beschouwingen beschouwd

In Den Haag was het vergaderpand van de Tweede Kamer de afgelopen week weer het toneel van het jaarlijkse vechtpartijtje tussen de Nederlandse politici.
De begroting van twee duizend en zestien zou moeten besproken worden. Dat gebeurde ook, het woord vijf miljard hebben we een paar keer voorbij horen komen. Een ander nijpend probleem kreeg de overhand: de vluchtelingen dan wel migranten problematiek.

De twee dagen in Den Haag leken wel een een soort wedstrijdje, wie het verst kan plassen: padvinders onder mekaar. Stoere mannen die het verbaal tegen elkaar opnamen. Soms nijdig, soms scherp, soms vilein. En ja ook soms ook met humor. En allen spraken politiek correcte taal; menselijkheid, oorlog, international gemeenschap die faalt, wachten op Europese besluitvorming. En de luitjes in Vak K, glimlachten zuinigjes, vaak loerend op de laptop, smartphone of tablet en zo nu en dan een blik werpend op de spreker. Ja spreker, ik heb maar weinig vrouwelijke sprekers gezien dan wel gehoord!

Maar de man met het geverfde haar voer de boventoon. Gepeperde uitspraken over gesloten grenzen, tsunami’s en op het hoogtepunt kirde hij zelfs het woord ‘nep-parlement’. Zijn mede Kamerleden zijn allemaal politieke watjes die het de bevolking allang niet meer vertegenwoordigen. Vond hij. Hij riep elke burger op te gaan demonstreren tegen opvangcentra, binnenkomst, ontvangstcomit√©s. Hij riep nog net niet op tot burgerlijke ongehoorzaamheid, nee alles moest wel democratisch blijven.

Dat is toch op zich vreemd. Als Hij vindt dat hij onderdeel uitmaakt van een nep-parlement waarom gaat hij dan niet met zijn twaalf kornuiten de barricades op? Maar ja, dat is natuurlijk teveel gevraagd voor iemand die al achttien(!!) jaar het pluche van de Tweede Kamer tot zich neemt. Tel daarbij op de twee miljoen euro per jaar die wij als medelanders meebetalen om Zijn beveiliging te bekostigen. Alleen daarom al kan hij niet de barricades op en laat hij het ‘vuile’ werk liever over aan een ander. Het Volk, dus. Wie noemde hij ook al weer ‘laf’?
Maar hoe hard hij ook riep en roept, tot op heden zijn er geen brandende banden te vinden, geen boomstammen op de weg om al die jongemannen met baarden die zingend door Europa trekken richting Nederland tegen te houden, dan wel een warm welkom te doen toekomen.

Maar zoals het al jaren gaat: het leven gaat gewoon door, de files op de weg, de treinen met vertraging, de weermannen en vrouwen die elke dag verkeerd voorspellen, de sportclub vol fanatieke mensen, de aanbiedingen bij supers. Ogenschijnlijk verandert er niets, er heerst rust in het land.

En dan zie ik ook nog eens dat ons oude kampeermiddel binnen een week een nieuwe eigenaar heeft gekregen. Dat stemt mij vrolijk. Ik moet nog een vijftal maanden wachten eer ik onze eerste Zambezi (een echte tenttrailer dus) in de armen mag sluiten.

Maar wel eerst aanbetalen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *