ijkpunten (vieniks 5)

IJkpunten, we zijn er dol op in de mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste). De “slak” op rotonde 9 is één van laatste ijkpunten, naast de 4 torens van de Foortse Brug, de periscoop woningen aan de boulevard, een bestelbus met de kreet: help ik ga scheiden en natuurlijk de IKEA aan de andere boulevard.
Een laatste ijkpunt, een kunstwerk bij Hammetje, zal er helaas niet komen. Als het aan een enkeling ligt. Ergens schijnt deze enkeling een droom te hebben dat met het uitsparen van honderdvijftigduizend euro een complete nieuwe wijk met 48 twee onder een kap woningen, plus meertje, glasvezel, satellietverbinding en ondergronds parkeerdek gerealiseerd kan worden.
Een droom, dat is het inderdaad, voor ieder een patatje met bij Verhage en een pizza bij de Chinees Italiaan in het winkelcentrum.
Ik ben voor een extra stukje kunst in de wijk.

Maar ‘we’ hebben meer ijkpunten.

Ondanks de slechte gesteldheid van de economie wordt er driftig doorgebouwd, of anders druk plannen gemaakt. Het nieuwe gedeelte van de Laak komt in beeld. En wat kun je als stedenbouwkundige anders bedenken voor een moderne hippe wijk: oer hollands (wens) wonen. Eindelijk gaan de aannemers met hun zzp’ers luisteren naar de klant. Het laatste bolwerk der arrogantie is door de economische malaise eindelijk geslecht. De klant is aan het woord. Dit wenswonen ziet er voor de klant veelbelovend uit.
De banken hadden ook eeuwenlang zo’n houding, de laatste jaren hebben zij een tik op de neus gekregen en krabbelden terug. Helaas duurde deze ‘bankklantvriendelijkheid’ maar kort en zijn ze weer terug bij af.
Het zal mij benieuwen hoe lang de bouwondernemingen het volhouden, deze wenswonen en ‘o we zijn zo klantvriendelijk bezig’ houding.

IJkpunten daar hadden we het over. De zomer is in aantocht en dat merk je meteen in en om de wijk. Blauwe en roze vaantjes voorzien van exotische namen. Piet, Gijs, Kees, Henk, Cees, Truus, Miep; ik zie die namen nooit met het woordje HOERA ervoor. Wel zie ik zwanen broeden, eendjes ronddobberen met ietsiepietsie kleine eendjes, meerkoetjes met hun gebroed, dat desgewenst nog harder schreeuwt dan de rietkip mamma en pappa bij elkaar. wat wil je. De meerkoet jaagt op eenden die te dicht in de buurt komen, zijn niet bang voor hond of kat.
Deze huisdieren, of wijkhuisdieren, zijn voor het leven bij elkaar. Zwanen die altijd met zijn tweetjes zijn, eendjes laten elkaar ook niet snel los. Meerkoetjes; trouw tot in den doed.
Ook dat is een ijkpunt.

Jammer het contrast, als je de wijk binnenrijdt vanaf de A28, de eerste de beste bestelbus ziet met de kreet: help ik ga scheiden!

zomer in de bol (vieniks 4)

De mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste) is aan het veranderen is, dat is duidelijk.

De zon hoeft maar even te stralen, de gure oostenwind maar even af te zwakken en dan zie je het gebeuren. Laptop city verandert in barbecue dorp. In allerlei soorten, vormen en maten komen de op kolen, gas en stroom voortgestuwde eet-fabriekjes te voorschijn.

Kelders, bergingen, garages en zolders worden overhoop gehaald op zoek naar wellicht nog bruikbare, maar vooral brandbare kooltjes. Zo niet, snel naar de lokale super (Praxis) om daar alles van de firma W. in te slaan.De slager word belaagt en sinds mensenheugenis staan we met zijn allen buiten te wachten op het bbq schoteltje voor 10 personen.
Natuurlijk in gepaste kledij, korte broek met bloemen en slippers. Blackberry en iPhone in de hand. Je hoort er helemaal bij.

Na het verorberen van wat heerlijke roze bubbels mag het eindelijk gebeuren. De bbq mag aan en dat zullen we weten.
De wijk hangt eerst in een heerlijke walm van benzine-achtige luchtjes veroorzaakt door de overdaad aan aanmaakblokjes. Immers de bbq moet fikken.
Gelukkig het vlees, al ruim van te voren buiten neergelegd, mag er op en voor je het weet hap je in een zwartgeblakerd stuk biefstuk, of was het toch die dure tonijnfilet?
Ach, er is nog een lange hete zomer om de kunst van het barbecueën te leren. En de dokter is met zijn moderne pand goed bereikbaar, morgen.

Niet voor niets heeft de PvdA, de Partij Voor De Arbeiders, een voorstel ingediend om de brandweerkazerne in Vathorst te plaatsen. Logisch, met de vuurgevaarlijke zomerse buitenactiviteiten zou dat de aanrijdtijden binnen de wijk goed doen.
Helaas, dat is niet de reden: de discussie schijnt al eerder te zijn geweest, de kazerne te verplaatsen van Kattenbroek naar Vathorst. Er moest (of er is) gekeken worden naar de aanrijdtijden van de brandweer naar de andere wijken. En de lokale politiek is dol op ‘onderzoeken naar de mogelijkheden’ zeker in als de combinatie in beeld komt: iets nieuws en Vathorst.
Met alle drempels, rotondes, dubbelgeparkeerde automobielen, lijkt me Vathorst niet zo’n goede keuze om de aanrijd tijden buiten de wijk te verbeteren.
De noodzaak van de brandweer binnen, of bij, de wijk geldt natuurlijk niet alleen voor de zomerse barbecue activiteiten; nee er komt ook een benzinestation.
Althans, dat schijnt te gaan gebeuren. Ik dacht dat de benzinestations in handen waren van een aantal benzinemannen; shell, esso en bp. Maar in de mooiste wijk van Nederland gaat het om een heuse europese aanbesteding. Dat stemt mij vrolijk. Misschien dat wij zo’n heerlijk smoezelig AGIP station krijgen, die je uitsluitend in het diepe zuiden van Italië tegenkomt. Compleet met een ouwe italiaan die naast het volgooien van de automobiel ook je ramen lapt en je ruitenwissers vervangt. En als het uitkomt ook nog vraagt of er olie vervangen of ververst moet worden. En van carta di credito of pinnen nog nooit gehoord heeft.
Helaas zal het bij een droom blijven. Het zal wel een Tango, of een Express of een ander Tank-To-Go station worden.

Ik vraag mij de haalbaarheid van dit alles af: waar is de schaatsbaan? Waar is de overdekte golfbaan? Waar is het tenniscomplex? Of het Sport en Recreatie Leisure Centrum? Het tweede winkelcentrum? Het gescheiden watersysteem? Al die andere geweldige suggesties om de wijk nog gelukkiger te maken.

Gezien de snelle toename van de vathorster bevolking is een politiepost wellicht gewenster dan een brandweer, of tankstation. Maar ja ook zij rijden op diesel, dus dat wordt een lastige keuze.

Ik gooi nog een lekker stukje biefstuk op mijn webertje, met wat overheerlijke pesto abruzziani met daarbij een heerlijke Nero d’avola in het glas en geniet van het zwoele weer.

De smaak van kunst (vieniks 3)

In de mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste) is er altijd wat. Er zijn heel wat activiteiten waar menig Medelander jaloers op zou kunnen zijn. De maandelijkse open dagen huizen-routes van de lokale makelaardij, bijvoorbeeld. Er zijn zoveel borden ‘te koop’ in de wijk dat het tot kunst verheven is. En nu we het toch over kunst hebben; de mooiste wijk van Nederland ontbeert kunst. De gemeente heeft een aardig bedrag beschikbaar gesteld (naar verluidt honderd vijftig duizend euro) om iemand, die gestudeerd heeft om iets te bedenken wat niemand snapt of juist wel en het daarom Kunst mag noemen, mag ontwerpen.

Zoals altijd in deze vieniks mogen wij meebeslissen. Net zoals wij meebeslist hebben over het parkeerbeleid, de telecommunicatie, het openbaar vervoer, het winkelcentrum. De bewoners mogen een kunstwerk aanwijzen. Het zijn er wel drie ter hoogte van ‘het Hammetje’, een idyllisch waterpartijtje, natuurgebiedje wat door de gemeente voor (vermoedelijk) miljoenen euro’s opgekocht is door een weerbastige eigenaar. De honderdvijftigduizend euro kostende kunstwerk staat dan in schril contrast.

De vaste columnist van het lokale blaadje heeft aan deze vorm van democratie een stukje gewijd. Hij vind de kunstwerken oerlelijk en stelt voor om nog een keuze te geven: geen kunstwerk. Deze gedachte is door Trots Op Nederland, afdeling 033, overgenomen. De lokale politiek heeft hier serieus over gedebatteerd, op zich al schandelijk, en het voorstel werd aangenomen. Omdat de lokale oppositie tot op het bot verdeeld is viel de beslissing in het voordeel van TON uit. Met andere woorden de vieniks kan kiezen uit drie keer niets of helemaal niets: de lokale politiek in optima forma.
Jammer dat de lokale politiek niet snapt dat, wanneer er niets wordt geplaatst, het bedrag gewoon weer in de algemene middelen verdwijnt.

De drie kunstwerken zijn op zich niet slecht. Een groot groen bord, een huis van buizen en een soort van creatieve uitvoering van het onderwerp ‘nederzetting’. Oordeel zelf. En maak je keuze.
Elke kunstenaar heeft zijn eigen omschrijving waarin hun ideeën over het landschap en de wijk tot uitdrukking komen.
Het is een mooi initiatief en met name de inzendingen van Florentijn (alleen om haar naam al) en André spreken mij als vieniks pionier aan.

Maar kunst is smaak, dat heb je of dat heb je niet. De vieniks heeft smaak, want ook dit jaar is er weer ‘de smaak van Vathorst’. De vieniks heeft niet één smaak, maar wel zes. Inderdaad, zes keer per jaar kun je de smaak van de vieniks proeven. Daar waar het merendeel zijn fastfood haalt bij de chinees, McDonald’s of de patatboer, probeert een ander comité je warm te maken voor de culinaire geheimen van de wijk. En die smaak kun je proeven bij vier eetgelegenheden die mijn vieniks biedt. Niets gesubsidieerd, dit keer betaal je alles uit eigen zak. Eten is namelijk geen kunst aan.

Kunst krijg je gratis bij, voor smaak moet je betalen.

Ik zeg: vrolijk Pasen!