee

Eén van de leukste tv series die dit jaar op televisie te bewonderen is gaat over de Noordzee.
Arnout, Ruben en Philippe reizen vanuit Brugge naar Engeland, Schotland, Noorwegen, Denemarken, Duitsland, Nederland en weer terug in België.

Drie Belgen die de woeste Engelse kust ontdekken. Met bijzondere ontmoetingen. Mensen die met zijn vijftigen op een eiland wonen. Britten die op een stuk land wonen dat meer en meer door de zee wordt verzwolgen. De immense kliffen. De Shetland Ponys, de woeste kustlijn van Schotland. Trotse Schotten, Vikingen, ze komen iedereen tegen.

‘Alles hing af van wie er opendeed als je op een deur klopte, of wie je tegenkwam als je de weg kwijt was. Want dat zijn de stemmen. Het ging om hun verhaal. Zij moesten de Noordzee een stem geven.’ Tegenover de VPRO Gids vertelt presentator Arnout Hauben wat hij onderweg meemaakte.
Lees hier zijn verhaal.

We zien een onbekend stukje Europa. Met mooie drone beelden die een onvergetelijke indruk achter laten.

De drie laten zich per boot van eiland naar eiland brengen. Niet iedereen heeft zeebenen en menigmaal hangt één van hen over de reling. Ze overnachten in hun tentje of soms in een hotel.

De muziek mag niet ontbreken. Mooi dat Arnout daar een Spotify playlist bijgemaakt heeft. “Rond De Noordzee” wordt momenteel herhaald, maar is hier nog tot september 2019 te bekijken. Doen!

Twan’s wereld

De mediawereld stond op zijn kop toen Twan in maart zijn overstap naar RTL4 bekendmaakte. Hij zou er in zijn eentje voor zorgen dat het journalistieke gehalte van RTL Late Night een enorme boost zou krijgen. Dat Twan een onderzoekende journalist is met weinig inleving vermogen, daar hadden de heren van RTL geen boodschap aan. Een Grote Naam was binnengehaald.

Toen hij begin september begon zag alles er anders uit dan in de goeie ouwe tijd met Humberto. Het decor, de setting, de tafel (die veel gelijkenis vertoont met de tafel van Nieuwsuur). En: geen kaasstengels op de tafel!
Ook anders: de kijkcijfers. Daar waar het allemaal omdraait. Die vielen, laten we aardig zijn, nogal tegen. En het werd er niet beter op. De dagen kropen voorbij en de kijkers keken langzaam weg. Twan deed zijn best. Interviewtje hier, nieuwtje daar en eenpraatje met een voormalig pornoster die ooit iets had gehad met de Donald (wie niet?).

Maar in het geheim werd aan een stunt gewerkt. Vrijdag 14 september 2018: de live bekendmaking van de winnaar van de Voice Senior 2018. Een programma uit de koker van John de Mol. Senioren (van boven de 60) zingen een mopje. De finalisten zijn allen gepokt en gemazeld door een voormalig muzikaal verleden. Niet doorgebroken, mislukt, net te weinig talen. Echter, de finale was twee maanden eerder opgenomen. Ruim 1 miljoen mensen keken naar een slecht gemonteerd programma dat vooral niet live was. Vreemd. De knieval van Twan om toe te geven aan de zelfverheerlijking van het eigen RTL programmatuur moest een keer gebeuren. Dat het het zo snel na zijn start bij RTL4 was, is veelzeggend.

Bij Twan zou de winnaar bekend worden. Dat was wel live. En ook John was aanwezig. John werd gefêteerd. Vakkundig droog gelikt door Angela. Gordon die een veer in John’s kont stak (bleef het bij die veer?).
Het was niet alleen live, maar ook: kaasstengels en blokjes op de tafel.

Maar de beste stunt moest nog komen. De wraak van John: hij dronk de hele uitzending iets uit een kartonnen bekertje. Was het koffie, was het limonade, thee, lucht? Wat hij wel slim deed, elke keer dat hij in beeld was nam hij een slok.
Is dit een statement van hem: het armzalige RTL heeft geen geld voor een fatsoenlijk kopje. Zijn zender(s) bulken van het geld. Immers zijn kist met geld heeft geen bodem.

John, de man van details, heeft zijn wraak genomen. Hij heeft Twan en RTL4 te kijk gezet met dat ene koffiebekertje. Zijn zorgvuldig in elkaar gezette programma’s verdienen geen plek om een zender die koffie schenkt uit een kartonnen beker.

JohnnieBoy heeft zenders genoeg waar hij terecht kan met zijn shows.

Stockcar in Vathorst

Elke dag ga je, als hoogopgeleide ingenieur, van Wijchen naar Amersfoort om een geluidswal te plaatsen. Het kost je een paar kilometers (en maanden) maar uiteindelijk is het geluidsniveau van de treinen dermate laag dat er huizen gebouwd mogen worden. Kwestie van slim rekenen.

Onder het constante gebeuk van heien, tussen 07.00 en 20.00,  voor een opslag tank van kunst is het zwoegen in deze hitte. Dan is het na een dag hard werken heerlijk om weer naar je vertrouwde Wijchen te rijden. Eerst heb je, natuurlijk voor het eigen belang, een illegale doorgang gemaakt (bij de kerk, halleluja!) zodat je makkelijk van de snelweg bij de bouwkeet komt.
Dat de bewoners van de wijk al vanaf 2008 om moeten rijden, dat telt niet.

En wat is het dan onwijs kicken om de bezigheid, zo populair in het zuiden des lands, uit te voeren op een stuk zand: stockcar racen. Al is het de lease bak van je baas, wat maakt het. Vol gas ga je je uitvoerder voorbij om al glijdend de weg op de scheuren. Kan jou het schelen of daar mensen wandelen, kinderen fietsen, honden worden uitgelaten. Je wilt verdomme naar huis! Jij woont niet in Vathorst, dus heb je geen last van stofwolken in je huis of sluipverkeer. 30 kilometer? Welnee, een harde plasser!

Handhaven komt niet in het vocabulaire voor van het OBV of de gemeente. Economisch belang gaat voor alles. 

Nee, die (werk)lui van Schreuder zijn welkome gasten, maar hopelijk verdwijnen ze ook zeer snel met hun gedrag.

Iets met honden en asociaal.